Το μοντέλο της κλειστής πλαζ ακόμη θριαμβεύει…

lezanta paralies (1)Τι κι αν η οικονομική κρίση αγκαλιάζει πλέον όλο και περισσότερα κοινωνικά στρώματα. Τι κι αν δεδηλωμένη πολιτική βούληση των τοπικών αρχόντων εδώ και χρόνια είναι «να πέσουν τα κάγκελα»… Το μοντέλο της οργανωμένης παραλίας, όπου από την είσοδο μέχρι την ακροθαλασσιά ο λουόμενος κρατά πορτοφόλι και πληρώνει (είσοδος, ομπρέλα, ξαπλώστρα, είδη μπαρ κ.λπ.) παραμένει ακλόνητο. Μια περιήγηση στις οργανωμένες και περίκλειστες ακτές στα νότια πείθει ότι ακόμη η πολιτεία αλλά και οργανωμένα συμφέροντα αντιμετωπίζουν το μπάνιο ως επιχειρηματική δραστηριότητα, την πρόσβαση στην παραλία ως επί πληρωμή υπηρεσία και τη δημόσια περιουσία ως οικόπεδο προς περίφραξη.

Στην «Ακτή του Ήλιου», στον Άλιμο, η είσοδος κοστίζει 5 ευρώ, ενώ οι ξαπλώστρες χρεώνονται τα Σαββατοκύριακα 3 ευρώ. Ο «Αστέρας» στη Γλυφάδα έχει εισιτήριο 4 ευρώ τις καθημερινές και 6 ευρώ τα Σαββατοκύριακα. Στο «South Coast», στην Α’ πλαζ Βούλας, τις καθημερινές η είσοδος κοστίζει 4 ευρώ, τα Σαββατοκύριακα 5 ευρώ. Η τιμή της ξαπλώστρας είναι 2,5 ευρώ τις καθημερινές και 4 ευρώ τα Σαββατοκύριακα. Στην «Ακτή Βουλιαγμένης» η είσοδος κοστίζει 4 ευρώ όλες τις ημέρες. Ο «Αστέρας» στη Βουλιαγμένη χρεώνει για την είσοδο 13 ευρώ τις καθημερινές και Σαββατοκύριακα και αργίες 23 ευρώ. Το «Yabanaki» στη Βάρκιζα έχει είσοδο 5 ευρώ τις καθημερινές και 6 ευρώ Σαββατοκύριακα και αργίες, ενώ ξαπλώστρες και ομπρέλες παρέχονται δωρεάν τις καθημερινές αλλά προς 10 ευρώ τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες. Στην ακτή «Grand Beach» στο Λαγονήσι οι χρεώσεις για την είσοδο είναι τις καθημερινές 8 ευρώ και τα Σαββατοκύριακα – αργίες 17 ευρώ. Και το «Αυλάκι» στο Πόρτο Ράφτη έχει είσοδο 5 ευρώ.

Αντιμετωπίζουν το μπάνιο ως επιχειρηματική δραστηριότητα, την πρόσβαση στην παραλία ως επί πληρωμή υπηρεσία και τη δημόσια περιουσία ως οικόπεδο προς περίφραξη

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι οικογένειες σχεδόν αποκλείονται από την πρόσβαση στις παραπάνω ακτές λόγω κόστους, ενώ και ένα ζευγάρι εργαζομένων με βασικό μισθό 470 ευρώ ο καθένας, ευνόητο είναι ότι θα αποφύγει να δώσει ένα 10ευρω κατά μέσο όρο μόνο και μόνο για τη βουτιά. Στην εποχή της άγριας οικονομικής ύφεσης και ανεργίας, το γεγονός ότι οι καλές και προσεγμένες ακτές παραμένουν περιφραγμένες και με εισιτήριο εισόδου συνιστά πρωτοφανή πρόκληση για τους ανθρώπους που αποκλείονται και μια σαφή ταξική διάκριση. Δυστυχώς, ο επώδυνος και άδικος αυτός αποκλεισμός επιτείνεται από το γεγονός ότι οι ελεύθερες ακτές κατά κανόνα αφήνονται από τους Δήμους στο έλεος των λουομένων του Σαββατοκύριακου και τις περισσότερες φορές παρουσιάζουν μια απίστευτη εικόνα παρακμής, με συγκεντρωμένα σκουπίδια, αφρόντιστη άμμο, χωρίς ντους και τουαλέτες.

Συνολικά, το οικονομικό μοντέλο οικονομικής εκμετάλλευσης των ακτών από το Δημόσιο και ορισμένους ιδιώτες (ευνοούμενους συνήθως ενός συστήματος) παρόλο που δοκιμάζεται όλο αυτό το διάστημα, εμμένει. Σύμφωνα με το μοντέλο αυτό, η δημόσια έκταση παραχωρείται έναντι «ενοικίου» (πολλές φορές με ποσοστό επί των εισιτηρίων) σε μια εταιρεία, η οποία αναλαμβάνει τη συντήρηση κάποιων λειτουργιών της πλαζ και μετακυλίει το κόστος στους επισκέπτες μέσω εισιτηρίου. Το κριτήριο για τη δραστηριοποίηση της εταιρείας φυσικά δεν είναι η λειτουργικότητα και η ελεύθερη πρόσβαση, αλλά η αποκόμιση κέρδους. Μνημείο αποτυχίας του μοντέλου αυτού είναι η Β’ πλαζ της Βούλας που παραμένει επί χρόνια κλειστή. Ο λόγος; Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και τα business plan των επιχειρηματιών που ανέλαβαν την «εκμετάλλευση» της έκτασης πριν χρόνια, δεν υπήρχε κέρδος αν παρέμενε η παραλία αποκλειστικά για κολύμβηση και δεν γινόταν συγκρότημα διασκέδασης…

Το ακόμη χειρότερο είναι πως οι τοπικές αρχές αποδεικνύονται παραδομένες μπροστά σε αυτό το αδιάφανο πλέγμα που εκμεταλλεύεται τις πλαζ. Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα οι δημοτικές διοικήσεις στον κατεξοχήν παραλιακό Δήμο, αυτόν της Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, να λαμβάνουν επανειλημμένα αποφάσεις για «απελευθέρωση» των ακτών από τα κάγκελα, αλλά τόσο καιρό να μην έχει κουνηθεί φύλλο! Ένα από τα δύο συμβαίνει: Είτε είναι αδύναμες μπροστά στις επιχειρήσεις αυτές, είτε λένε ψέματα.

Από το «κάγκελα παντού» στο «πρόσβαση παντού» είναι ένας μακρύς δρόμος

Το παράδειγμα
του κάμπινγκ Βούλας

 Ένα διαφορετικό μοντέλο δοκίμασαν οι «εθελοντές» του Κάμπινγκ Βούλας, μιας όμορφης παραλιακής έκτασης δίπλα από το πρώην ΠΙΚΠΑ, που παρέμενε κλειστή επί μια 20ετία. Με τη στήριξη του Δήμου (στην αρχή τουλάχιστον) οι κλειδωμένες πόρτες άνοιξαν και ο χώρος «καταλήφθηκε» από δημότες και όχι μόνο που εκτός από τον εθελοντικό ευπρεπισμό του χώρου, ανέλαβαν να διοργανώνουν διάφορες πολιτιστικού χαρακτήρα εκδηλώσεις εντός, ώστε να δημιουργηθεί ένας χώρος αναψυχής και συζήτησης, που βεβαίως λείπει από κάθε πόλη.

Φέτος συμπληρώθηκε ένας χρόνος από τη λειτουργία του κάμπινγκ υπό καθεστώς «αυτοδιαχείρισης», όπως δηλώνουν οι ίδιοι οι εθελοντές του και δεν έλειψαν από επίσημα δημοτικά χείλη οι προτάσεις το μοντέλο του Κάμπινγκ να γενικευτεί στις πλαζ, αφότου γίνει κατορθωτό να περιέλθουν στην αποκλειστική διαχείριση των δήμων, χωρίς εταιρείες και μεσάζοντες.

Είναι ίσως ενδεικτικό ότι η μόνη σήμερα υπαρκτή απάντηση στις περιφράξεις παραλιών από ιδιωτικά και κάθε είδους συμφέροντα κινείται στα όρια της νομιμότητας, την ίδια στιγμή που βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο των αστυνομικών αρχών, με διάφορες αφορμές. Από το «κάγκελα παντού» στο «πρόσβαση παντού» είναι φαίνεται ένας μακρύς δρόμος και γελιέται όποιος πιστεύει ότι τέτοια θέματα λύνονται με απλές αποφάσεις δημοτικών οργάνων ή απλώς με τη δύναμη της θέλησης μερικών δεκάδων.

(Δημοσιεύτηκε στον Παλμό Γλυφάδας, 10-8-2013)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s