Νόμος είναι ό,τι πει ο εργοδότης


Ο δρόμος της εργασιακής ζούγκλας έχει τη δική του ιστορία. Κάποιοι την έγραψαν σε νομοσχέδια με αίμα. Η θεσμική πορεία της απορρύθμισης από τις συλλογικές στις επιχειρησιακές συμβάσεις, από τη νομική κάλυψη του εργαζόμενου στην ασυδοσία της επιχείρησης και τις σχεδιαζόμενες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, αποκαλύπτει ένα ενιαίο σχέδιο μεταξύ κεφαλαίου και κυβερνήσεων.

Το χρονικό της αποδόμησης

Οι τελευταίοι νόμοι που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις δεν είναι απλώς μια αλλαγή. Ούτε στόχος της αντιμεταρρύθμισης, που έχει τις ρίζες της τη δεκαετία του 1990 και κορυφώνεται με τα σημερινά μνημόνια, είναι οι μισθοί και το ύψος τους ή κάποια επιμέρους δικαιώματα. Οι εργατολόγοι συμφωνούν ότι αλλάζει όλο το πλαίσιο του εργατικού δικαίου, σε βαθμό που να μετατρέπεται σε δίκαιο των επιχειρήσεων. Το χρονικό της μεταστροφής αυτής, που εδώ έχει ως σημείο εκκίνησης το 1990 και την τότε συγκυβέρνηση, απλώς καταδεικνύει ότι οι αλλαγές αυτές εντάσσονται σε ένα ευρύτερο στρατηγικό σχέδιο. Αν η οριστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας είναι ένα από τα κεντρικότερα σημεία της αντεργατικής νομοθεσίας των τελευταίων δύο χρόνων, η ρύθμιση αυτή έχει τη ρίζα της στα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης των κυβερνήσεων Σημίτη το 1998 και την προοπτική της στις σχεδιαζόμενες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που μετ’ επιτάσεως ζητά για τις παραμεθόριες περιοχές το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο και όπου δεν θα ισχύει καμία απολύτως δέσμευση για τις επιχειρήσεις.
Συνέχεια

Απλήρωτοι, παρτ τάιμ, αλλά με …βασικό μισθό

Σώσανε το δέντρο (τα «δώρα» και το βασικό), δεν είδαν όμως το δάσος που καίγεται (τους πραγματικούς μισθούς) οι διαπραγματευτές της ΓΣΕΕ. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Συνομοσπονδίας μετά τη συνάντηση των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», «όλοι οι εργοδοτικοί φορείς τάχθηκαν υπέρ του 13ου και 14ου μισθού, οι οποίοι περιλαμβάνονται στη σύμβαση». Με το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον να στρέφεται αποκλειστικά στο ενδεχόμενο να καταργηθούν τα δώρα και ο κατώτατος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, η δήλωση αυτή έφερε μια πρόσκαιρη ανακούφιση στους εργαζόμενους και παρουσιάστηκε από το προεδρείο της ΓΣΕΕ ως επιτυχία. Είναι όμως;

Συνέχεια

Μια απεργία κατά του μνημονίου για αυξήσεις 4%

Οι εργάτες του τσιμεντάδικου Χάλυψ ζήτησαν με 4ήμερη απεργία αυξήσεις πάνω από τα όρια του μνημονίου και της ΓΣΕΕ

Μια απεργία με πολλαπλά μηνύματα εκδηλώθηκε στην τσιμεντοβιομηχανία Χάλυψ στον Ασπρόπυργο την προηγούμενη εβδομάδα. Με κύρια αιτήματα αυξήσεις 3,8% και διατήρηση των οργανικών θέσεων στην παραγωγή, οι βιομηχανικοί εργάτες του Χάλυβα έδωσαν την πιο αποφασιστική απάντηση στους «σιδερένιους» νόμους του μνημονίου και των μηδενικών αυξήσεων.

«Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και θα το υπερασπιστούμε μέχρι τέλους», σημειωνόταν στην ανακοίνωση του σωματείου πριν τη γενική συνέλευση που αποφάσισε την απεργία. Η 4ήμερη απεργία αυτή την εβδομάδα και η 24ωρη που προηγήθηκε, ήταν απάντηση στον πραγματικό εμπαιγμό από τη μεριά της διεύθυνσης ότι η πορεία της εταιρείας δεν επιτρέπει αυξήσεις στους μισθούς. Όταν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ζήτησαν να δουν τα αποτελέσματα της εταιρείας, οι εργοδότες αρνήθηκαν να τα παρουσιάσουν και περιορίστηκαν να πουν ότι οι προβλέψεις τους είναι απαισιόδοξες. Γεγονός όμως παραμένει ότι οι δουλειές και οι παραγγελίες είναι ανθηρές, κάτι που καλύτερα από όλους ξέρουν οι εργαζόμενοι. Ο «Χάλυβας» λοιπόν είναι μια τυπική περίπτωση εταιρείας που αξιοποιεί το κλίμα της ύφεσης και της κρίσης, για να κρύψει την κερδοφορία της, ώστε να δώσει το ελάχιστο δυνατό στους εργάτες, κρατώντας τα κέρδη για τους μετόχους. Το κλίμα της κρίσης, της συστολής και του εργασιακού τρόμου, μέσα στο οποίο υποτίθεται ότι οι εργαζόμενοι διαπράττουν έγκλημα καθοσιώσεως αν ζητήσουν αυξήσεις, δεν οφείλεται μόνο στο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση και προβλέπει «πάγωμα» μισθών για τρία χρόνια. Οφείλεται και στη ΓΣΕΕ, που λίγο μετά την ψήφιση του μνημονίου, έσπευσε να υπογράψει με το ΣΕΒ τριετή συλλογική σύμβαση μηδενικών αυξήσεων, ένα δεύτερο μνημόνιο δηλαδή, για την υπεράσπιση δήθεν του θεσμού των συμβάσεων.

Είναι τόση η υποκρισία και ο εμπαιγμός, που οι εργάτες αγανακτούν. Όπως μας λέει άνθρωπος που έχει χρόνια στην τσιμεντοβιομηχανία, «λίγο μετά το 1992, όταν η εταιρεία πουλήθηκε από τους Έλληνες ιδιοκτήτες, τα οικονομικά ήταν χάλια. Είχε έρθει η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα. Κι όμως ακόμη και τη χρονιά εκείνη, αυξήσεις δόθηκαν». Η φετινή κρίση φαίνεται ότι έδωσε το καλύτερο πρόσχημα για να κοπούν οι εργατικές διεκδικήσεις. Όπως αναφέρει και στην ανακοίνωσή του το σωματείο, «η εταιρεία προσπαθεί εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση να εκμηδενίσει τα κεκτημένα των εργαζομένων θεωρώντας τους εξιλαστήριο θύμα αυτή τη δύσκολη εποχή και ξεκινά από την αύξησή μας. Στο οργανόγραμμα της εταιρείας φαίνεται ότι δεν χωράει ο εργαζόμενος που τρώει το τσιμέντο αλλά μόνο αυτοί που οι μισθοί και τα μπόνους τους είναι ολόκληρη η αύξησή μας».

Το τσιμεντάδικο «Χάλυψ» απασχολεί σήμερα περίπου 160 εργαζόμενους. Όπως λέει στο Πριν ο Άρης Κουκούλης, πρόεδρος του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων του εργοστασίου, «ο αριθμός των εργαζομένων στην παραγωγή συνεχώς μειώνεται. Αντί για μόνιμο προσωπικό η εργοδοσία θέλει να φέρνει εργολάβους. Το ιδανικό γι’ αυτή θα ήταν στο εργοστάσιο να παραμείνουν οι διευθυντές και οι εργολάβοι!». Το αίτημα να παραμείνουν αμείωτες οι μόνιμες θέσεις δεν είναι συντεχνιακό, αλλά όρος για την ασφάλεια των εργαζομένων. «Οι εργολάβοι έρχονται πρωί και βγαίνουν μετά από 20 ώρες συνεχούς δουλειάς», μας λέει εργάτης του Χάλυβα. Τα συνεργεία που έχουν υποκαταστήσει πλέον μόνιμες θέσεις, αποτελούνται από ανειδίκευτους μετανάστες εργάτες, που δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο ώρες ατελείωτες. «Πολλές είναι οι φορές που χάρη σε παρέμβαση συναδέλφων έχουμε γλιτώσει ατυχήματα με τους εργάτες των εργολάβων», λέει ο γραμματέας του Σωματείου Νίκος Πετράκης, τονίζοντας ότι όταν πρόκειται για τους μετανάστες των εργολάβων, τα στάνταρ μέτρα υγιεινής και ασφάλειας του εργοστασίου δεν ισχύουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα αιτήματα υιοθετεί ένα σωματείο ακηδεμόνευτο από την εργοδοσία και τη γραφειοκρατία. «Τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα και η ΓΣΕΕ δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων», λέει ο πρόεδρος του σωματείου. «Η μάχη μπορεί να δοθεί μόνο από τα πρωτοβάθμια σωματεία», συμπληρώνει. Όλες οι αποφάσεις του σωματείου παίρνονται με γενικές συνελεύσεις. Την προηγούμενη Δευτέρα 18/10 στη γενική συνέλευση 74 ήταν τα «υπέρ» στην απεργία και 10 μόλις τα «κατά». Η συμμετοχή στην απεργία 100%. Την Τρίτη ήδη ο φούρνος ήταν παγωμένος και η παραγωγή είχε σταματήσει, σε μια περίοδο μάλιστα, μετά την απεργία των φορτηγατζήδων, που οι εργασίες ήταν εντατικές. Την Παρασκευή 22/10 η απεργία ανεστάλη για να γίνουν διαπραγματεύσεις.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 24-10-2010)

Ζώνη θανάτου το Πέραμα

Ως και 150.000 δολάρια τη μέρα χάνει ο εφοπλιστής, για όσο το πλοίο παραμένει για επισκευές. Η εντολή στους εργολάβους είναι «το θέλω έτοιμο χτες»...

Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν αυτές τις μέρες από το πολύνεκρο εργατικό «ατύχημα» στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, που στοίχισε τη ζωή σε 7 μεταλλεργάτες. Το Πριν κατέγραψε τότε όλη τη ζοφερή κατάσταση που καταδικάζει τους εργαζόμενους σε άγρια εκμετάλλευση – μέχρι θανάτου.

Πένθος και οργή επικρατεί ακόμα στο Πέραμα, στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Ο χρόνος έχει σταματήσει στις 4 το μεσημέρι της προηγούμενης Πέμπτης 24 Ιούλη, όταν πυκνοί μαύροι καπνοί έζωσαν το γκαζάδικο πλοίο Φρέντσιπ Γκαζ, με σημαία Παναμά αλλά συμφερόντων του έλληνα εφοπλιστή Πετρίδη, που βρισκόταν για επισκευές στη Ζώνη. Απ’ τη φωτιά που ξέσπασε στο αμπάρι Νο. 3 του καραβιού ανασύρθηκαν νεκροί 7 μεταλλεργάτες του συνεργείου Σουρλή που εκτελούσαν εργασίες κοπής με χρήση φλόγας και ο φιλιππινέζος υποπλοίαρχος του καραβιού που είχε σπεύσει να απεγκλωβίσει τους άτυχους εργάτες. Ο Ηλίας Ρουσσάκης 51 ετών, ο Παναγιώτης Πασπαράκης 44 ετών, ο Παύλος Νικολαΐδης 54 ετών, ο Κώστας Οικονομάκης 30 ετών, ο Φλοράν Αντιάσι 25 ετών, ο Ασούκ Χαμπτινάκ 32 ετών, ο Γιάννης Παπαϊωάννου 57 ετών και ο υποπλοίαρχος Ρομουάντο Γιόπια απαρτίζουν τη λίστα θανάτου που άφησε το νέο στυγνό εφοπλιστικό και εργοδοτικό έγκλημα.

Ύστερα απ’ την απολογία τους στην 5η ανακρίτρια Πειραιά το δρόμο για τον Κορυδαλλό πήραν οι υπεύθυνοι του συνεργείου επισκευών στο πλοίο, Γιώργος και Ηλίας Σουρλής, οι οποίοι υποστήριξαν για την υπεράσπισή τους ότι τις εργασίες στη συγκεκριμένη δεξαμενή τις είχαν αναθέσει σε άλλο εργολάβο. Στη φυλακή τους ακολούθησε και ο φιλιππινέζος πλοίαρχος του Φρέντσιπ Γκαζ. Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους αφέθηκε ο εργοδηγός του συνεργείου επισκευών. Εναντίον των κατηγορούμενων έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις για ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροή και για πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή. Κανείς φυσικά δεν ενόχλησε τον εφοπλιστή, ο οποίος μάλιστα έσπευσε να ασκήσει ασφαλιστικά μέτρα κατά των εργολάβων που προσέλαβε.

Φτάνουν άραγε οι ασκηθείσες δικαστικές διώξεις ώστε να δείξουν τον ένοχο γι’ αυτή την κατάσταση στη Ζώνη θανάτου και εγκλημάτων, που παράγει τεράστια κέρδη για τους εφοπλιστές και τους εργολάβους και αφήνει θρήνο και οδυρμό για τις εργατικές οικογένειες; Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες που συλλέξαμε μιλώντας με μεταλλεργάτες που δουλεύουν στη Ζώνη του Περάματος, δείχνουν ανάγλυφα όλη την αλήθεια. Αυτουργός και αυτού του εργατικού εγκλήματος είναι το ανελέητο κυνήγι του κέρδους, που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως λογιστικό μέγεθος. Η ξέφρενη εντατικοποίηση των εργατών κάνει το Πέραμα ελκυστικό για τους εφοπλιστές, που μετρούν την κάθε μέρα καθυστέρησης των επισκευών σε ζημιά χιλιάδων δολαρίων. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Περάματος, κατά τη σύγχρονη ορολογία, είναι ότι αψηφά κάθε μέτρο ασφάλειας και υγιεινής μπροστά στην πίεση του χρόνου. Παράπλευρη απώλεια, οι ζωές των εργατών.

Απ’ τη φωτιά που ξέσπασε στο αμπάρι Νο. 3 του καραβιού ανασύρθηκαν νεκροί 7 μεταλλεργάτες που εκτελούσαν εργασίες κοπής με χρήση φλόγας και ο φιλιππινέζος υποπλοίαρχος του καραβιού

Το φάντασμα του ρολογιού πλανάται πάνω από το Πέραμα. «Πουλάμε γρηγοράδα» λέει στο Πριν ο Παύλος Κουντίδης, ηλεκτρολόγος και αντιπρόεδρος στο σωματείο Ηλεκτρολόγων Πλοίων. «Βιάζονται να τελειώσει η δουλειά όσο το δυνατό γρηγορότερα και από μέτρα τίποτα. Τους αρέσει να σκοτωνόμαστε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τον τρόπο που λειτουργούν. Τη ζωή μας την κοστολογούν λιγότερο απ’ τα λεφτά που θα βγάλουν», τονίζει χωρίς περιστροφές. «Μετά από δέκα ώρες δουλειάς -γιατί τόσο δουλεύουμε τη μέρα- σου λένε “ακόμα να τελειώσει;”. Μόνο αυτό το άγχος υπάρχει». Προς τι όμως τόση βιασύνη; Ως και 150.000 δολάρια τη μέρα χάνει ο εφοπλιστής, για όσο το πλοίο παραμένει για επισκευές. Σ’ αυτά τα ποσά ανέρχονται τα ναύλα των καραβιών. Επομένως, η εντολή στους εργολάβους είναι «το θέλω έτοιμο …χτες». Από εκεί και πέρα, η πίεση ασκείται στους εργάτες.

Οι συνθήκες δουλειάς στο πλοίο μόνο ανθρώπινες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Το δεκάωρο της δουλειάς βγαίνει υπό συνθήκες άνω των 60 βαθμών Κελσίου, ειδικά σε ειδικότητες όπως του Παύλου. «Αν πετάξεις ένα αυγό στη λαμαρίνα θα τηγανιστεί σε δευτερόλεπτα», συμπληρώνει ο Γιώργος που είναι ελασματουργός, αλλά ζει καθημερινά τις συνθήκες …κρεματόριου που επικρατούν στα υπό επισκευή καράβια με τα φλόγιστρα σε λειτουργία εντός κλειστών χώρων, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες. «Με ρωτούν συχνά γιατί κάνω αυτή τη δουλειά, αφού είναι τόσο επικίνδυνη», σημειώνει ο Παύλος για να συνεχίσει: «Αυτή είναι η δουλειά μου, η δουλειά μας, όπως ο δάσκαλος πηγαίνει στο σχολείο, έτσι κι εγώ πάω στο καράβι». Ο Γιώργος, που είναι επίσης ηλεκτρολόγος και έχει εννέα χρόνια στη δουλειά, συμπληρώνει ότι οι ηλεκτρολόγοι κάνουν και τη δουλειά του σιδερά: «Αν δεν ξέρεις τσιμπίδα, ο εργοδότης δεν σε παίρνει». «Τα μέτρα ασφάλειας είναι της πλάκας», συνεχίζει. «Από τύχη ζούμε. Για παράδειγμα την Τρίτη μια σωλήνα προπανίου τινάχτηκε ελεύθερη για κάποια δευτερόλεπτα. Ένα τσιγάρο να άναβε τότε και θα λαμπαδιάζαμε όλοι». Αφοπλιστικά ειλικρινής ο Σπύρος, 33 ετών με ένα παιδί: «Ανεβάζουμε την επικινδυνότητα για το μισθό, για τα 60 ευρώ που είναι το μεροκάματο. Ρισκάρεις τη ζωή σου για να αντεπεξέλθεις στις υποχρεώσεις της ζωής». Κι όπως μας λέει κι ο Βασίλης, «σε λίγο να δεις που θα πούνε και μας προνομιούχους με τα 60 ευρώ. Όμως για τα 3 ευρώ αύξηση που πήραμε, χρειάστηκαν 50 μέρες απεργία!».

«Εδώ δεν κάνουν οι δημοσιογράφοι, σεναριογράφους για θρίλερ θέλουμε», λέει ο Μάκης Βερώνης που δουλεύει στα καράβια από 14 χρονών. «Αν ζητήσουμε ζώνες ασφαλείας και κράνη μας λένε “δεν κάνεις και το σταυρό σου που σε πήραμε για μεροκάματο;”. Κανείς δεν παίρνει μέτρα ασφάλειας. Εδώ τις προάλλες μέλος της πενταμελούς επιτροπής επιθεώρησης ανέβηκε στο καράβι με πέδιλα και τακούνι!». «Στα αντλιοστάσια των τάνκερ υπάρχουν πολλές αναθυμιάσεις», μας λέει ο Δημήτρης που εργάζεται σαν ηλεκτροσυγκολλητής στο Πέραμα απ’ το 1974: «Οι καθαριστές όμως θέλουν πολύ χρόνο και στο Πέραμα δεν υπάρχει. Στο Σκαραμαγκά είναι αλλιώς, τηρούνται κάποια μέτρα γι’ αυτό έχουν και λιγότερα ατυχήματα. Στη Ζώνη υπάρχουν ακόμα και αρχιμηχανικοί σε σύνταξη που υπογράφουν πλαστά πιστοποιητικά, και άντε μετά να τους βρεις». Ο Δημήτρης επίσης αφηγείται πως κατά τη δίμηνη παραμονή του σε ναυπηγείο της Γαλλίας, προτού πιάσει δουλειά πέρασε υποχρεωτικά από σεμινάρια τριών ημερών για την ασφάλεια της εργασίας. «Μόνο γι’ αστείο θα ακουγόταν κάτι τέτοιο εδωπέρα», συμπληρώνει. Και ο Σταμάτης, που είναι ηλεκτροσυγκολλητής, καταγγέλλει άλλη μια εγκληματική πρακτική που ακολουθείται στη Ζώνη: Τα περισσότερα μπουκάλια με οξυγόνο παραμένουν πάνω στο καράβι, κάτι που απαγορεύεται από τους κανονισμούς διά ροπάλου.

Ο ελασματουργός Στέφανος Μεταλλίδης αναφέρει κι άλλο ένα πρόβλημα, αυτό των αλλοδαπών εργαζομένων που συχνά εργάζονται «μαύρα». «Οι εργολάβοι τους παίρνουν με μεροκάματα 25 και 30 ευρώ. Εκτός που ρίχνουν τα μεροκάματα, δεν ξέρουν τη δουλειά, με αποτέλεσμα όταν σ’ ένα καράβι εργάζονται πολλά συνεργεία, να θέτουν σε κίνδυνο πολλούς συναδέλφους». Στην εκατόμβη του Φρέντσιπ Γκαζ, τις πρώτες ώρες μετά το συμβάν κανείς δεν ανέφερε οριστικό αριθμό θυμάτων από φόβο μην παρουσιάζονταν νέα πτώματα, απ’ τους αδήλωτους αλλοδαπούς εργαζόμενους που δεν εμφανίζονταν σε καμία κατάσταση…

Ο Βασίλης, που είναι μανουβραδόρος, λέει πως από όλα τα πλοία λείπει νερό για πυρόσβεση, ενώ από τη ζώνη λείπει ειδικός σταθμός που να γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του χώρου. «Ούτε για να πιούμε δεν έχουμε νερό, με ένα-δύο ψύκτες σε όλο το καράβι. Ούτε κουβέντα για την πυρόσβεση». Και πράγματι, το τραγικό αυτό έλλειμμα έγινε οδυνηρά αισθητό και στην πυρκαγιά του Φρέντσιπ Γκαζ. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οι πυροσβέστες που έφτασαν στο πλοίο είχαν παντελή άγνοια ακόμα και πώς να ανέβουν στο πλοίο!

«Βάζουν τον κόσμο στη λαιμητόμο», λέει κοφτά ο Γιώργος, που είναι ελασματουργός. «Κινδυνεύουμε από την κάπνα, τη σκουριά, τη μπογιά. Το γκαζάδικο δεν επιτρέπεται να μπαίνει για επισκευή ακαθάριστο. Στο Πέραμα όμως δεν υπάρχει κανένας έλεγχος». «Αυτό το κωλο-υπουργείο Εργασίας το έχουμε άχτι», διακόπτει ο Διονύσης που είναι μανουβραδόρος στη Ζώνη από το 1989. «Δεν πατάει άνθρωπος για να ελέγξει», καταγγέλλει. Όλοι πλέον παραδέχονται ότι τα «gas free», με άλλα λόγια τα πιστοποιητικά ότι το γκαζάδικο είναι εντελώς άδειο από αέριο, προκειμένου ν’ αρχίσουν οι εργασίες με φλόγιστρο, δίνονται …ταχυδρομικά, χωρίς κανένα πραγματικό έλεγχο. «Οι περισσότεροι υπογράφουν χωρίς καν να έχουν δει το πλοίο», αναφέρει ο Διονύσης.

Ακόμη όμως και μετά τη διεξαγωγή ελέγχων και τη διαπίστωση των όποιων παραβάσεων, ελάχιστες περιπτώσεις τιμωρούνται. Όπως λένε οι εργαζόμενοι, δεκάδες εργοδότες έχουν οδηγηθεί στο αυτόφωρο για παραβιάσεις, όπου παίρνουν τακτική δικάσιμο για κάποιους μήνες μετά και συνεχίζουν απερίσπαστοι την εγκληματική τους αμέλεια. Περαιτέρω, όπως δήλωσε στο Πριν ο Γιάννης Δεληγιάννης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αμμοβολιστών – Καθαριστών – Βαφέων, «οι εφοπλιστές και οι εργοδότες βγαίνουν πάντα λάδι και στα δικαστήρια, τα οποία εκδίδουν συστηματικά αθωωτικές αποφάσεις καρμπόν. Δεκάδες εργολάβοι έχουν βρεθεί να παρατυπούν, πολύ λίγοι όμως έχουν τελικά τιμωρηθεί». Από την άλλη, η ασφάλεια των πλοίων έχει ανατεθεί σε υπαλλήλους των εφοπλιστών. Δεν υφίσταται κάποιο δημόσιο και ανεξάρτητο όργανο τεχνικών ασφάλειας, αντίθετα αυτοί είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι, με σχέση εξάρτησης προς αυτούς που πρέπει να ελεγχθούν! Η πενταμελής επιτροπή που συστήθηκε πέρσι, ύστερα από άλλο ένα θανατηφόρο ατύχημα για δύο εργάτες και αποτελείται από έναν επιθεωρητή εργασίας, έναν εκπρόσωπο τεχνικού επιμελητηρίου, δύο εκπροσώπους των σωματείων της Ζώνης και ένα λιμενικό, όλοι ομολογούν ότι δεν μπορεί να ασκήσει τις αρμοδιότητες που του της αναλογούν και χρειάζονται.

Το τραγικό συμβάν της Πέμπτης έξυσε όλες τις παλιές πληγές του Περάματος και της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης. Πνιγμένος στο αίμα των εργατών είναι ο χώρος. Μόνο από τον Απρίλιο του 2007, οι μεταλλεργάτες θρηνούν 10 νεκρούς συναδέλφους τους, ενώ έχουν απομείνει δεκάδες οι σακατεμένοι. Ανάλογο έγκλημα, με 16 νεκρούς εργάτες, έγινε το 1987, ύστερα από έκρηξη στο δεξαμενόπλοιο Άναγκελ Γκρέιτνες. Λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει από τότε, με δυσοίωνες τις προοπτικές για το μέλλον. Για τους αδικοχαμένους αυτούς εργάτες υπάρχει από πέρσι το μνημείο μπροστά στην πύλη της Ζώνης το οποίο σήμερα είναι γεμάτο λουλούδια, ενώ οι σημαίες του Συνδικάτου Μετάλλου ανεμίζουν μεσίστιες. Πάνω στη μαρμάρινη πλάκα γράφει: «Στους συναδέλφους που δολοφονήθηκαν από την εργοδοσία στο βωμό του κέρδους. Στους εργάτες του κόσμου που θυσιάστηκαν αγωνιζόμενοι ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο». Για το μνημείο αυτό οι εργοδότες του Περάματος σέρνουν στα δικαστήρια τις διοικήσεις των εργατικών σωματείων, αξιώνοντας την απομάκρυνσή του επειδή κάνει λόγο για δολοφονίες. Με τραγικό κι αυτή τη φορά τρόπο αποδείχτηκε με τίνος το μέρος είναι το δίκιο.

Η κυβέρνηση στο πλευρό των εργοδοτών

Να δημιουργηθεί μηχανισμός επανελέγχου των πιστοποιητικών gas free, για να μην εκδοθούν ξανά πιστοποιητικά μαϊμού, ζητούν οι εργάτες

Πλήρη πολιτική κάλυψη παρείχε απ’ την πρώτη στιγμή η κυβέρνηση στους εργοδότες. Από το «μπαλάκι» των ευθυνών της προηγούμενης εβδομάδας που ριχνόταν ανάμεσα σε τρία υπουργεία, με όλους να δηλώνουν αναρμόδιους, μέχρι τα μέτρα που ανακοίνωσε η υφυπουργός Απασχόλησης στους οργισμένους απεργούς μεταλλεργάτες την Τετάρτη, όλα δείχνουν ότι κανενός το αυτί δεν ίδρωσε γι’ αυτή την τραγωδία. Αντίθετα, αφού πολιτικά καλύπτονται οι «αυτουργοί» των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν και κατ’ εξακολούθηση συντελούνται στη Ζώνη, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι οι εκατόμβες θα συνεχιστούν.

Η υφυπουργός Σοφία Καλατζάκου, μετά τη συνάντηση που είχε με τους απεργούς ανακοίνωσε ως πρώτο μέτρο στήριξης την καταβολή 10.000 ευρώ για την οικογένεια κάθε νεκρού εργαζόμενου και 5.000 ευρώ για την οικογένεια κάθε τραυματισμένου. Ούτε λόγος φυσικά για επαγγελματική αποκατάσταση των μελών των οικογενειών, όπως ζητούσαν τα σωματεία. Μπροστά στην επίμονη απαίτηση των εργαζομένων για ένταση των μηχανισμών ασφάλειας, αυστηρότερους κανονισμούς και ελέγχους, η εκπρόσωπος της κυβέρνησης δεσμεύτηκε να εγκαταστήσει στο Πέραμα …μια κινητή ιατρική μονάδα, ένα δηλαδή ασθενοφόρο. Τέλος, υποσχέθηκε ότι από τον Σεπτέμβρη θα λειτουργήσουν σχολές του ΟΑΕΔ με τις ειδικότητες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης για την κατάρτιση των νέων εργαζομένων. Κάτι που ζητούσαν βέβαια οι μεταλλεργάτες του Περάματος, μέτρο όμως που δεν πρόκειται να υλοποιηθεί σύντομα, ενώ από μόνο του μοιάζει να ρίχνει την ευθύνη των ατυχημάτων στους ίδιους τους εργαζόμενους επειδή δήθεν είναι ακατάρτιστοι.

Στο βασικό αίτημα των εργαζομένων, να δημιουργηθεί δημόσιο σώμα τεχνικών ασφαλείας για τα πλοία, η κυβέρνηση είναι κάθετα αντίθετη. «Δεν είναι όλοι οι ιδιώτες εγκληματίες», φέρεται να είπε η υφυπουργός στους μεταλλεργάτες, εννοώντας πως η κυβέρνηση εμπιστεύεται την ασφάλεια των καραβιών στους ίδιους τους εφοπλιστές, των οποίων υπάλληλοι είναι οι τεχνικοί ασφάλειας σήμερα. Αρνητική απάντηση εισέπραξαν όμως οι εργαζόμενοι και στο αίτημά τους να καταργηθεί ο νόμος 3551/07 που αφήνει ασύδοτους και χωρίς έλεγχο τους εργολάβους, με την ουσιαστική κατάργηση του Μητρώου Ναυπηγοεπισκευαστικών Επιχειρήσεων. Για «ένα νόμο εγκληματικό, που αφήνει τον κάθε ασυνείδητο εργολάβο χωρίς στοιχειώδη κριτήρια ένταξης, χωρίς έλεγχο, να δηλώνει επιχειρηματίας», έκανε λόγο σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό και ο νομάρχης Πειραιά, Γιάννης Μίχας.

«Τα μέτρα της Σ. Καλατζάκου αποδεικνύουν ότι οι θέσεις μας για τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης είναι σωστές», τόνισε με δηλώσεις του έπειτα από τη συνάντηση ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, Σωτήρης Πουλικογιάννης. «Τους χρεώναμε την ηθική αυτουργία για τα εγκλήματα. Αυτοί έχουν φτάσει να είναι φυσικοί αυτουργοί», είπε στους συγκεντρωμένους συναδέλφους του. Για μέτρα ασπιρίνες που δεν λύνουν κανένα πρόβλημα έκανε λόγο και ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος, πρόεδρος του Συνδικάτου Ηλεκτρολόγων Πλοίων. «Όχι άλλο αίμα, όχι άλλη ασυδοσία. Οι υπεύθυνοι θα πληρώσουν. Αν δεν μπορούν να τους δικάσουν αυτοί, θα τους δικάσει η εργατική τάξη», τόνισε σε έντονο συγκινησιακά κλίμα. «Τους επόμενους νεκρούς να τους θάψει η Καλατζάκου!» φώναζαν εξοργισμένοι μεταλλεργάτες, μετά το άκουσμα των μέτρων που ανακοίνωσε το υπουργείο.

Παρόντες στην απεργιακή συγκέντρωση της Τετάρτης και οι λιμενεργάτες του Πειραιά. Ο Νίκος Γεωργίου, γραμματέας της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ, μιλώντας στο Πριν υπογράμμισε ότι «είμαστε πάντα συμπαραστάτες στους αγωνιζόμενους. Τα θέματα υγιεινής και ασφάλειας στο λιμάνι μας αφορούν όλους. Το πρόβλημα στη Ζώνη του Περάματος είναι ένα διαρκές έγκλημα». Σε μια σπάνια και αξιέπαινη πράξη εργατικής αλληλεγγύης, οι λιμενεργάτες αποφάσισαν να καταβάλουν μέρος του ημερομισθίου τους την ημέρα της στάσης εργασίας στις οικογένειες των θυμάτων. Με ανακοίνωσή του, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών τονίζει σχετικά με την τραγωδία της προηγούμενης Πέμπτης μεταξύ άλλων ότι «δεν πρόκειται για ατύχημα και για ανθρώπινο λάθος. Όλα αυτά αποτελούν προσπάθεια συγκάλυψης των εγκληματικών ευθυνών του κράτους και των κυβερνήσεων που προστατεύουν την εργοδοτική ασυδοσία. Αυτό το λουτρό αίματος έχει όνομα και αιτία». Το Σωματείο υπογραμμίζει επίσης ότι «οι εργαζόμενοι τεχνικοί και μηχανικοί πρέπει να αντισταθούν στην προσπάθεια μετατόπισης των εργοδοτικών ευθυνών στις πλάτες των εργαζόμενων τεχνικών. Οι νέοι μηχανικοί που δουλεύουν με μισθούς πείνας είναι εξαρτημένοι διπλά και από τον άμεσο εργοδότη τους και από τον πελάτη του. Και καλούνται να βγάζουν λάδι τον κάθε εγκληματία εργοδότη είτε με το φόβο της απόλυσης είτε με την άγνοια και την ανυπαρξία της ουσιαστικής εκπαίδευσης».

Οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι οι κινητοποιήσεις τους θα συνεχιστούν και θα ενταθούν το επόμενο διάστημα. Τι διεκδικούν: Να δημιουργηθεί μηχανισμός επανελέγχου των πιστοποιητικών «gas free», για να μην εκδοθούν ξανά πιστοποιητικά μαϊμού. Να στελεχωθούν με επιστημονικό προσωπικό οι μικτές επιτροπές ελέγχου και να σταματήσει η υποβάθμισή τους. Ο τεχνικός ασφάλειας του πλοίου, με ευθύνη οργανικού ελέγχου των μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, να διορίζεται από το υπουργείο Ναυτιλίας. Να επανδρωθεί πλήρως και με τον κατάλληλο εξοπλισμό το ιατρείο της Ζώνης αλλά και ο πυροσβεστικός σταθμός. Να σταματήσουν οι αθωωτικές αποφάσεις καρμπόν των δικαστηρίων για όσους παραβιάζουν τα μέτρα ασφάλειας. Τέλος, να επανέλθει ο νόμος 2642, τον οποίο κατάργησε η Νέα Δημοκρατία, για το μητρώο των ναυπηγοεπισκευαστικών επιχειρήσεων.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 3-8-2008)

Συνεχίζουμε, θα νικήσουμε!

Απεργιακός σεισμός πολλών ρίχτερ επαναλήφθηκε στους δρόμους όλης της χώρας την Πέμπτη 20 Μαΐου. Παρά τη συντονισμένη επιχείρηση εκφοβισμού των διαδηλωτών πριν τη συγκέντρωση με τη διασπορά της επεισοδιοφοβίας αλλά και με το όργιο προληπτικής καταστολής, η απάντηση του εργατικού κινήματος στις απανωτές προκλήσεις της κυβέρνησης ήταν ηχηρότατη: Δεν θα περάσουν!

Η πορεία

Σε 50.000 υπολογίζονται οι διαδηλωτές της Αθήνας, που παρά την απεργία στο μετρό και τα περισσότερα μέσα μαζικής μεταφοράς, συνέρρευσαν στο κέντρο, σήκωσαν τα πανό και πολιόρκησαν για μία ακόμη φορά τη Βουλή. Αν και δεν έφτασε τη συμμετοχή της απεργίας της 5ης Μάη, η διαδήλωση της Πέμπτης 20 Μάη θα μείνει κι αυτή στην ιστορία. Πρόκειται για την πιο ειρηνική αλλά αποφασιστική και δυναμική διαδήλωση όλων των εποχών. Ένα συλλογικό αίσθημα αυτοπροστασίας και περιφρούρησης διακατείχε όλο το σώμα των χιλιάδων διαδηλωτών που κατέλαβαν για ώρες όλους τους δρόμους γύρω από τη Βουλή και την πλατεία Συντάγματος. Η δυναμική παρέμβαση εργαζομένων και του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων απέτρεψε τουλάχιστον μία φορά το πνίξιμο της πορεία στα δακρυγόνα. Τελικά, ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν πετάχτηκε, παρά τις συνεχείς προκλήσεις των δυνάμεων των ΜΑΤ.

Η εκ νέου συγκλονιστική μαζικότητα, τόσο της απεργίας που παρέλυσε τη χώρα, όσο και της διαδήλωσης, έστειλε ένα ακόμη σαφές μήνυμα: Ότι η πρωτοφανής προβοκάτσια της 5ης Μάη, με την πυρπόληση της Μαρφίν, απέτυχε να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να «ξελασπώσει» την κυβέρνηση. Ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν σκύψει το κεφάλι στο μονόδρομο των μέτρων της κυβέρνησης και ότι αναζητούν αδιάκοπα, με όλο και πιο μαζικούς όρους, μια αγωνιστική διέξοδο από το σημερινό τέλμα.

Η συγκέντρωση της Πέμπτης είχε σαν αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό, όμως εξαρχής εξελίχθηκε σε συνολική καταγγελία της κυβέρνησης για τα επαχθή μέτρα που επέβαλε στους εργαζόμενους. «Τώρα ακύρωση της συμφωνίας. Ανατροπή των μέτρων ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ» έγραφε χαρακτηριστικά το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου και Δημόσιου Τομέα, που είχε την πιο μαζική συγκέντρωση. Και σ’ αυτή την απεργιακή διαδήλωση ξεχώρισε η διάθεση των διαδηλωτών να «κατασκηνώσουν» στη Βουλή.

Η ντουντούκα

Παλμός, μαχητικότητα και μαζικότητα χαρακτήρισαν το συλλαλητήριο της Πέμπτης. Δεν πέρασε τελικά το κλίμα απογοήτευσης, περισυλλογής και ματαιότητας που επιχείρησε να διασπείρει η κυβέρνηση μετά τον τραγικό θάνατο των τριών εργαζομένων στη Μαρφίν. «Εμείς αγωνιζόμαστε για τη ζωή, το έγκλημα δικό σας, δικοί μας οι νεκροί», φώναζαν οι απεργοί πίσω από το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, κάνοντας μια μικρή στάση στη Σταδίου 23, το σημείο του εμπρησμού. Αυτή ήταν και η καλύτερη απάντηση στον Α. Βγενόπουλο, ιδιοκτήτη της τράπεζας, ο οποίος με πληρωμένη καταχώρησή του σε μεγάλες εφημερίδες μια ημέρα πριν την απεργία προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου «στοχοποίηση» του μαζικού κινήματος: «Όσο για τους ηθικούς αυτουργούς και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς που τους συντηρούν και τους φανατίζουν, ας λογοδοτήσουν στην οικογένειά τους, στην κοινωνία και στο θεό», έγραψε με απίστευτη κυνικότητα. Η πρόκληση δεν πέρασε!

Η προσέλευση στη συγκέντρωση άρχισε αργά, καθώς στους απεργούς συγκαταλέγονταν και οι εργαζόμενοι του μετρό, που αυτή τη φορά ακινητοποίησαν όλη την ημέρα τους συρμούς. Η συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως, όπου καλούσε η ΓΣΕΕ ήταν αραιή, την ίδια στιγμή που ο περισσότερος όγκος των σωματείων συνωστιζόταν στην Πατησίων και στη συγκέντρωση του Μουσείου. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, την ίδια στιγμή που δήλωσε έτοιμος να προσέλθει σε διάλογο με την κυβέρνηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό, δεν εμφανίστηκε στην πορεία της Πέμπτης. Η δυσαρέσκεια για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ήταν διάχυτη. «Το θέμα είναι να αντιδράσει ο κόσμος μαζικά και να μην ακούει κανένα από πάνω προς τα κάτω. Οι κάτω πρέπει κάποια στιγμή να ανεβούν από μόνοι τους», λέει ο Στέφανος Μάλαμας, από το Σωματείο Εργαζομένων Wind, που παρακολουθεί το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων: «Έχουμε ήδη 400 απολύσεις, με εκβιαστικές παραιτήσεις, εθελούσιες εξόδους και κανονικές απολύσεις. Ήδη λοιπόν έχουμε αισθανθεί ένα κομμάτι της πίεσης και πιστεύω ότι θα έρθουν χειρότερα για όλους».

«Οργή λαού, εξέγερση παντού, ενάντια σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ», ένα σύνθημα που δόνησε τους δρόμους προς την πλατεία Συντάγματος, καθώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο λειτούργησε ως αφορμή για συνολικότερη διαμαρτυρία. Μια εργαζόμενη στο Δήμο Αγίας Παρασκευής, κρατούσε το πανό του συλλόγου που ζητά κρατικοποίηση τραπεζών. Εξηγεί: «Αν ψάχνουμε λύσεις μέσα σ’ αυτό το σύστημα δεν πρόκειται να βρούμε ποτέ. Πρέπει να γίνει κάτι πιο τολμηρό. Η επίθεση μπορεί να ανατραπεί αν υπάρχει κόσμος. Ήταν πολύ καλή η συμμετοχή στην απεργία, αν και ο κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν συμμετέχει εύκολα. Τώρα σαν σύλλογος θα φτιάξουμε απεργιακό ταμείο, για να συμμετέχουμε όλοι».

Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ μιλήσαμε με τη Μαρία Σμυρναίου, γενική γραμματέα του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων νομού Εύβοιας: «Αν δεν σταματήσει τώρα η επίθεση, είμαστε όλοι καμένοι. Στην Εύβοια αυτή τη στιγμή υπάρχουν κλειστά εργοστάσια με τον κόσμο απ’ έξω με συνεχόμενες απεργίες. Έγιναν παράνομες απολύσεις σε βιώσιμα εργοστάσια! Έχουμε έρθει στη συγκέντρωση με τρία πούλμαν και είκοσι αυτοκίνητα. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα όσο πάει!», δήλωσε με αποφασιστικότητα. Ο Σάκης Παπαδόπουλος, από Σωματείο Εργαζομένων στη Θέμις Κατασκευαστική υπογράμμισε: «Είχαμε πολύ καλό ποσοστό συμμετοχής στην απεργία, από τους 170 εργαζόμενους οι 19 μόνο εργάστηκαν, κάτι που θεωρούμε μεγάλη επιτυχία υπό αυτές τις συνθήκες. Πιστεύουμε ότι πρέπει να συνεχίσουν αυτοί οι αγώνες. Με τις κινητοποιήσεις, αν δεν πάρουν πίσω ό,τι ψήφισαν, τουλάχιστον θα δυσκολευτούν να πάρουν νέα μέτρα. Απειλούμαστε με απολύσεις και βέβαια περικοπές. Χρειαζόμασταν περισσότερες κινητοποιήσεις και πιο δυναμικές. Με δύο απεργίες δεν ξέρω αν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά». Παράλληλα, δηλώνει πού βρίσκεται ο ένοχος: «Εμείς διαδηλώνουμε εναντίον της κυβέρνησης και πιστεύω ότι υπάρχει εναλλακτική. Πιάνομαι απ’ τα λόγια του πρωθυπουργού προεκλογικά που έλεγε ότι υπάρχουν λεφτά. Όλοι το ξέρουμε ότι υπάρχουν λεφτά, αλλά δεν τα έχουμε εμείς οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι».

Εντυπωσιάζει και σ’ αυτή τη διαδήλωση το εύρος των κλάδων που συμμετέχουν με τον πιο ενεργό τρόπο στην απεργία. Η Γιώτα Λαζαροπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata είπε: «Διαμαρτυρόμαστε για τα μέτρα, το νέο Ασφαλιστικό αλλά και για την κατάσταση στην εταιρεία μας. Είμαστε νοικιασμένοι στη Εθνική Τράπεζα και δεν έχουμε τις συμβάσεις των τραπεζοϋπαλλήλων. Αν δυναμώσουμε τους αγώνες μας μπορούμε να τους σταματήσουμε. Υπάρχει βέβαια ένα μούδιασμα, γιατί τα μέτρα είναι απίστευτα σκληρά. Είναι κρίσιμο όμως να συνεχίσουμε για να σταματήσει εδώ». Από την οδό Πανεπιστημίου κατέβηκε ένα πολύ μαχητικό μπλοκ συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Στο πανό τους υπάρχουν φωτογραφίες των συναδέλφων τους που έχουν χαθεί στη μάχη με τις φλόγες, ενώ φωνάζουν το σύνθημα «καλοκαίρι στις φωτιές, το χειμώνα στις ψευτιές». Ο Περικλής Στρατούλης, είπε στο Πριν: «Δουλεύω στην Πυροσβεστική Υπηρεσία 24 χρόνια συμβασιούχος. Σήμερα κατεβήκαμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να στηρίξουμε το εισόδημά μας και τα επαγγελματικά μας δικαιώματα».

Απεργώ

Μέσα στους συγκεντρωμένους ξεχώριζε μια σημαία της Βενεζουέλας. Ήταν μέλη των διεθνών «μπολιβαριανών κύκλων», Βενεζολάνοι που κατοικούν στην Ευρώπη και ήρθαν στην Αθήνα να διαδηλώσουν μαζί με τους εργαζόμενους της χώρας μας. Η Λουιράιμα είπε: «Θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας στον ελληνικό λαό και τους εργαζόμενους. Η επίθεση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού είναι φοβερή και χτυπάει και τους εργαζόμενους της Ελλάδας. Ζω στη Γερμανία και εκεί γίνεται ένας πολύ μεγάλος πόλεμος των μέσων ενημέρωσης εναντίον της Ελλάδας και των εργαζομένων. Λένε ότι ο ελληνικός λαός δεν αγαπάει τη δουλειά! Η Ελλάδα όμως έχει πολλά να υπερασπιστεί»! Η Γκουανταλούπε παίρνει το λόγο: «Ενώνουμε τη φωνή μας μαζί σας και λέμε αυτή την κρίση να την πληρώσουν εκείνοι που τη δημιούργησαν, το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, όχι ο λαός. Πατρίδα, σοσιαλισμός ή θάνατος!».

Εκτός από τη χώρα του Ούγκο Τσάβες και εργαζόμενοι από την Αίγυπτο εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Μπορεί να μην ήρθαν στην Αθήνα, όμως με ανακοίνωσή τους εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες και κινήσεις τονίζουν: «Καλούμε τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Αιγύπτου να αναμορφώσουν την οικονομική τους ατζέντα και να θέσουν σε προτεραιότητα τις ανάγκες των λαών πάνω από τα κέρδη των επενδυτών. Σήμερα στους δρόμους της Αιγύπτου, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους έλληνες διαδηλωτές, ενάντια στον καπιταλισμό και την τυραννία των κυβερνήσεων που τον επιβάλλει».

Το ανθρώπινο ποτάμι κινήθηκε αργά και με πυγμή προς τη Βουλή. Με απίστευτη επιμονή, οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν φωνάζοντας συνθήματα για δύο ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο. «Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός, αυτό το καλοκαίρι θα είμαι απεργός», φώναζαν από πυκνά μπλοκ. Η διπλή σειρά ΜΑΤ που περικύκλωνε το άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη δεν δέχτηκε καμία πρόκληση, παρόλ’ αυτά, ενισχυόταν διαρκώς με νέες δυνάμεις. Το Σύνταγμα και η Βουλή πλημμύρισαν από οργή και αγανάκτηση, από συνθήματα και …μούτζες προς τα παράθυρα του κοινοβουλίου. Οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών, με το πιο δυναμικό μπλοκ ανέβασαν τους «τόνους» με συνθήματα και τραγούδια. «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και «πάλης ξεκίνημα» τραγουδούσαν οι σύλλογοι των δασκάλων με τη συνοδεία ταμπούρλου και τρομπέτας που επιστρατεύτηκε για την περίσταση. «Ανυπακοή, απεργία γενική» ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε πάνω από τα αυθόρμητα αντικοινοβουλευτικά συνθήματα μεγάλης μερίδας συγκεντρωμένων. Συγκροτημένα και με χαμόγελο για την επιτυχία της κινητοποίησης, οι διαδηλωτές διαλύθηκαν κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου.

Το ΠΑΜΕ επέλεξε ριζικά διαφορετικό δρομολόγιο, πραγματοποιώντας συγκέντρωση στην Ομόνοια και κατευθυνόμενο έπειτα από την οδό Πειραιώς στο υπουργείο Εργασίας, με αποτέλεσμα οι δύο πορείες να μη διασταυρωθούν πουθενά. Οι διαδηλωτές κατέληξαν στον πεζόδρομο του Κεραμεικού. Σαν κορύφωση της κινητοποίησης, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επέλεξαν την ανάρτηση γιγαντοπανό τα ξημερώματα στο κτίριο του υπουργείου.

Όργιο προσαγωγών και καταστολής χωρίς χημικά

Οι πραιτωριανοί

Ένας «πόλεμος» χαμηλής έντασης, μακριά από το οπτικό πεδίο φωτογράφων και τηλεοπτικών συνεργείων διεξήχθη από το πρωί της απεργίας εναντίον διαδηλωτών, με την ενορχήστρωση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Παρότι δεν υπήρξε απολύτως καμία πρόκληση εναντίον αστυνομικών δυνάμεων ή οποιαδήποτε άλλη παράνομη πράξη, εκτυλίχθηκε ένα όργιο προληπτικών προσαγωγών αθώων πολιτών που προσέρχονταν ειρηνικά στους τόπους των συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, έγιναν 98 προσαγωγές υπόπτων υποτίθεται ανθρώπων που έδειχναν τις αστυνομικές τους ταυτότητες αλλά οδηγούνταν στη ΓΑΔΑ και στην Πέτρου Ράλλη για «εξακρίβωση». Εκτός από αυτούς, ήταν εκατοντάδες οι απεργοί και διαδηλωτές που υπέστησαν σωματικούς και άλλους ελέγχους προληπτικά, πριν φτάσουν στις συγκεντρώσεις.

Στην πραγματικότητα, διαδραματίστηκε ένα ανθρωποκυνηγητό με στόχο τον εκφοβισμό, την απομαζικοποίηση των διαδηλώσεων και φυσικά, το μαζικό φακέλωμα των απεργών. Όπως δήλωσε ο Θεόδωρος Συμεωνίδης, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αττικής, «μ’ αυτό τον τρόπο παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Η υπόνοια ότι ενδεχομένως θα διαπραχθεί κάποια αξιόποινη πράξη χρησιμοποιείται για την προσαγωγή δήθεν υπόπτων. Με κριτήρια κυρίως ενδυματολογικά, εξωτερικής εμφάνισης, προσάγονται άτομα για αδικήματα που δεν έχουν ακόμα τελεστεί».

Χαρακτηριστική είναι η επίθεση που υπέστη από αστυνομικούς το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, όταν μέλη του κατέβαιναν με πανό την οδό Σόλωνος. Όπως είπε στο Πριν η αυτόπτης μάρτυρας Άννα Μαρία Μάρκου, «στο ύψος της Καποδιστρίου υπήρχαν δεξιά διμοιρίες ΜΑΤ με πολλούς ασφαλίτες, οι οποίοι ήρθαν προκλητικά και ζήτησαν ταυτότητες. Εμείς αρνηθήκαμε, λέγοντας ότι η ταυτότητά μας είναι στο πανό, ότι είμαστε εργατικό σωματείο και ότι προχωράμε προς τη διαδήλωση. Εκείνη τη στιγμή μας εγκλώβισαν και άρχισαν να μας χτυπούν, με κλωτσιές και σπρώχνοντας με τις ασπίδες. Ζήτησαν να κάνουν σωματικό έλεγχο, να δουν τις προκηρύξεις. Μας είχαν για δέκα λεπτά εγκλωβισμένους, εμείς ζητήσαμε εισαγγελέα και μετά από την παρέμβαση άλλων σωματείων αφεθήκαμε ελεύθεροι». Με τον ίδιο τσαμπουκά, αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν το στέκι Νοσότρος στην πλατεία Εξαρχείων, αποκλείοντας την είσοδο και απειλώντας με προσαγωγές, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε.

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι διαδηλωτές απέτρεψαν σχέδιο βίαιης διάσπασης της πορείας από τα ΜΑΤ. Στη γωνία Πανεπιστημίου και Πατησίων, δύο διμοιρίες ΜΑΤ είχαν παραταχθεί με πλήρη εξοπλισμό και ήταν έτοιμες κατόπιν εντολής να επιτεθούν στην πορεία στις 12.30 μ.μ. παρουσία ανώτερου αξιωματικού της ΕΛΑΣ, με βαθμό αστυνομικού διευθυντή (που ισοδυναμεί με συνταγματάρχη). Μετά τη δυναμική παρέμβαση των σωματείων, αλλά και των συγκεντρωμένων που διαμαρτυρήθηκαν έντονα, δημιουργήθηκε γρήγορα γύρω από τα ΜΑΤ μια αλυσίδα περιφρούρησης. Όπως είπε ο αξιωματικός σε επιτροπή των Πρωτοβάθμιων Σωματείων που έσπευσε να ζητήσει την άμεση αποχώρηση των αστυνομικών, υπήρχαν εντολές να κοπεί η πορεία ώστε να περάσει πρώτο το πανό της ΓΣΕΕ! Με άλλα λόγια, επρόκειτο να μπει ξανά σε εφαρμογή το σχέδιο που πρώτη φορά δοκιμάστηκε στην απεργιακή πορεία της 11ης Μαρτίου, όταν πάλι δύο διμοιρίες των ΜΑΤ, χρησιμοποιώντας αλόγιστες ποσότητες χημικών και χτυπώντας του διαδηλωτές στο ψαχνό χωρίς κανένα λόγο, έκοψαν στα δύο την πορεία επί της Πατησίων, στο ύψος της Βερανζέρου. Εύκολα συνάγει κανείς ότι αν η πορεία της Πέμπτης σημαδευόταν από μια τέτοια ωμή και απρόκλητη επίθεση στην αρχή της, τότε θα είχε πολύ διαφορετική κατάληξη. Η άμεση αντίδραση των σωματείων, που έθεσαν θέμα στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις προσαγωγές και δήλωσαν ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε κουκουλοφόρους και αυτόκλητες ομάδες, απέτρεψε τα χειρότερα.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση για τα γεγονότα, «ο Συντονισμός των σωματείων μετέτρεψε, στα πλαίσια των δυνάμεών του, την αστυνομική καταστολή σε πολιτικό ζήτημα υπεράσπισης του δημοκρατικού δικαιώματος στη διαδήλωση. Συνέβαλε αποφασιστικά στην απελευθέρωση των προσαχθέντων, απαιτώντας να μην ξεκινήσει η πορεία εάν δεν απελευθερωθούν και εάν δεν σταματήσουν οι προσαγωγές, όπως και έγινε. Παράλληλα, σε συνεργασία με συνδικαλιστές αγωνιζόμενων ομοσπονδιών, επέβαλε την αποχώρηση των ΜΑΤ από τα Χαυτεία και την ακύρωση του σχεδίου τους για εξαπόλυση χημικού πολέμου κατά των διαδηλωτών».

Ανακοίνωση για την πορεία εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που τονίζει μεταξύ άλλων ότι «η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι γελασμένη εάν νομίζει ότι η ανοδική ορμή του κινήματος θα ανακοπεί με την τρομοκρατία των προληπτικών συλλήψεων («προσαγωγών») και με την προκλητική παρουσία χιλιάδων αστυνομικών σε θέση στρατού κατοχής». Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι «όλα αυτά δεν μας τρομοκρατούν. Μας οπλίζουν με ακόμα μεγαλύτερη θέληση να παλέψουμε για την ανατροπή της πολιτικής τους. Οι εργαζόμενοι έδειξαν και σήμερα ότι απαιτείται απεργιακή και αγωνιστική κλιμάκωση, συνολικός πολιτικός αγώνας ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου».

Άλλες φωτογραφίες από τη διαδήλωση εδώ.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 23-5-2010)