Θεοδόσης Πελεγρίνης: Κάνουν το πανεπιστήμιο ΙΕΚ

pelegrinis13Την αδυναμία του διοικητικού μηχανισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις λειτουργικές ανάγκες του, αν φύγουν με διαθεσιμότητα οι υπάλληλοι σύμφωνα με τα κυβερνητικά σχέδια, εκθέτει με παραδείγματα ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδόσης Πελεγρίνης. Κατά την άποψή του οι εξελίξεις αυτές είναι προάγγελος ιδιωτικοποίησης των ΑΕΙ.

Εσείς ζητάτε διάλογο με το υπουργείο, όμως πόσο ειλικρινής είναι ένας διάλογος με τελελεσμένα, όπως ο κατάλογος των υπαλλήλων σε διαθεσιμότητα;

 Ζητούσαμε εδώ και πολύ καιρό διάλογο με το υπουργείο, για να να δούμε αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αιτία που έχει προκαλέσει αυτό το αδιέξοδο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δυστυχώς, ο υπουργός αρνήθηκε αυτό το διάλογο. Αφού την Πέμπτη με έναν τρόπο τελείως φαύλο δημοσιοποιήθηκε ο κατάλογος των ανθρώπων που μπαίνουν σε διαθεσιμότητα, ανακοίνωσε δημοσίως πρόσκληση να συζητήσουμε. Κάλεσε λοιπόν τα οκτώ πανεπιστήμια στα οποία εφαρμόζεται το μέτρο της διαθεσιμότητας, για λόγους εντυπώσεων. Εγώ ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση του υπουργείου και κανονίστηκε να βρίσκομαι το πρωί του Σαββάτου στο γραφείο του υπουργού.

 Με τι θέσεις πάτε σε αυτή αυτή τη συνάντηση;

 Πηγαίνω με τη διάθεση να ακούσω τι έχει να πει ο υπουργός. Θα έχω στα χέρια μου την απόφαση της Συγκλήτου και ενδεχομένως την απόφαση των διοικητικών υπαλλήλων και θα δούμε τι μπορεί να γίνει.

 Αν αυτές οι διαθεσιμότητες υλοποιηθούν, τι εικόνα θα έχει το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών;

 Αυτή τη στιγμή υπηρετούν περίπου 1.300 υπάλληλοι. Αν εφαρμοστεί το μέτρο της διαθεσιμότητας, με δεδομένο ότι υπάρχουν υπάλληλοι που δεν ασκούν διοικητικό έργο, αλλά ερευνητικό καθώς βοηθούν καθηγητές, οι υπάλληλοι που θα μείνουν για να βοηθήσουν τους περίπου 2.000 διδάσκοντες στο εκπαιδευτικό και ερευνητικό τους έργο, τους 70.000 ενεργούς φοιτητές, τις 66 κλινικές σε δημόσια νοσοκομεία, τα 187 εργαστήρια, τις 33 βιβλιοθήκες και σπουδαστήρια, τις δομές φοιτητικής μέριμνας που περιλαμβάνει σίτιση, στέγαση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όλος αυτός ο όγκος εργασιών, θα εξυπηρετηθεί από 300 υπαλλήλους. Αυτή είναι η κατάσταση. Όταν λέμε ότι η λειτουργία του πανεπιστημίου τίθεται σε κίνδυνο με την εφαρμογή του μέτρου, κυριολεκτώ.

Στο Τμήμα Βιολογίας δεν έμεινε υπάλληλος να κάνει εγγραφές!

 Ποιες υπηρεσίες κινδυνεύουν περισσότερο;

 Όλοι οι τομείς. Να σας αναφέρω μερικά παραδείγματα: Έχουν απομακρυνθεί διαμιάς όλοι οι φύλακες και νυχτοφύλακες. Αυτή τη στιγμή το πανεπιστήμιο κινδυνεύει. Πριν λίγες μέρες ενημερώθηκα ότι πήγε να μπει φωτιά στη Θεολογική Σχολή. Πριν από δύο εβδομάδες με μια μεγάλη καταιγίδα κινδύνευσε να γίνει μια ζημιά στο πανεπιστήμιο, της τάξης άνω των 200.000 ευρώ. Τις προάλλες εκλάπη ένα καλώδιο αξίας 13.000 ευρώ. Ακόμη: Όλοι ζητούν να εγγραφούν οι φοιτητές. Στο Βιολογικό τμήμα, με την απομάκρυνση των υπαλλήλων δεν υπάρχει ούτε ένας στη γραμματεία. Πού θα πάει ο φοιτητής να απευθυνθεί; Στη Νομική από τους 17 υπαλλήλους μένουν μόλις 4. Καταργούνται βασικά στελέχη των οικονομικών υπηρεσιών. Στον ΕΛΚΕ, την υπηρεσία που διαχειρίζεται τα ερευνητικά προγράμματα, από τα οποία το Πανεπιστήμιο εισπράττει χρήματα για να υποστηρίξει τις ερευνητικές του ανάγκες, από τα 80 άτομα, μένουν μόλις 6! Είναι καταστροφή!

 Είναι αυτές οι εξελίξεις ο προάγγελος ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών αυτών;

 Ήδη στο Πανεπιστήμιο υπάρχουν εταιρείες για τη φύλαξη και την καθαριότητα. Βεβαίως, υπάρχουν και φύλακες που είναι υπάλληλοι για να υπάρχει η σχετική υπευθυνότητα. Υπάρχει μια στόχευση το πανεπιστήμιο να χάσει τον αξιόπιστο δημόσιο χαρακτήρα του. To 2007 ο Γιώργος Παπανδρέου, ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, επιχείρησε να αλλάξει το άρθρο 16 του Συντάγματος. Τότε τελευταία στιγμή, αποτράπηκε το σχέδιο αυτό. Όταν όμως έλαβε την εξουσία, ψηφίστηκε ο νόμος 4009 και ακολούθησε ο νόμος 4076, οι καλούμενοι νόμοι Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, οι οποίοι ακριβώς έχουν σαν στόχο την εξώθηση του πανεπιστημίου μας σε έναν ιδιωτικό φορέα. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να υπάρχουν στη χώρα μας και ιδιωτικά πανεπιστήμια. Να το δεχτώ. Να δεχτώ όμως ιδιωτικά πανεπιστήμια αξιόπιστα. Διότι αυτό που θα γίνει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με την εφαρμογή αυτού του σφαγιαστικού μέτρου, είναι το Πανεπιστήμιο Αθηνών όχι να γίνει ιδιωτικό, αλλά ΙΕΚ. Κυριολεκτώ.

 Πώς συνδυάζεται αυτή η επιμονή στις απολύσεις με τα δάκρυα για την ποιότητα των πανεπιστημιακών σπουδών;

 Υποκρισία είναι η μόνη λέξη. Αυτή τη στιγμή, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπως και αυτό της Θεσσαλονίκης, το Πολυτεχνείο και των Πατρών, είναι μέσα στο 1% των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου, όποιες μετρήσεις κι αν δει κανείς. Έρχονται λοιπόν αυτό το πανεπιστήμιο με τα όποια προβλήματα έχει λόγω υποχρηματοδότησης, έλλειψης προσωπικού, με αυτό το πλήγμα να το μετατρέψει από έναν αξιόπιστο δημόσιο εκπαιδευτικό φορέα σε ΙΕΚ. Τα μόνα πανεπιστήμια εδώ στην Ελλάδα που φέρουν στον τίτλο τους το επίθετο «εθνικό» είναι το Καποδιστριακό και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Αυτά τα ιδρύματα όπως δείχνει και το όνομά τους επιτελούν έναν εθνικό ρόλο.

 Ύστερα από όλα αυτά, πόσο κοντά πιστεύετε ότι είναι τα δίδακτρα στις προπτυχιακές σπουδές;

 Άμεσα. Θυμηθείτε τα λόγια μου ότι αν εφαρμοστεί το μέτρο αυτό, το επόμενο στάδιο είναι να πληρώνουν την εγγραφή τους οι φοιτητές και τελικά θα γίνουν τα ΑΕΙ ιδιωτικοί φορείς. Το 2009, που άρχισε η κρίση, η χρηματοδότηση από το κράτος ήταν 34 εκατομμύρια ευρώ. Πέρσι ήταν 15 εκατομμύρια και του χρόνου δεν ξέρω πού θα πάνε. Καταλαβαίνετε ότι το επόμενο βήμα είναι να σταματήσει η χρηματοδότηση και να οδηγηθούμε σε άλλες πηγές εσόδων.

Και πώς θα παρακαμφθεί η συνταγματική απαγόρευση;

 Γιατί τώρα τηρείται το Σύνταγμα; Τηρούνται οι νόμοι; Μου δίνουν την εντύπωση ότι νομοθετούν για να παρανομούν υπό την κάλυψη του νόμου. Όλη αυτή η ιστορία της διαθεσιμότητας είναι έωλη νομικά από κάθε άποψη. Αρκεί να σας πω τι έγινε την Πέμπτη. Τη μοριοδότηση των υπαλλήλων την έκανε μια επιτροπή που ορίστηκε από το υπουργείο. Τους κάλεσαν αιφνιδίως το βράδυ της Πέμπτης να εγκρίνουν τις καταστάσεις των προς διαθεσιμότητα υπαλλήλων. Τα μέλη της Επιτροπής διαπίστωσαν ότι ενώ ο υπουργός δήλωσε πως μόνο 14 άνθρωποι προσλήφθηκαν με ΑΣΕΠ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τελικώς είχαν δηλώσει 200 άνθρωποι ότι προσλήφθηκαν μέσω ΑΣΕΠ. Ζήτησαν δύο μέλη της επιτροπής να γίνει έλεγχος και η απάντηση της εκπροσώπου του ΑΣΕΠ ήταν «όχι» καλώντας τα μέλη της Επιτροπής να παραιτηθούν. Εκείνοι δεν παραιτήθηκαν και ο υπουργός μέσα σε δύο ώρες συνέταξε υπουργική απόφαση με την οποία έδιωξε τα δύο αυτά μέλη της επιτροπής. Μάλιστα δεν διόρισε τους αναπληρωματικούς τους, που είναι από το Πολυτεχνείο, αντιθέτως όρισε δύο στελέχη του υπουργείου. Είναι σαφές ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αισθάνονται αδικημένοι θα στραφούν στη δικαιοσύνη και ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτό θέλουν λοιπόν, τον κανιβαλισμό; 

Η φοιτητική ζωντάνια κρατά τη Χρυσή Αυγή εκτός ΑΕΙ

Τα δίδακτρα προ των πυλών 

 Τα ελληνικά πανεπιστήμια υπερασπίζονται με ρομαντισμό μια εποχή του πανεπιστημίου που αρκετοί λένε ότι ανήκει στο παρελθόν: Το ανθρωπιστικό φορτίο της επιστήμης και η αντίληψη περί ολόπλευρης ανάπτυξης του νέου επιστήμονα. Την ίδια στιγμή ο χώρος αναπτύσσεται με ρυθμούς αγοράς. Μήπως αυτή η αντίληψη βγαίνει σε βάρος των αποφοίτων σας;

 Όχι, διαφωνώ με την άποψη αυτή. Πιστεύω και δεν είναι μόνο δική μου άποψη αυτή ότι επειδή σήμερα οι εξελίξεις μέσα στην αγορά και την κοινωνία είναι ταχύτατες, δεν μπορεί κάποιος να πάρει μια εκπαίδευση που θα είναι επικεντρωμένη σε ένα συγκεκριμένο ειδικό τομέα, διότι την επόμενη στιγμή αυτός ο τομέας θα έχει ξεπεραστεί. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό των ΙΕΚ. Πρέπει να βγάζεις επιστήμονες που θα έχουν μια ευρεία υποδομή ώστε να μπορούν να μεταπηδούν από τον ένα κλάδο στον άλλο. Η νοοτροπία της εξειδίκευσης υπήρχε στις δεκαετίες του ’60 και ’70, αλλά μετά άλλαξε. Υπολογίζεται ότι ένας νέος επιστήμονας θα αλλάξει στη ζωή του περί τις επτά φορές επάγγλεμα. Για να το κάνει αυτό πρέπει να έχει μια ισχυρή υποδομή και αυτό το προσφέρει μια παιδεία ευρεία και ολόπλευρη.

 Πώς σχολιάζετε τις θέσεις ότι το πανεπιστήμιο έχει γίνει άντρο βίας;

 Έχει κατηγορηθεί το πανεπιστήμιο ότι εντός του συμβαίνουν έκτροπα μετά τη μεταπολίτευση. Τα έχω καταγγείλει και δεν τα δέχομαι. Πρέπει όμως να πω ότι τα τρία τελευταία χρόνια οι καταλήψεις και οι βίαιες ενέργειες είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού. Η μόνη κατάληψη που έγινε ήταν για το νόμο Διαμαντοπούλου επί ένα μήνα, όπου οι φοιτητές πάλευαν για το μέλλον τους. Εγώ θέλω φοιτητές ενεργούς έστω και με τον κίνδυνο κάποιας συμπεριφοράς που φεύγει από τα όρια, γιατί έτσι αισθάνομαι πιο ασφαλής. Δεν σας κάνει εντύπωση ότι ο μόνος δημόσιος χώρος στον οποίο δεν έχει διεισδύσει η Χρυσή Αυγή είναι το πανεπιστήμιο; Εγώ θέλω φοιτητές που να είναι ζωντανοί, με τα επιχειρήματά τους και τις αντιδράσεις τους, που πρέπει βέβαια να κρατούνται σε ένα όριο και να μη δημιουργούν βίαια αποτελέσματα. Αλλά προτιμώ φοιτητές που είναι ζωντανοί παρά φοιτητές «ντουλάπες». Στα σχολεία αντιθέτως, όπου τα παιδιά δεν έχουν την ωριμότητα και τις ανησυχίες των φοιτητών, τέτοια ρεύματα αναπτύσσονται.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 24-11-2013)

Advertisements

Φώντας Λάδης: Μέτωπο πλατύ, ριζοσπαστικό, αντιφασιστικό

fontas ladis«Οι λαϊκοί αγώνες, ενώ στην ουσία είναι επιθετικοί, στη μορφή τους είναι πάντα αμυντικοί», σημειώνει στο Πριν ο Φώντας Λάδης, περιγράφοντας παράλληλα την πορεία διαμόρφωσης του πολιτικού τραγουδιού στην Ελλάδα και τις προοπτικές του «στις ιστορικές στιγμές που ζούμε» σήμερα.

Πώς αισθανθήκατε με τη σύλληψη των ηγετικών μελών της Χρυσής Αυγής;

Θεωρούσα ότι είναι πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο μετά την κλιμάκωση της δράσης των νεοναζιστών και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ναι μεν με εξέπληξε, δεν ήταν ωστόσο κάτι απρόβλεπτο. Το ένιωσα ως νίκη του αντιφασιστικού κινήματος. Άρα νιώθω βαθιά ικανοποίηση. Αναγνωρίζω ωστόσο και τις άλλες παραμέτρους, το γεγονός για παράδειγμα ότι η Νέα Δημοκρατία θέλει να το εκμεταλλευτεί με κάθε τρόπο και κυρίως εκλογικά.

Εκτιμάτε ότι η επιρροή των ακροδεξιών ιδεών μετά τις συλλήψεις βρίσκεται σε υποχώρηση ή σε άνοδο;

Τα ξενοφοβικά, ρατσιστικά αισθήματα που η παρουσία πλήθους μεταναστών έχει δημιουργήσει σε ένα κομμάτι του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια και η εξαθλίωση που προκαλούν οι μνημονιακές πολιτικές σίγουρα έχουν δώσει μια σταθερή βάση στη Χρυσή Αυγή. Δεν πρόκειται για παροδικό φαινόμενο, αφού τα προβλήματα που το γέννησαν εξακολουθούν να υφίστανται. Δεν ξεμπερδεύεις έτσι απλά, επειδή χτυπήθηκε η ηγεσία ή αποκαλύφθηκαν κάποιες κρυφές στον πολύ κόσμο πτυχές της δράσης της Χρυσής Αυγής. Πιστεύω πάντως, ότι κάτω από τις σημερινές συνθήκες, η επιρροή της δεν θα γνωρίσει αύξηση, το πιθανότερο είναι να διατηρηθεί σε μεγάλο ποσοστό της.

Στις μεγάλες λεωφόρους των μετώπων πρέπει να μιλάει κανείς μια κοινή, απλή γλώσσα

Ας έρθουμε στον περίφημο στίχο σας «τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον». Η ελληνική κοινωνία κατάλαβε τι εστί Χρυσή Αυγή, κι όμως την ψήφισε. Πώς το ερμηνεύετε;

Τους σημερινούς ανθρώπους δεν τους απασχολεί να εντρυφήσουν σε ό,τι έγινε στην Ελλάδα ή τον κόσμο πριν από 50 ή πριν από 70 χρόνια. Η κοινωνική κατάσταση είναι τέτοια, τα στρώματα που προλεταριοποιούνται ή εξαθλιώνονται τόσο μεγάλα και ο βαθμός πολιτικής συνειδητότητας ακόμα τόσο χαμηλός, ώστε το κύριο κριτήριο πολιτικής επιλογής δεν είναι ή χρήση ή όχι βίας, που –γιατί όχι;- γίνεται κι αυτή αποδεκτή. Ο φασισμός χαρακτηριζόταν πάντα στο ξεκίνημά του από μια ριζοσπαστικότητα και μια «απλούστευση» των στόχων του –μαζί, βέβαια, και από μια σύγχυση κριτηρίων- που θόλωνε το τοπίο και μπορούσε εύκολα να παρασύρει. Οι στίχοι μπορεί να λένε «τι κρύβει μες στα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι» ή «οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν, μα όχι και το μίσος του για μένα», όμως ένα μέρος του κόσμου παρασύρεται από τις κατά καιρούς μάσκες του φασισμού και εν μέρει αποδέχεται ή και επιζητά την αλόγιστη, ωμή ρατσιστική βία. Αν δεν καταλάβουμε αυτό το σημείο, δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε έγκαιρα το πρόβλημα.

Το «τσάκισέ τον» για το φασισμό πώς το εννοείτε; Μήπως η αντιπαράθεση αυτού του είδους δικαιολογεί τη θεωρία των δύο άκρων;

Έχω την πεποίθηση ότι οι αγώνες για δικαιώματα που χάθηκαν και για βαθιές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, πρέπει να βασίζονται σε μαζικές και ειρηνικές κινητοποιήσεις. Οι λαϊκοί αγώνες, ενώ στην ουσία είναι επιθετικοί, στη μορφή τους είναι πάντα αμυντικοί. Οι εργαζόμενοι ξεκινούν με την πρόθεση να σεβαστούν στοιχειώδεις κανόνες δημοκρατίας και επιζητούν ένα «παρατεταμένο» διάλογο μεταξύ τους και με την υπόλοιπη κοινωνία. Παλεύουν να πείσουν την πλειοψηφία για την αναγκαιότητα ριζικών αλλαγών. Αν, σε αυτή την προσπάθεια τους, έρθουν κάποιες δυνάμεις και τους χτυπήσουν, όπως πάντα –ή σχεδόν πάντα– γίνεται, λογικό είναι να αμυνθούν, να αντισταθούν. Όσον αφορά το νεοφασισμό, όταν λέω «τσάκισέ τον», μιλώ για ένα μέτωπο αγωνιστικό, ριζοσπαστικό και ιδιαίτερα πλατύ, που σταδιακά και το ίδιο θα εμβαθύνει την συνειδητότητά του. Αυτός είναι ο δρόμος.

Πόσο πλατύ μπορεί να είναι αυτό το μέτωπο που περιγράφετε;

Τα μέτωπα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν μια απλή ευκαιρία για την προώθηση της δικής μας στρατηγικής, αλλά σαν μια ουσιαστική ανάγκη συσπείρωσης με δυνάμεις που έχουν μια διαφορετική αντίληψη για τα προβλήματα, αλλά συμφωνούν στο στόχο του να τσακιστεί ο φασισμός. Μέτωπο δεν σημαίνει να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να προσπαθούμε να συμμαχήσουμε με το είδωλό μας. Το μέτωπο έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τυπικά και ουσιαστικά. Συγκροτείται τόσο στο κοινωνικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. ΄Όλα τα μέτωπα στην ιστορία έγιναν από διαφορετικές μεταξύ τους πολιτικές δυνάμεις. Αυτό σημαίνει κάποια σύγκλιση, κι αν χρειαστεί επιμέρους συμβιβασμούς, και σε συνθήκες μάλιστα άμυνας ακόμα και επανεξέταση κάποιων προτεραιοτήτων.Εδώ, εννοείται –και ευτυχώς– δεν βρισκόμαστε σε αμυντική κατάσταση. Ωστόσο και πάλι, δεν ωφελεί και δεν αποδίδει να πηγαίνουμε προς τους άλλους «κραδαίνοντας», ως προϋπόθεση, τους στρατηγικούς μας στόχους και μάλιστα ειπωμένους με την δική μας, ιδιαίτερη γλώσσα. Όπως και στην τέχνη, στις «μεγάλες λεωφόρους» των μετώπων, πρέπει να βρίσκει κανείς μια κοινή γλώσσα, απλή, με απτά παραδείγματα, για να πείσει τον κόσμο. Τότε μόνο θα προσχωρήσει στο μέτωπο ο καθένας που είναι και νιώθει αντιφασίστας, μεγάλα δηλαδή τμήματα της πλειοψηφίας του λαού μας, που τώρα παραμένουν αδρανή και μη μάχιμα.

Το πολιτικό τραγούδι που υπηρετήσατε ανήκει στο παρελθόν;

Στα πρώτα μου τραγούδια, τα «Γράμματα από τη Γερμανία», που μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη το 1966, υπάρχουν κάποια που καταγγέλλουν άμεσα τους νεοναζί που σήκωναν τότε κεφάλι. Εκείνη την εποχή, μαζί με τόσα άλλα, είχαμε την πρώτη προσπάθεια μεταπολεμικά για τη δημιουργία ενός άμεσου πολιτικού τραγουδιού. Αναφέρω ονόματα στιχουργών και συνθετών: Γιάννης Νεγρεπόντης, Κωστούλα Μητροπούλου, Σαββόπουλος και Κηλαηδόνης -σε μερικά τους τραγούδια- και ίσως κάποιοι άλλοι. Μιλάμε για τραγούδια που ακολουθούν το στυλ μπαλάντας ή που θυμίζουν τραγούδια των καμπαρέ, ή το άμεσο, καυστικό, θεατρικό τραγούδι του μεσοπολέμου ή τα ιταλικά πολιτικά τραγούδια ή εκείνα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Αυτά ήταν τα πρώτα σκιρτήματα για να φτιαχτεί στην Ελλάδα μια σχολή πολιτικού τραγουδιού. Με τα «Γράμματα από τη Γερμανία» προσχώρησα σε αυτήν την προσπάθεια, επηρεασμένος κυρίως από τον κύκλο «Ένας Όμηρος» του Θεοδωράκη, σε ποίηση του Ιρλανδού επαναστάτη Μπρένταν Μπήαν, σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα, και κάποια τραγούδια του Χατζιδάκι σε ποίηση Λόρκα, Μπρεχτ και Καμπανέλη. Τα «Γράμματα» απαγορεύτηκαν από την λογοκρισία. Κυκλοφόρησαν σε δίσκο μόνο μετά από δέκα χρόνια. Ωστόσο έγιναν ευρέως γνωστά και επηρέασαν κι αυτά με τη σειρά τους άλλους. Σήμερα, στο χώρο του πολιτικού τραγουδιού, υπάρχει μια κάμψη. Η ζωή και η τέχνη, ωστόσο, προχωρούν. Δημιουργούν καινούργιες μορφές. Στις ιστορικές στιγμές που ζούμε, ελπίζω πως θα υπάρξει και ανάλογη πολιτική τέχνη, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ήδη έχω ακούσει ενδιαφέροντα δείγματα τραγουδιών νεότερων δημιουργών.

Πρωτοτυπία και ειλικρίνεια συναισθημάτων

Η ζωή και η τέχνη προχωρούν και δημιουργούν καινούργιες μορφές

Οι στίχοι σας έχουν πολλές φορές αποδοθεί στον Μπρεχτ. Πώς εξηγείτε αυτή την παρανόηση;

Ο Μπρεχτ είναι μια μεγάλη μορφή. Αλίμονο, αν δεν επηρεαζόμαστε από τις ιδέες του και τις θεωρητικές του απόψεις. Όμως στο έργο μας πρέπει να είμαστε πρωτότυποι και βασισμένοι, σ’ ένα βαθμό, στις δικές μας ποιητικές και μουσικές παραδόσεις. Αυτό προσπάθησα να πετύχω με τα «Τραγούδια μας», τα εργατικά τραγούδια που έγραψα με το Μάνο Λοΐζο και σε άλλα που έγραψα λίγο μετά με το Δημήτρη Λάγιο και το Λίνο Κόκοτο. Στη δεκαετία του 60 έγραφα και πολλούς άλλους στίχους, που όμως δύσκολα βρίσκονταν συνθέτες να τους μελοποιήσουν και κυρίως, εταιρείες για να κυκλοφορήσουν τον αντίστοιχο δίσκο. Είχαν ενοχληθεί, για ευνόητους λόγους, από αυτό το είδος και παρόλο που πούλαγε, προτιμούσαν να στρώσουν το δρόμο στο καθαρά καταναλωτικό τραγούδι. Έτσι, σταδιακά, σαμπόταραν όχι μόνο το πολιτικό τραγούδι, αλλά και όλους τους δημιουργούς, έντεχνης λαϊκής μουσικής. Κι έτσι φτάσαμε στο σημερινό χάλι. Κάποιοι από εκείνους τους στίχους μου που έμειναν στο συρτάρι, θα βγουν σύντομα με το γενικό τίτλο «Καθημερινός φασισμός» σε ένα μικρό βιβλίο από τις εκδόσεις «Μετρονόμος». Σ’ αυτή την ενότητα συμπεριλαμβάνεται και το ποίημα «Φασισμός», που μελοποίησε το 1978 ο Θάνος Μικρούτσικος. Γιατί οι στίχοι του αποδόθηκαν από κάποιους στον Μπρεχτ; Πιστεύω πως πρόκειται για μια απλή παρανόηση, που ξεκίνησε από το διαδίκτυο, επειδή στον ίδιο δίσκο, με τίτλο «Τα τραγούδια της Λευτεριάς», υπήρχε και ένα σε ποίηση Μπρεχτ, το «Άννα, μην κλαίς».

Η Αριστερά έχει τη φήμη ότι χειραγωγεί τους καλλιτέχνες της επιρροής της. Εσείς συναντήσατε κάτι τέτοιο;

Είμαστε από μια γενιά που μπορεί να είχε και αρνητικά, με πρώτο και καλύτερο ότι αποδειχτήκαμε απροετοίμαστοι και δεν δώσαμε τη μάχη με αξιοπρέπεια ενάντια στη χούντα που ήταν ολοφάνερο ότι πλησιάζει, όμως είμαστε επίσης μια γενιά δημιουργική και αυτόνομη. Ό,τι έδωσε η δική μας γενιά καλλιτεχνών, το έκανε πρωτοβουλιακά. Το παράδειγμα το έδωσε και εδώ ο Θεοδωράκης. Δεν ρώτησε ποτέ κανένα -πήγε κόντρα και στην επίσημη Αριστερά γι αυτό- για το τι θα γράψει, αν θα χρησιμοποιήσει μπουζούκι κ.λπ. Πράγματα γνωστά. Οι καλλιτέχνες είναι μέρος του κινήματος, και μόνο αυτοί ξέρουν πώς πρέπει να δράσουν και να δημιουργήσουν. Υπάρχει, ωστόσο, ο κίνδυνος της αυτολογοκρισίας. Ξέροντας ότι η εταιρεία δεν θα σου βγάλει το δίσκο ή ότι θα κερδίσεις πιο πολλά αν ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη συνταγή, πολλοί αυτολογοκρίνονται. Ανάλογος κίνδυνος υπάρχει και με την τυποποίηση. Μπορείς να γράφεις πολιτικά τραγούδια, που να επαναλαμβάνονται και να γίνονται κλισέ ή που να μιμούνται με άσχημο τρόπο άλλα, ανάλογα τραγούδια. Η πρωτοτυπία και η ειλικρίνεια των συναισθημάτων είναι το άλφα και το ωμέγα της τέχνης. Κάθε τέχνης.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 20-10-2013)

Δημήτρης Κουσουρής: Να τελειώνουμε με το σύστημα που γεννά το φασισμό

kousouris_1Μια γενική, ιδεολογική καταγγελία του φασισμού δεν απαντά κανείς στους μακρόχρονα ανέργους και σ’ όσους πεινούν, τονίζει στο Πριν ο Δημήτρης Κουσουρής, προτάσσοντας ως προτεραιότητα την οργάνωση δομών ταξικής αλληλεγγύης για να μπει ανάχωμα στην ακροδεξιά. 

Πριν 15 χρόνια, όταν σημειώθηκε η δολοφονική επίθεση εναντίον σας, η Χρυσή Αυγή ήταν μια εντελώς περιθωριακή οργάνωση, ενώ σήμερα είναι κομμάτι του κεντρικού πολιτικού σκηνικού. Δεν θα περίμενε κανείς ότι η είσοδος στη Βουλή θα ωθούσε το κόμμα αυτό σε μια περισσότερο νομότυπη δράση;

Με κανέναν τρόπο. Η νομιμοποίηση μιας πολιτικής αντίληψης σε πλατιά κοινωνικά στρώματα, ποτέ δεν σήμαινε άμβλυνση των χαρακτηριστικών της. Και στην Ελλάδα μετά τις εκλογές του 2012, αναπτύχθηκε η φιλολογία ότι ο κόσμος θα καταλάβει το βίαιο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής και θα απομακρυνθεί. Αυτό ήταν τουλάχιστον αφελές. Στο βαθμό που η καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να πλήττει ένα τεράστιο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας οδηγώντας το στην εξαθλίωση, φτωχοποίηση, προλεταριοποίηση, συνεχίζουν να υπάρχουν οι όροι και το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται ο φασισμός.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε πολιτικό κίνητρο;

Ήταν μια πολιτική δολοφονία που είχε προαναγγελθεί από τη Χρυσή Αυγή στις εργατικές γειτονιές του Πειραιά. Ήταν θέμα χρόνου το πότε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Από την ταχύτητα αντίδρασης της ίδιας της κυβέρνησης είναι σαφές ότι κι εκείνοι το γνώριζαν και είχαν ετοιμαστεί για να διαχειριστούν την κατάσταση αναλόγως.

Αν αύριο μπουν φυλακή κάποιοι βουλευτές ή στελέχη της Χρυσής Αυγής, δεν θα έχει γίνει ένα βήμα για τη λύση του προβλήματος;

Θα έχουν αλλάξει σαφώς οι όροι του παιχνιδιού, μα είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς κάτι τέτοιο. Είτε κηρύξουν τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, είτε ενεργοποιήσουν τον αντιτρομοκρατικό ή χρησιμοποιήσουν απλά τον ποινικό κώδικα για να στείλουν κάποιους στη φυλακή, θα απέχουμε ακόμα πολύ από το να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία.

Νομίζω ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ενός παιδιού της εργατικής τάξης στρατευμένου στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, φέρνει στο προσκήνιο το μέγεθος της ζημιάς που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο που δείχνει να ολοκληρώνει την ιστορική ήττα του εργατικού κινήματος όπως το γνωρίσαμε ως τώρα, ο διαλυμένος κοινωνικός ιστός και δημόσιος χώρος των φτωχογειτονιών όπου η ανεργία κι η ανέχεια είναι ο κανόνας για τη συντριπτική πλειοψηφία νέων ή γέρων, θα γινόταν έτσι κι αλλιώς το σκηνικό επί του οποίου αναλαμβάνουν δράση μπράβοι, χαφιέδες και συμμορίες κάθε είδους. Η παραβίαση των κανόνων του κοινοβουλευτισμού από τους ίδιους τους επίσημους φορείς του, το απότομο στένεμα της δημοκρατικής νομιμότητας με την ντε φάκτο κατάργηση βασικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, τα βαθιά ερείσματα που διαθέτει αδιάλειπτα εδώ και δεκαετίες η ακροδεξιά στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού, σε συνδυασμό με την αντιδραστική, ρατσιστική στροφή κυβέρνησης και ΜΜΕ και την κατάρρευση των δυο βασικών πυλώνων της αστικής πολιτικής, δημιούργησαν τους όρους ούτως ώστε να είναι η Χρυσή Αυγή εκείνη που παρέχει πολιτική κάλυψη και ιδεολογική ταυτότητα σε αυτές τις συμμορίες, οργανώνοντάς τες γύρω από τις δυνάμεις που διαθέτουν και διακινούν τον πλούτο και στρέφοντάς τις ενάντια στους εναπομείναντες θύλακες οργάνωσης και αντίστασης του κόσμου της δουλειάς.

Τα αστικά επιτελεία ασφαλώς γνωρίζουν πόσο ρευστές είναι οι πολιτικές ταυτότητες που συγκροτούνται στις παρούσες συνθήκες. Είναι σαφές ότι μετά τη δολοφονία η κυβέρνηση προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο και την πρωτοβουλία των κινήσεων και να δώσει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, δεξιά, αριστερά, μέσα και έξω από τη χώρα. Αφού φορέσαν ξανά τον ξεφτισμένο μανδύα του εγγυητή της δημοκρατικής νομιμότητας, το σίγουρο είναι πως την αμέσως επόμενη περίοδο θα επιχειρήσουν να στενέψουν ακόμα περαιτέρω τα όρια αυτής της νομιμότητας.

Η αυξημένη επιρροή της Χρυσής Αυγής είναι συγκυριακό φαινόμενο ή ήρθε για να μείνει;

Αυτό θα εξαρτηθεί από τον καθένα από εμάς κι όλους μαζί. Η Χρυσή Αυγή είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα του φασισμού, το πιο αποκρουστικό από όσα έχουμε δει μετά τη μεταπολίτευση. Σε κάθε περίπτωση, το αμέσως επόμενο διάστημα θα επιχειρηθεί ο προσεταιρισμός της εκλογικής της βάσης στην κατεύθυνση του ελέγχου του νόμιμου ή παράνομου ένοπλου βραχίονα του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας. Άρα η Χρυσή Αυγή μπορεί και να εξαφανιστεί, όχι όμως και ο φασισμός όσο παραμένει και διευρύνεται η σφαίρα ανομίας μέσα στην οποία η ντόπια και διεθνής ολιγαρχία του πλούτου εδραιώνει διά της ωμής βίας την κυριαρχία της εις βάρος των εργαζομένων.

Εδώ και αρκετό καιρό βιβλία, άρθρα, εκπομπές έχουν φωτίσει από όλες τις πλευρές τις ναζιστικές αναφορές της Χρυσής Αυγής. Πώς ερμηνεύετε το γεγονός ότι αυτή η επιχειρηματολογία δεν πείθει;

Η ιδεολογικοποίηση του πολιτικού αγώνα είναι μια όψη της αστικής πολιτικής που βόλεψε τους δημοσιογράφους του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» και γέννησε πολλές αυταπάτες και στην Αριστερά. Πώς μπορεί κανείς με μια γενική, ιδεολογική καταγγελία να απαντήσει στους μακρόχρονα ανέργους, σ’ όσους πεινούν και τρώνε στα συσσίτια της εκκλησίας, σ’ όσους κοιμούνται στο κρύο και στο σκοτάδι, στους νέους για τους οποίους το μέλλον παραμένει ερμητικά κλειστό; Η καταγγελία κι η αποκάλυψη του ναζισμού είναι μεν εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο ότι αυτό θα αρκούσε είναι βαθιά αυταπάτη, όπως αποδείχτηκε τα τελευταία τρία χρόνια. Και ως γνωστόν, το να επιμένεις να δοκιμάζεις τις ίδιες μεθόδους περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα είναι ίδιον της παράνοιας ή της ανοησίας.

Ιστορικά ο φασισμός γεννήθηκε σαν μαζικό ρεύμα της αντεπανάστασης από την ήττα του εργατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο κι αναγεννήθηκε ως «σκοτεινή πλευρά» του νεοφιλελευθερισμού μετά την υποχώρηση του εργατικού κινήματος που ακολούθησε την κρίση της δεκαετίας του 1970. Δυο δεκαετίες μετά το θρίαμβο του νεοφιλελεύθερου κοινοβουλευτισμού, η κρίση έχει στενέψει δραματικά τις δυνατότητες διατήρησης και διαχείρισης του στάτους κβο με αμιγώς κοινοβουλευτικά μέσα στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στην Κίνα ή στην Αίγυπτο. Ο φασισμός ανακάμπτει ως εξουσιαστική λύση στην ευρωπαϊκή του κοιτίδα, στην Ελλάδα, στην Ουγγαρία, στη Νορβηγία, στη Γαλλία και αλλού. Ο στόχος του είναι και πάλι η εδραίωση της ήττας και της διάλυσης του εργατικού κινήματος. Κι άρα η μεταβλητή που θα κρίνει το χαρακτήρα της αναμέτρησης και την τελική του έκβαση, τώρα όπως και τότε, είναι η πραγματική κατάσταση και οργάνωση των προλεταρίων. Το ιστορικό στοίχημα του καιρού μας βρίσκεται λοιπόν ανάμεσα σε μια μακρά νύχτα παγκόσμιας αυταρχικής κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου και στην αναγέννηση του εργατικού κινήματος, σε ρήξη με το φασισμό αλλά και με τις δυνάμεις του κεφαλαίου που τον γεννούν, τον συντηρούν και τον δυναμώνουν.

Νέος λαϊκός διαφωτισμός

Το αντιφασιστικό μέτωπο έχει ταξικά, εργατικά χαρακτηριστικά

Πώς πρέπει να αντιδράσει η Αριστερά;

H δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι η απόδειξη πως έχουμε ήδη αργήσει πολύ και θέλει πολύ κόπο κι επινοητικότητα για να ξανακερδίσουμε το χαμένο χρόνο. Οι διαφορετικές δυνάμεις της Αριστεράς επέλεξαν πολύ συχνά μια αμυντική στάση διατήρησης του λιγοστού χώρου πολιτικής δράσης που απομένει διαθέσιμος ή την παλιά καλή υπεκφυγή της επίκλησης κάποιου αφηρημένου σχεδίου εργατικής χειραφέτησης μακριά από την πραγματική κίνηση των κοινωνικών υποκειμένων ενός τέτοιου σχεδίου. Αν θέλουμε όμως πραγματικά να μιλήσουμε για τσάκισμα του μαζικού φασιστικού ρεύματος που έχει συγκροτηθεί, είναι καιρός να οργανώσουμε την αλληλεγγύη, την αντίσταση εργαζομένων και ανέργων. Να ανασυγκροτήσουμε το δημόσιο χώρο, να απεργαστούμε στην πράξη ένα σχέδιο ανάταξης της παραγωγικής βάσης της χώρας από τον κόσμο της δουλειάς. Σε αυτά τα πλαίσια, να οργανώσουμε στα σχολεία, γειτονιές και στους χώρους δουλειάς, από σήμερα κιόλας, τις δομές ενός νέου λαϊκού διαφωτισμού που στρέφει το μίσος στις των προλεταρίων ενάντια στους εκμεταλλευτές τους.

Πόσους χωράει το αντιφασιστικό μέτωπο;

Αν συμφωνούμε πως ο φασισμός είναι μια ακραία, αυταρχική εκδοχή του καπιταλισμού και μια κοινωνική συμμαχία ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς ιδιοκτήτες για την υπεράσπιση των κυρίαρχων σχέσεων ιδιοκτησίας, τότε ξεκαθαρίζουμε πρώτα απ’ όλα τα ταξικά, εργατικά χαρακτηριστικά του αντιφασιστικού μετώπου. Χωράει πολλούς λοιπόν, την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Σε αυτή τη βάση, η οργάνωση της αντιφασιστικής δράσης αποτελεί ευθύνη όλων όσοι σκέφτονται και δρουν αντιπαραθετικά με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, στις τοπικές πρωτοβουλίες, συνελεύσεις, στις αμέτρητες διαδικτυακές ή έντυπες εκδοτικές απόπειρες, στις δομές αλληλεγγύης, λαϊκής αυτοοργάνωσης και συνεργατικής οικονομίας, σε μαθητικούς και φοιτητικούς συλλόγους, εργατικά σωματεία και λέσχες, που είτε είναι πολιτικά ανένταχτοι είτε κινούνται στους χώρους του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του αναρχοσυνδικαλισμού.

Κι αν από την άλλη, φασισμός είναι τόσο τα ναζιστικά τάγματα εφόδου όσο και το καθεστώς έκτακτης ανάγκης όπου η κυβέρνηση νομοθετεί πέρα από κάθε λαϊκό έλεγχο και οι δυνάμεις καταστολής δρουν ανεξέλεγκτα ενάντια στο λαϊκό κίνημα καταλύοντας κατά βούληση συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες. Οπότε ένα αντιφασιστικό μέτωπο εξ ορισμού αποκλείει όσους συναινούν, τροφοδοτούν ή διαχειρίζονται αυτήν την πραγματικότητα.

Αν πηγή της κρίσης είναι η κυβερνητική πολιτική, μια εναλλαγή στην κυβέρνηση από μια αριστερή δύναμη θα ήταν κάποια απάντηση;

Χρησιμοποιώντας το φόβο ως τεχνική κυριαρχίας, τα αστικά επιτελεία επιχειρούν σήμερα να σταθεροποιήσουν το πολιτικό σύστημα μαντρώνοντας τα αριστερά και δεξιά «άκρα» στα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου. Η στρατηγική της έντασης στοχεύει να καταστήσει σαφές πως στο βαθμό που θα επιχειρήσει να αναμετρηθεί σε βάθος με τα στηρίγματα του φασισμού στον κρατικό μηχανισμό, την αστυνομία, το στρατό κ.ο.κ. και να αναδιαπραγματευθεί τη θέση της χώρας στην ΕΕ και την ευρωζώνη, μια αριστερή κυβέρνηση θα είναι αναμφίβολα καλύτερη από την αυταρχική δεξιά του Σαμαρά.

Αυτή η παραδοχή περιέχει ωστόσο πολλές παγίδες. Επειδή είναι εξαιρετικά αμφίβολο το αν μπορεί να διαμορφωθεί μια κοινοβουλευτική αριστερή πλειοψηφία, όσο οι δυνάμεις του παλαιοκομματικού, μνημονιακού μπλοκ κρατάνε το μαχαίρι και το καρπούζι καταστρατηγώντας τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού που οι ίδιοι έθεσαν. Επειδή, ακόμα και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο έλεγχος ενός κρατικού μηχανισμού διαβρωμένου από την ακροδεξιά και γεμάτου από πραιτωριανούς του «παλαιού καθεστώτος» θα ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Τέλος, επειδή, όπως το έχει αποδείξει επανειλημμένα η καθ’ ημάς ιστορική εμπειρία, κάθε φορά που, σε συνθήκες κλονισμού της αστικής κυριαρχίας, οι δυνάμεις της Αριστεράς εγκατέλειψαν την προοπτική της ρήξης με τον καπιταλισμό και το πρόταγμα ενός σχεδίου κοινωνικής χειραφέτησης κι αυτοεγκλωβίστηκαν μετά τη Βάρκιζα, τα Ιουλιανά, τη Μεταπολίτευση, σε μια γραμμή υπεράσπισης της δημοκρατικής νομιμότητας, οδηγήθηκαν με μαθηματική ακρίβεια στη φυσική και πολιτική εξόντωση, στην ενσωμάτωση ή την περιθωριοποίηση.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 29/9/2013)

Σάββας Μιχαήλ: Πλατύ μέτωπο ενάντια στο φασισμό

savvas_mihailΣτην προσπάθεια οικοδόμησης ενός κράτους έκτακτης ανάγκης, όπου η συγχωνεύεται η ποινική με την πολιτική ευθύνη, εντάσσει ο Σάββας Μιχαήλ την πρωτοφανή δίωξη εναντίον του από τη Χρυσή Αυγή για μια αντιφασιστική προκήρυξη του κόμματός του. Η αθώωσή του, όπως υποστηρίζει, ήταν μια νίκη σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται.

 Αν η αθωωτική απόφαση ήταν μια νίκη, τι σημαίνει πολιτικά η ίδια η παραπομπή σας, εξαιτίας μιας ανακοίνωσης του ΕΕΚ;

Πρέπει να εκτιμήσουμε αντικειμενικά τι επιχειρήθηκε και πού κατέληξε αυτός ο σχεδιασμός. Πρώτον, επίδικο αυτής της υπόθεσης ήταν η απαγόρευση του αντιφασιστικού λόγου και δράσης, η ποινικοποίησή τους. Δεύτερον, δεμένη με αυτό είναι και η συνειδητή προσπάθεια να γίνει σύγχυση και συγχώνευση της ατομικής ποινικής ευθύνης με την πολιτική ευθύνη. Υπενθυμίζω ότι εγώ διώκομαι επειδή είμαι ο γενικός γραμματέας ενός πολιτικού κόμματος, του ΕΕΚ. Στα χρόνια τα μαύρα τα μετεμφυλιακά, κατά τη δεκαετία του ’60 όταν ανέκαμπτε το κίνημα, λέγανε «ο τάδε είναι στέλεχος του ΚΚΕ, άρα ευθύνεται για την τάδε εκδήλωση».

Τι δείχνει όμως σήμερα μια τέτοιου τύπου δίωξη;

 Είναι μέρος της προετοιμασίας ενός ολόκληρου οπλοστασίου. Αυτό που ήθελαν ήταν να δημιουργήσουν ένα δεδικασμένο, ένα δικαστικό προηγούμενο, όπου θα μπορούσε ένα οποιοδήποτε στέλεχος μιας οργάνωσης της Αριστεράς ή ευρύτερα ενός συνδικαλιστικού φορέα, να θεωρηθεί ποινικά υπεύθυνο για οποιαδήποτε πράξη της συλλογικότητάς του. Αυτή η προσπάθεια εντάσσεται μέσα στο όλο πνεύμα της οικοδόμησης ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης ή καθεστώτος εξαίρεσης μέσα στον κρατικό μηχανισμό που έχει ξεκινήσει από τους τρομονόμους και τις τρομοδίκες. Αυτό σημαίνει κατάργηση περιοχών της συνταγματικής τάξης πραγμάτων εντός της συνταγματικής τάξης πραγμάτων. Διατηρούν τη νομική τάξη, με κάποιες μαύρες τρύπες. Ήθελαν την ποινικοποίηση του ιστορικού συνθήματος «ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά», που υπάρχει από τότε που κρεμάστηκε ο Μουσολίνι με τους άλλους φασίστες στην πλατεία του Μιλάνου. Στη διεθνή συμπαράσταση τονίστηκε ιδιαίτερα αυτό το σημείο, ότι για πρώτη φορά από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τις ήττες του φασισμού, ένας αντιφασίστας κάθεται στο εδώλιο για μια προκήρυξη αντιφασιστικού περιεχομένου, με αντιφασιστικά συνθήματα που καλούσαν σε μια ανάλογη δράση, τη διαδήλωση της 9ης Μαΐου 2009. Από αυτή την άποψη δεν ήταν μόνο μια εκδήλωση κρατικού αυταρχισμού. Ξεκινούσαν από μας, ένα τροτσκιστικό κόμμα και αδιάλλακτο κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, σαν μια άκρη που θα τραβούσαν για να σκίσουν όλο τον ιστό των λαϊκών ελευθεριών.

Στόχος της ακροδεξιάς η συντριβή των εργατικών οργανώσεων

 Εκτιμάτε δηλαδή ότι στην Αριστερά στοχεύει κυρίως η Χρυσή Αυγή;

 Εκατό τοις εκατό. Ο φασισμός, ο ναζισμός ιδιαίτερα, είναι η συστηματική κινητοποίηση ορδών από τη μεριά του κεφαλαίου για να συντρίψει εργατικές οργανώσεις σε συνθήκες κρίσης. Ο στόχος και στη δεκαετία του ’20 και του ’30 αλλά και τώρα είναι η συντριβή των δυνάμεων της οργανωμένης εργατικής τάξης, σε όλες της τις εκφάνσεις, κάτι που δεν βλέπουν ούτε οι σεχταριστές ούτε οι οπορτουνιστές. Οποιαδήποτε πολιτική εκπροσώπηση που εκφράζει την πάλη για την εργατική χειραφέτηση είναι στόχος συντριβής από τη μεριά του φασιστικού κινήματος, εφόσον κατορθώσει να αναπτυχθεί με όρους κινήματος. Ακόμη δεν έχουμε φτάσει στην Ελλάδα εκεί. Είναι η πρώτη φορά λοιπόν που δεν πετυχαίνουν τους σκοπούς τους στη δικαστική αρένα από τον καιρό της ανόδου τους. Όχι μόνο οι κασιδιάρηδες αλλά ο κάθε μαχαιροβγάλτης έχει πλήρη ασυλία. Κερδίσαμε μια μάχη αλλά ο πόλεμος είναι ανοιχτός.

 Αν ξεπεράσουμε το νομικό κομμάτι, πώς απαντάτε στην κριτική ότι το ίδιο το σύνθημα για την κρεμάλα ενισχύει τις θεωρίες περί σύγκλισης των άκρων;

 Εξαρχής η θεωρία των δύο άκρων είναι εκ του πονηρού, στημένη. Είναι προσπάθεια ισοπέδωσης διαφορών ανάμεσα σε τελείως διαφορετικά, μη συγκρίσιμα μεγέθη ποιοτικά και ποσοτικά. Η επαναστατική Αριστερά και η φασιστική αντεπαναστατική οργάνωση είναι δύο αντίθετα, ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Δεν είναι το ίδιο πράγμα ο θύτης και το θύμα. Ε, δεν είναι έτσι. Το σύνθημα αυτό είναι ιστορικό. Δεν παραιτούμαστε με κανέναν τρόπο από όλη την ιστορική κληρονομιά της πάλης ενάντια στο φασισμό τον 20ό αιώνα και μέχρι σήμερα. Τη φρίκη αυτή και την κληρονομιά της πάλης ενάντια στη φρίκη δεν την εγκαταλείπουμε. Το «ο λαός δεν ξεχνά» δεν είναι μια προτροπή σε κάποια μειοψηφία. Ο λαός με τις δικές του αποφάσεις και συλλογική βούληση κρεμά ή δεν κρεμά. Η άλλη μορφή αυτού του συνθήματος ήταν το γνωστό «θάνατος στο φασισμό, λευτεριά στο λαό». Θα παραιτηθούμε κι απ’ αυτό επειδή είναι δήθεν προτροπή σε βία; Μπορεί να εξισωθεί με το σύνθημα των άλλων «τα καλύτερα σαπούνια γίνονται από κουμούνια»;

 Η υπεράσπιση του αντιφασισμού στο δικαστήριο ήταν μια νίκη σε άμυνα. Το ακροδεξιό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία πώς αντιμετωπίζεται ενεργητικά;

 Δεν μπορείς να νικήσεις το φασισμό που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα στη σήψη, την παρακμή και την κρίση του σήμερα που δεν έχει προηγούμενο, μέσα σε θεσμούς που συνδέονται και υπηρετούν το ίδιο το σύστημα. Το γεγονός ότι και το θεσμικό πλαίσιο και η δομή του καπιταλιστικού συστήματος βρίσκεται σε κρίση, ωθεί το σύστημα να βγει από τα θεσμικά του πλαίσια και νομικά όρια και να κινητοποιεί εγκληματίες. Από αυτή την άποψη, δεν υπάρχει αφηρημένος αντιφασισμός, έξω από την ιστορία, την πάλη των τάξεων και έξω από τις ταξικές διαχωριστικές γραμμές. Το δικό μας ιστορικό ρεύμα, το τροτσκιστικό, το έχει παλέψει πάντοτε: Οποιαδήποτε μορφή ταξικής συνεργασίας, σαν αυτές που έγιναν σε διάφορες χώρες προπολεμικά με τα λεγόμενα λαϊκά μέτωπα δεν οδήγησαν παρά στην ήττα και στην περίπτωση της Ελλάδας, στη Βάρκιζα. Είμαστε ενάντια σε κάθε συμβιβασμό. Θα πρέπει να αποφύγει κανείς σίγουρα το σεχταρισμό και την περιχαράκωση. Πρέπει την ίδια στιγμή να υπάρξει κινητοποίηση με επικεφαλής της εργατική τάξη, μαζί με όλα τα πλατιά λαϊκά στρώματα, με ανθρώπους που έχουν διαφορετικό παρελθόν κοινωνικό ή πολιτικό. Ο συγκατηγορούμενός μου που κράτησε μια πολύ έντιμη και θαρραλέα στάση στην υπεράσπιση του indymedia και την απολογία, προέρχεται από το χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Εμείς επιμένουμε σε ένα τρίπτυχο: Πρώτον, την ανάγκη ενός πλατιού ενιαίου μετώπου των καταπιεσμένων. Όχι των καταπιεσμένων με τους καταπιεστές τους. Όχι των θυμάτων των τραπεζιτών με τους τραπεζίτες. Μέτωπο ενάντια στο σύστημα που γεννά, κινητοποιεί, χρηματοδοτεί, προστατεύει και δίνει ασυλία σε αυτές τις ορδές. Δεύτερον, ο φασισμός εκμεταλλεύεται την κοινωνική απελπισία που έχει γεννήσει η παρούσα κρίση του συστήματος, οι τροϊκανοί, τα μνημόνια, όλη η πορεία τα τρία τελευταία χρόνια. Έτσι θεωρούμε απαραίτητο όπλο την ανάπτυξη δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης. Όλες τις μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, που αναλαμβάνουν διάφορες λαϊκές ανάγκες που το σύστημα αρνείται. Αυτό χωρίς να εκπέσει σε μια μορφή φιλανθρωπίας, αλλά με όρους κινήματος. Το τρίτο και απαραίτητο, κι εκεί διαχωριζόμαστε από άλλες δυνάμεις, είναι η οργάνωση της λαϊκής εργατικής αυτοάμυνας. Θεωρείται από ορισμένους ότι είναι μια μιλιταριστική αντίληψη. Όχι, εμείς δεν έχουμε την αντίληψη ότι θα λύσουμε το πρόβλημα με μια μονομαχία ανάμεσα σε μια επαναστατική μειοψηφία απέναντι σε μια αντεπαναστατική μειοψηφία. Είναι τάξεις ολόκληρες και λαϊκές δυνάμεις που μπορούν να δώσουν τη λύση. Έχουμε περιπτώσεις, όπως στη Νίκαια, που οι φασίστες κάνουν ρημαδιό ένα κοινωνικό ιατρείο. Χρειάζεται εκεί περιφρούρηση ή όχι; Είναι μιλιταρισμός αυτό;

Οι συνειδήσεις αλλάζουν σε μια ρευστή εποχή

Η Αριστερά χρειάζεται διάλογο, αντιπαράθεση και κοινή δράση

Η Χρυσή Αυγή έχει την ιδιαιτερότητα πανευρωπαϊκά ως κομμάτι του ακροδεξιού μπλοκ ότι δεν έκρυψε ποτέ τις ιδεολογικές αναφορές και ρίζες της στον Χίτλερ ή τη δικτατορία. Πώς εξηγείτε την άνοδο της επιρροής της, παρόλ’ αυτά;

 Στην Ελλάδα έχουμε την ιδιαιτερότητα ότι λόγω της ήττας του λαού στον εμφύλιο πόλεμο, οι συνεργάτες των ναζί αλλά και όλοι εκείνοι που επάνδρωσαν τον αντεπαναστατικό κρατικό μηχανισμό μετά τον εμφύλιο, και οι χουντικοί αργότερα, ποτέ δεν τιμωρήθηκαν. Το ναζιστικό αυτό παρελθόν δεν ήρθε καν στο φως. Ποτέ δεν έγινε η εργασία του πένθους για τον εμφύλιο, ποτέ δεν κλάψαμε για τα θύματα. Ποτέ δεν πέρασε μια διαδικασία ξεπεράσματος όχι μόνο των πολιτικοκοινωνικών πλευρών, αλλά και των επιπτώσεών τους στη συλλογική κοινωνική συνείδηση. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, αλλά δεν μπορεί μόνο του να εξηγήσει την εκτίναξη μιας ανοιχτά χιτλερικής οργάνωσης από το περιθώριο και τη σκιά του παρακράτους όπου υπήρχε τη δεκαετία του ’80. Οι συνθήκες της κρίσης έχουν δημιουργήσει μια μάζα ανθρώπων, υπάρξεις χωρίς όρους ύπαρξης και μάλιστα απότομα. Στατιστικά η σαφής μεγαλύτερη πλειοψηφία της εκλογικής τους βάσης ανήκει στην κατεστραμμένη μικροαστική τάξη, στην οποία δεν πρέπει φυσικά να γυρίσουμε την πλάτη. Πρέπει να την κερδίσουμε από τη μεριά της πολιτικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Όποιος ψήφισε Χρυσή Αυγή δεν σημαίνει ότι τον θεωρούμε Γκέμπελς ή ορκισμένο φασίστα. Οι συνειδήσεις αλλάζουν, είμαστε σε μια πολύ ρευστή εποχή.

 Με δεδομένη την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ και την αναδίπλωση του ΚΚΕ, τι χώρος υπάρχει σήμερα για μια άλλη πορεία στην Αριστερά;

 Όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία με τη δίωξή μου, όταν υπάρξει ένα πρόβλημα απευθυνόμαστε προς όλους για να κάνουμε ένα μέτωπο των «κάτω» ενάντια στους φασίστες των «πάνω». Την ίδια στιγμή, πρέπει να έχεις ορισμένες καθαρές κατευθύνσεις. Εμείς καλέσαμε για υπεράσπιση -και την είχαμε- δυνάμεις από το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ιδιαίτερα από το ΝΑΡ, το ΣΕΚ από αναρχικούς κ.λπ. Φυσικά εκεί υπερασπίσαμε το δικαίωμα για τη δική μας ανεξάρτητη επαναστατική πολιτική, δεν κάναμε παραχωρήσεις ότι θα είμαστε όλοι μαζί στο όνομα του «συνταγματικού τόξου», της «δημοκρατίας» κ.ο.κ. Ο Ριζοσπάστης είχε χρόνια να γράψει για μας και το έκανε. Συνολικά τώρα: Πρέπει να καθορίσουμε συγκεκριμένους στόχους δράσης, μια ενότητα στη δράση σε χώρους δουλειάς αλλά και σε περιπτώσεις π.χ. δίωξης. Για την ώρα έχουμε μπλέξει ως Αριστερά. Υπάρχει μια τομή με την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα μεγάλο κομμάτι της ηγεσίας του έχει την εκτίμηση ότι μια εκλογική επικράτηση θα λύσει το πρόβλημα. Το ΚΚΕ θέλει να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να κλείσουν οι πληγές του. Οι φασίστες δυστυχώς βρίσκουν και κάνουν. Εμείς έχουμε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες. Αυτό δεν σημαίνει ότι μια παναριστερά θα λύσει τα προβλήματα, τίποτα δεν θα λύσει. Βήμα το βήμα μπορεί να οικοδομηθεί μια αμοιβαία εμπιστοσύνη, με τη διαφορετικότητα του καθενός και μια κοινή πάλη πάνω σε μια εργατική, ταξική βάση και σε έναν προσανατολισμό χειραφέτησης, ώστε ολοένα και περισσότερες δυνάμεις του εργατικού κινήματος να συσπειρώνονται στην αντιμετώπιση αυτού του κινδύνου και της πηγής του, που είναι η καπιταλιστική κρίση. Όσο υπάρχει αυτό το σύστημα που αποσυντίθεται και θέλει να μας θάψει κάτω από τα ερείπιά του, θα έχουμε αυτό το πρόβλημα. Χρειάζεται λοιπόν διάλογος μέσα στην Αριστερά, ιδεολογική αντιπαράθεση πάνω σε ζητήματα αρχών και όχι μόνο.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 8-9-2013)

Γιάννης Παναγόπουλος: Προσεχώς …ζούγκλα στους Δήμους!

panagopoulosΤο πλήγμα στη λειτουργία των Δήμων από την απώλεια της Δημοτικής Αστυνομίας και των σχολικών φυλάκων, περιγράφει μιλώντας στον «Παλμό» ο πρόεδρος του Συλλόγου Υπαλλήλων στο Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης και αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, Γιάννης Παναγόπουλος. Περιγράφει τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής, χαρακτηρίζει ανέφικτη την αναπλήρωση της Δημοτικής Αστυνομίας από την ΕΛΑΣ και αναλύει τους λόγους για τους οποίους οι δημοτικοί υπάλληλοι είναι εναντίον κάθε μέτρου ιδιωτικοποίησης υπηρεσιών. «Θα στοιχίσει πολύ στον δημότη», όπως εξηγεί. Παράλληλα, προτρέπει τους Δημάρχους όλης της χώρας να υποβάλουν την παραίτησή τους, καθώς οι τελευταίες αποφάσεις της κυβέρνησης εκμηδενίζουν το ρόλο τους. Ως προς τις σχεδιαζόμενες κινητοποιήσεις από μεριάς των δημοτικών υπαλλήλων, δίνει «ραντεβού» τον Σεπτέμβριο, υπό την προϋπόθεση ότι τα αιτήματα των εργαζομένων θα βρουν θετική απήχηση στην κοινωνία.

 Τι σημαίνει πρακτικά για το Δήμο η διάλυση της Δημοτικής Αστυνομίας;

 Η διάλυση της Δημοτικής Αστυνομίας σημαίνει μια αναρχία, σημαίνει μια ζούγκλα. Θα παρκάρει καθένας όπου θέλει και δεν θα μπορεί κανείς να τον ελέγξει, θα μπορεί να ανεβάζει ό,τι διαφημιστικές πινακίδες θέλει, που μπορεί να είναι προσβολή για τους δημότες και τη νεολαία. Ήταν μια πολύ σημαντική δημοτική υπηρεσία και πιστεύω ότι η κυβέρνηση στόχευσε στην «καρδιά» των δήμων. Διαλύοντας τη Δημοτική Αστυνομία είχε ως στόχο να διαλύσει τους δήμους και ήδη πιστεύω ότι είναι σε καλό δρόμο να το πετύχει.

 Ο Σύλλογός σας θα δεχτεί να αναλάβουν υπάλληλοι από άλλες υπηρεσίες τα καθήκοντα των δημοτικών αστυνομικών που αποχωρούν;

 Αυτό δεν μπορεί να γίνει με το νόμο σε καμία περίπτωση. Αυτό που λένε οι υπουργοί Μανιτάκης και Μητσοτάκης είναι πως τα καθήκοντα αυτά και τις αρμοδιότητες θα τα επωμιστεί η Ελληνική Αστυνομία, που δεν πιστεύω ότι έχει το προσωπικό να ασχοληθεί με την παραβατικότητα των δημοτών. Και να θέλουν να κόβουν πρόστιμα για τα τραπεζοκαθίσματα οι άνθρωποι, δεν το γνωρίζουν το αντικείμενο! Ώσπου να γνωρίσουν τις νέες αρμοδιότητες, θα έχουν βγει στη σύνταξη, οπότε πρέπει να προσλάβουν καινούργιους. Δεν γίνεται αυτό, είναι αδύνατο ένας αστυνομικός υπάλληλος να ασχολείται με τραπεζοκαθίσματα. Τότε η εγκληματικότητα θα δοξαστεί.

 Με την κινητικότητα δεν μπορεί να καλυφθεί το κενό;

 Δυστυχώς κι εκεί υπάρχει ένα τρικ της κυβέρνησης, που δεν λέει αλήθεια. Έχει εντάξει την κινητικότητα στις διατάξεις της διαθεσιμότητας. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν βρεθεί φορέας να απορροφήσει τον υπάλληλο, τότε αυτός βγαίνει αυτοδίκαια σε διαθεσιμότητα. Αυτή τη στιγμή σε κανέναν Οργανισμό κανενός υπουργείου δεν υπάρχουν κενές οργανικές θέσεις. Πώς θα απορροφηθούν λοιπόν; Μιλάμε ουσιαστικά για απολύσεις.

 Είναι αδύνατο ένας αστυνομικός υπάλληλος να ασχολείται με τραπεζοκαθίσματα

Ποιοι θα αναλάβουν το έργο των σχολικών φυλάκων που επίσης καταργήθηκαν;

 Σε μια συζήτηση που είχα με τους δύο υπουργούς και την κυρία Χριστοφιλοπούλου, που τους επισκεφτήκαμε με το προεδρείο της ΠΟΕ-ΟΤΑ, είπαν ότι οι σχολικοί φύλακες δεν παρείχαν καμία υπηρεσία. Αυτό πίστευαν. Όταν ο πρόεδρος των σχολικών φυλάκων τους εξήγησε για ποιους λόγους είναι απαραίτητος κλάδος και τι έχουν προσφέρει μέχρι σήμερα στα σχολεία, στο θέμα της διακίνησης ναρκωτικών και των βανδαλισμών που παρατηρούνταν, οι υπουργοί απάντησαν ότι όλα αυτά θα τα αναλάβουν οι καθηγητές κατά την ώρα των διαλειμμάτων, ενώ τις άλλες ώρες οι πόρτες θα είναι κλειστές. Κατά την κυβέρνηση λοιπόν ήταν μία υπηρεσία που δεν χρειαζόταν.

 Πολλές φορές η ΠΟΕ-ΟΤΑ επισημαίνει το ενδεχόμενο να αναλάβουν δημοτικές υπηρεσίες ιδιώτες. Αυτό γιατί είναι κακό;

 Εάν αναλάβουν ιδιώτες υπηρεσίες των ΟΤΑ, όπως τα παρκόμετρα, αυτό θα είναι μόνο για ένα συγκεκριμένο τομέα, τη στάθμευση π.χ. Θα γίνεται σύμβαση με μια εταιρεία, κάτι που θα κοστίζει πολύ περισσότερο από το δημοτικό αστυνομικό, ο οποίος παράλληλα με την ελεγχόμενη στάθμευση περιπολούσε και για τις διαφημιστικές πινακίδες, τα τραπεζοκαθίσματα και τις καταλήψεις των πεζοδρομίων. Γι’ αυτό είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε τέτοια σκέψη, γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα αποδώσει και θα στοιχίζει πάρα πολλά στους δημότες.

Η κυβέρνηση δεν λέει την αλήθεια για την κινητικότητα, μιλάμε για απολύσεις

 Γιατί εναντιώνεστε στην ιδιωτικοποίηση του τομέα της καθαριότητας;

 Έχει ήδη ψηφιστεί η σύμπραξη του ιδιωτικού με το δημόσιο τομέα για τα σκουπίδια, τα ΣΔΙΤ. Από ό,τι ακούσαμε και από τους περιφερειάρχες Τατούλη και Σγουρό, ετοιμάζονται ήδη να τα δώσουν σε ιδιώτες. Πρόκειται για μια απάτη, γιατί θα στοιχίσει πολύ ακριβά στο δημότη. Αυτή τη στιγμή οι δήμοι πληρώνουν για τα σκουπίδια 40 ευρώ τον τόνο για να πηγαίνουν στη χωματερή, ενώ όταν θα το αναλάβουν οι ιδιώτες, η τιμή θα ανέβει στα 180-220 ευρώ τον τόνο. Αν φτάσουμε μάλιστα να ζυγίζονται τα οικιακά απορρίμματα όταν τα πετάμε, εκεί θα στοιχίσει πολύ περισσότερο. Είναι καθαρά μια καλοστημένη επιχείρηση για κάποιους συγκεκριμένους ιδιώτες που θα έχουν τα εργοστάσια ανακύκλωσης. Το σκανδαλώδες είναι ότι θα υπογράφουν ένα συμβόλαιο με τους Δήμους ότι θα παραλαμβάνουν Χ τόνους. Ακόμη κι αν πάρουν όμως λιγότερα σκουπίδια, θα πληρώνονται για όσα συμφώνησαν αρχικά! Αυτό συμβαίνει για να εξασφαλιστεί ο κάθε επιχειρηματίας και να μην είναι ζημιογόνα η επιχείρησή του. Και θα την πληρώνουν πάντα οι δημότες.

Από 100 συμβασιούχους στην καθαριότητα, σήμερα δουλεύουν μόνο 27

 Για το αυξημένο πρόβλημα των σκουπιδιών που βλέπουμε στους δρόμους ποιος ευθύνεται;

 Για το πρόβλημα φταίει οπωσδήποτε η κυβέρνηση. Αυτή τη στιγμή δεν μας επιτρέπουν να προσλάβουμε κόσμο, λόγω Μνημονίου. Ταυτόχρονα όμως έχουν κόψει και τις θέσεις των συμβασιούχων, ενώ έχουμε πολλές συνταξιοδοτήσεις. Στο Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης εργάζονταν 100 συμβασιούχοι στην καθαριότητα και αυτή τη στιγμή δουλεύουν μόνο 27. Πώς θα μαζέψουν σε ένα Δήμο 27 άτομα τα σκουπίδια, από τη στιγμή που έχουν φύγει 60; Οδηγούν με αυτό τον τρόπο στην ιδιωτικοποίηση. Θα χρησιμοποιούν τα μηχανικά μέσα του Δήμου, τα απορριμματοφόρα και ό,τι άλλο έχει και έτσι ένας ιδιώτης με μηδενικά σχεδόν κεφάλαια θα στήσει μια εταιρεία και θα βγάζει κέρδη.

Ακούγεται όμως η κριτική ότι υπάρχει πληθώρα δημοτικών υπαλλήλων αλλά ποτέ στις υπηρεσίες που χρειάζονται. Πώς απαντάτε;

Δεν ξέρω για άλλους Δήμους, αλλά ως αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, τα μηνύματα που έχουμε από όλη τη χώρα είναι ότι παρατηρείται έλλειψη προσωπικού παντού. Έχουν περάσει τεχνηέντως από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης την εικόνα ότι υπάρχει πλεονάζον προσωπικό. Έλλειψη υπάρχει στην πραγματικότητα. Αν δεν είχαμε ελλείψεις, τότε γιατί χρειάζονται οι συμβασιούχοι; Δεν είναι λοιπόν θέμα διαχείρισης προσωπικού.

Οι δήμαρχοι μετά την τελευταία απαξιωτική κίνηση της κυβέρνησης, έπρεπε να παραιτηθούν

 panagopoulos_2Οι δήμαρχοι της χώρας διαμαρτύρονται για τις περικοπές των δήμων. Πού φαίνονται αυτές οι ελλείψεις περισσότερο;

 Το πρόβλημα ξεκινά από τότε που μετέφεραν στο Δήμο αρμοδιότητες που δεν ήταν δικές του. Για παράδειγμα, τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων και τους παιδικούς σταθμούς. Αυτά δεν ήταν δουλειά του Δήμου. Μαζί με το προσωπικό και τις αρμοδιότητες, έδωσε η κυβέρνηση κάποιους πόρους. Αυτά λοιπόν τα χρήματα, τώρα τα στέρησαν κατά 60%. Πώς λοιπόν θα αντεπεξέλθει ο Δήμος; Παλιά τα κτίρια τα έφτιαχνε ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, πλέον όμως όχι. Τα φτιάχνουν οι Δήμοι. Η κυβέρνηση έχει βάλει στόχους και τους έχει πετύχει τα τελευταία χρόνια. Θέλει τη διάλυση των κοινωνικών δομών, όπως η υγεία και η παιδεία. Για μένα οι δήμαρχοι μετά την τελευταία απαξιωτική κίνηση της κυβέρνησης, με την κατάργηση δομών όπως η Δημοτική Αστυνομία και οι σχολικοί φύλακες, έπρεπε να παραιτηθούν. Όλοι οι σύμβουλοι σε όλη την Ελλάδα. Αυτό έπρεπε να είχε κάνει η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας, το είπα προσωπικά στον πρόεδρό της κ. Ασκούνη, αλλά δυστυχώς το είδαμε μόνο από 25 δημάρχους της Δυτικής Μακεδονίας. Οι άλλοι ήταν λιοντάρια μόνο για να ακουστούν στα μικρόφωνα και να τους δείξει η τηλεόραση.

 Έχετε σκοπό να θέσετε υποψηφιότητα;

 Δεν έχω σκοπό να κατέβω, ούτε υπάρχει τέτοια πιθανότητα για την πόλη μας ή σε άλλο Δήμο. Δεν ξέρω αν θα κατέβω για περιφερειακός σύμβουλος, όπως είχα κάνει στις προηγούμενες εκλογές με το ψηφοδέλτιο του Αλέξη Μητρόπουλου. Θα το σκεφτώ και όταν έρθει η ώρα θα δω. Άλλωστε, δεν έχει νόημα να κατέβει κανείς για Δήμαρχος, δεν ξέρω καν ποιοι θα δεχτούν να θέσουν υποψηφιότητα. Γιατί όπως οδηγούν τους Δήμους, δεν νομίζω να είναι πολλοί αυτοί που θα βγουν μπροστά. Τι να κάνουν χωρίς προσωπικό; Θα αναγκάζονται να διπλασιάζουν και να πενταπλασιάζουν τα τέλη. Και αν δεν μπορέσει ο Δήμαρχος με την αύξηση των τελών, θα έρθει ο Επίτροπος. Τότε θα τα δεκαπλασιάσει τα τέλη. Με την ευκαιρία, να κάνω μια προτροπή προς τους Δημάρχους να ανοίξουν τα μάτια τους, να μη παραμυθιάζονται από τις υποσχέσεις της κυβέρνησης.

 Τι κινητοποιήσεις σχεδιάζετε;

 Μετά το καλοκαίρι θα εξετάσουμε τις συνθήκες, για να δούμε πώς θα έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Είμαστε η μόνη Ομοσπονδία που είχαμε έντονη δράση και συνεχείς συγκρούσεις με την κυβέρνηση. Είμαι πολύ περήφανος που είμαι σε αυτή την Ομοσπονδία. Το κύριο είναι να δούμε πώς ανταποκρίνεται η κοινωνία. Εάν η κοινωνία δέχεται παθητικά όλα όσα περνά η κυβέρνηση, εμείς ό,τι και να πούμε ως Ομοσπονδία, θα είμαστε μόνοι. Εάν η κοινωνία δεν ξυπνήσει, δεν ξεσηκωθεί, να διώξει από πάνω της αυτή την πολιτική και αυτούς που την εφαρμόζουν, σίγουρα θα καταστραφούμε. Έχουμε ακόμη ελπίδα και χρόνο να αντιδράσουμε, για να πετάξουμε στη χωματερή αυτή την πολιτική και τους πολιτικούς που την εκπροσωπούν. Είναι ο μόνος τρόπος, ο λαϊκός ξεσηκωμός.

 (Δημοσιεύτηκε στον Παλμό Γλυφάδας, 17-8-2013)

Δημήτρης Στρατούλης: Αυξημένες οι ευθύνες της Αριστερής Πλατφόρμας

stratoulis_teliko_small«Η συμπαράταξη της Αριστεράς είναι εγγύηση για ανατροπή και πραγματική αλλαγή και όχι απλή κυβερνητική εναλλαγή», τονίζει στο Πριν ο Δημήτρης Στρατούλης, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ για να προσεγγίσει την κυβερνητική εξουσία όχι μόνο δεν πρέπει να στρογγυλεύει τις θέσεις του, αλλά να μην κάνει ούτε μισό βήμα πίσω από αυτές και συνεχώς να τις ριζοσπαστικοποιεί».

Αν το κεφάλαιο «συνιστώσες» για τον ΣΥΡΙΖΑ κλείνει, πώς θα περιγράφατε το ρόλο που θα διαδραματίσουν στο εξής τα ρεύματα ιδεών, όπως η Αριστερή Πλατφόρμα;

Η «Αριστερή Πλατφόρμα» λειτουργώντας ως ιδεολογικό ρεύμα στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμη από καλύτερες θέσεις μετά το συνέδριό του να ενισχύσει τις προσπάθειές της για την ενότητα, τη συνεχή ριζοσπαστικοποίηση και την πολιτική ενίσχυσή του. Επίσης, για τη συνεργασία και συμπαράταξη όλων των αριστερών δυνάμεων και τη στήριξη και ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων με στόχο την ανατροπή των μνημονίων και της κυβέρνησης και την ανάδειξη μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η οποία θα βγάλει τη χώρα από την κρίση, ανοίγοντας νέους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς ορίζοντες. Οι ευθύνες της Αριστερής Πλατφόρμας είναι πλέον αυξημένες, αφού πολλοί περισσότεροι απ’ όσους την στήριξαν στο συνέδριο και ένας κόσμος της Αριστεράς που, ακόμη, δεν έχει πειστεί από την πολιτική και την πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ, προσβλέπουν στις ενωτικές πρωτοβουλίες και στις ριζοσπαστικές επεξεργασίες της.

Ασκείται η κριτική ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γίνει αρχηγικό κόμμα αστικού τύπου, δεν θα μπορέσει να παίξει άλλο ρόλο από αυτό της αντιπολίτευσης. Πώς απαντάτε;

Διαφωνώ ριζικά με αυτή την αντίληψη, που διακινούν το μνημονιακό μπλοκ εξουσίας και συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θέλουν να κάνουν ενσωματώσιμο και διαχειρίσιμο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ για να προσεγγίσει την κυβερνητική εξουσία όχι μόνο δεν πρέπει να «στρογγυλεύει» τις θέσεις του, αλλά να μην κάνει ούτε μισό βήμα πίσω από αυτές και συνεχώς να τις ριζοσπαστικοποιεί. Μόνο έτσι μπορεί να συμβάλει στη ριζοσπαστικοποίηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, ώστε να προσεγγίσουν πολιτικά την Αριστερά και αυτή να μπορέσει να κερδίσει πολιτικά την κοινωνική πλειοψηφία. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι, όπου τους συναντούμε στους κοινωνικούς αγώνες, στους τόπους εργασίας και κατοικίας μας ζητούν να είμαστε περισσότερο μαχητικοί, δυναμικοί και αποφασιστικοί στην αντιπαράθεσή μας με τις δυνάμεις του εγχώριου και ευρωπαϊκού οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.

Η μνημονιακή κυβέρνηση δεν θα πέσει ως «ώριμο φρούτο» στα πάνελ της τηλεόρασης και στις αίθουσες της Bουλής, γιατί έχει πανίσχυρα συστημικά στηρίγματα

Η θέση της Αριστερής Πλατφόρμας για την αριστερή διακυβέρνηση διαφέρει σημαντικά από αυτήν της πλειοψηφίας στο ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτό το δεδομένο, έχουν θέση σε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας;

Το βασικό δεν είναι ποιος ή ποια θα είναι υπουργοί σε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτή η κυβέρνηση να μην είναι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά των συμπαραταγμένων δυνάμεων της Αριστεράς. Μία τέτοια αριστερή κυβέρνηση να στηρίζεται και να ελέγχεται από ένα ισχυρό, μαζικό και πολιτικοποιημένο λαϊκό κίνημα. Επίσης να έχει κοινό προωθημένο πρόγραμμα ακύρωσης των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, μη αναγνώρισης και διαγραφής του δημοσίου χρέους ή του μεγαλύτερου μέρους του, εθνικοποίησης κοινωνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος, φορολόγησης των πλουσίων και του πλούτου και προώθησης ενός σχεδίου αναπτυξιακής και παραγωγικής ανασυγκρότησης με προτεραιότητες την αντιμετώπιση της ανεργίας, την αποκατάσταση και ενίσχυση των λαϊκών εισοδημάτων και δικαιωμάτων και την αναβάθμιση των κοινωνικών πολιτικών. Ένα κοινό πρόγραμμα που θα σταματά τη μνημονιακή καταστροφή, αλλά και θα συγκεντρώνει δυνάμεις και θ’ ανοίγει δρόμους για βαθύτερες οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές με προοδευτικό σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Το γεγονός ότι τροπολογίες για κορυφαία ζητήματα, όπως η μονομερής διαγραφή χρέους και η στάση πληρωμών, καταψηφίζονται σταθερά σε κορυφαία σώματα του ΣΥΡΙΖΑ, τι περιθώρια αισιοδοξίας αφήνει για την άποψή σας στο κόμμα αυτό;

Η τροπολογία για τη στάση πληρωμών και τη μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους ψηφίστηκε από το 40% των συνέδρων του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ περισσότερους δηλαδή από το 30% που ψήφισε τη λίστα υποψηφίων της Αριστερής Πλατφόρμας για την Κεντρική Επιτροπή. Αισιοδοξώ και αγωνίζομαι με άλλους συντρόφους μου αυτή η άποψη να γίνει γρήγορα πλειοψηφική στο ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως να γίνει βασική διεκδίκηση των λαϊκών αγώνων, όπως το καλοκαίρι του 2011 που το σύνθημα «δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε» το φώναζαν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της χώρας.

Στη φιλοσοφία μιλούν για μη αναγώγιμες αντιθέσεις. Η διαφωνία για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του κόμματος και της χώρας μπορεί να γεφυρωθεί;

Στο ΣΥΡΙΖΑ, με καθοριστική συμβολή της Αριστερής Πλατφόρμας, έχει ανοίξει ένας διάλογος για το μέλλον της σχέσης μίας αριστερής κυβέρνησης με την ευρωζώνη και αρχίζει να διαμορφώνεται ως σημείο συνεννόησης ότι δεν πρέπει να μπαίνει ως όριο του προγράμματός της το ευρώ και η ευρωζώνη, αλλά η επιβίωση του λαού. Συνεχίζουμε την προσπάθειά μας, ώστε η άποψή μας για την ευρωζώνη και την ΕΕ, ότι δηλαδή δεν μεταρρυθμίζονται αλλά ανατρέπονται, να γίνει πλειοψηφική, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις υπαρκτές δυσκολίες.

Στην πρόσφατη απεργία των καθηγητών οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πίσω την κρίσιμη στιγμή. Μήπως έχετε εφησυχάσει στην αναμονή της κυβερνητικής εναλλαγής;

Η μνημονιακή κυβέρνηση δεν θα πέσει ως «ώριμο φρούτο» στα πάνελ της τηλεόρασης και στις αίθουσες της Βουλής, γιατί έχει πανίσχυρα συστημικά στηρίγματα, αλλά στους δρόμους των αγώνων με σκληρές ταξικές και πολιτικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, που πρέπει να βαθύνουν και να αναπτυχθούν χωρίς κανένα όριο και τέλος, ώστε να μην έχουμε μία απλή διαχειριστική κυβερνητική εναλλαγή, ούτε μία σύντομη και καταστροφική αριστερή κυβερνητική παρένθεση, αλλά ανατροπή και πραγματική αλλαγή.

Η συμπαράταξη με ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ εγγύηση για μια αριστερή κυβέρνηση

Στα κείμενα των στελεχών της Αριστερής Πλατφόρμας επανέρχεται η πρόταση για συμπαράταξη της Αριστεράς, στην οποία περιλαμβάνονται το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μετά το Συνέδριο, πώς βλέπετε να προχωρά αυτή η ιδέα;

Επιμένουμε στη συνεργασία των αριστερών δυνάμεων, με προτεραιότητα τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ- εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και ριζοσπαστικής οικολογίας, γιατί:

Πρώτο, την θέλει ο κόσμος της Αριστεράς και μεγάλο τμήμα του λαού μας και θα την επιβάλλει με την ψήφο, τους αγώνες του και τη δυναμική που θα δημιουργήσει.

Δεύτερο, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να γκρεμίσουμε τα μνημόνια και τις κυβερνήσεις τους, εμπνέοντας νέο νικηφόρο κύκλο λαϊκών αγώνων.

Τρίτο, είναι η πιο χειροπιαστή εγγύηση ότι θα σχηματίσουμε αριστερή κυβέρνηση, με δυνάμεις συνεπείς στη στάση τους ενάντια στα μνημόνια και όχι κεντροαριστερές, αριστεροδεξιές ή αριστεροκεντροδεξιές κυβερνήσεις, με δυνάμεις που θα μας πιέζουν να στρογγυλεύσουμε τις θέσεις μας και να υπαναχωρήσουμε από τις δεσμεύσεις μας απέναντι στο λαό.

Τέταρτο, είναι η καλύτερη εγγύηση ότι η αριστερή κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει τους εκβιασμούς και τον πόλεμο του κατεστημένου, αφού θα στηρίζεται σε πολιτικές δυνάμεις εκπαιδευμένες να δίνουν σκληρές μάχες στους δρόμους, στους χώρους εργασίας και όπου αλλού και με όποιο τρόπο χρειαστεί.

Μία τέτοια συνεργασία μπορεί να διευκολυνθεί, εάν οι δυνάμεις της Αριστεράς ενδυναμώσουν την κοινή δράση τους στους κοινωνικούς αγώνες, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ ριζοσπαστικοποιεί συνεχώς την πολιτική, το πρόγραμμα και τις κινηματικές πρακτικές του και πάρει άμεσα σοβαρές ενωτικές πολιτικές πρωτοβουλίες για τη συμπαράταξη της Αριστεράς, αλλά και εάν οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς επιδείξουν ενωτική πολιτική βούληση για αμοιβαίες προγραμματικές μετατοπίσεις και συγκλίσεις, χωρίς φυσικά να εγκαταλείπουν τις αρχές τους.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 21/7/2013)

Νίκος Αδαμόπουλος (ΠΟΕ-ΟΤΑ): Εργασιακή λαιμητόμος, κοινωνική ερήμωση

nikos_adamopoulosΤη διάλυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και ειδικά των κοινωνικών δομών της, εκτιμά ότι φέρνει το προς ψήφιση πολυνομοσχέδιο εκτός από τις απολύσεις, ο Νίκος Αδαμόπουλος, εκπρόσωπος των Αγωνιστικών Κινήσεων Συσπειρώσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Την ίδια στιγμή, δηλώνει ότι η Ομοσπονδία των δημοτικών υπαλλήλων δρομολογεί έναν παρατεταμένο αγώνα με στόχο το συντονισμό της δράσης με άλλους κλάδους.

Σε ποιο βαθμό επηρεάζεται η κοινωνική λειτουργία τη αυτοδιοίκησης από την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας;

Κατ’ αρχάς δεν έχουμε μόνο την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας, αυτή είναι μία πλευρά. Καταργείται επίσης η ειδικότητα των σχολικών φυλάκων, δηλαδή 2.500 περίπου εργαζόμενοι που απολύονται από τις 31 Ιουλίου. Έπεται η Δημοτική Αστυνομία που απασχολεί 3.500 υπαλλήλους. Υπάρχουν όμως ακόμη ανοιχτά δύο ακόμη ζητήματα: Πρώτον, οι 2.500 χιλιάδες εργαζόμενοι για τους οποίους δεν αναφέρονται ειδικότητες ή υπηρεσίες, αλλά προορίζονται προς απόλυση από τον Σεπτέμβριο. Είναι και οι 5.000 ως 6.000 ακόμη εργαζόμενοι που αυτή τη στιγμή εργάζονται με αποφάσεις δικαστηρίων, επειδή κάλυπταν ως συμβασιούχοι πάγιες και διαρκείς ανάγκες και πρόκειται να απολυθούν τον Νοέμβριο με βάση το πολυνομοσχέδιο. Πρέπει να καταλάβουμε λοιπόν ότι η εργασιακή καρμανιόλα δεν αφορά μόνο μια κατηγορία για να επικεντρώνουμε εκεί, αφορά πολλές και έπονται και άλλες.

Αν δρομολογηθούν αυτές οι απολύσεις, μάλλον αλλάζει η αυτοδιοίκηση όπως τη γνωρίζαμε…

Ήδη όλοι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, σε όλες τις υπηρεσίες. Στις διοικητικές, την καθαριότητα, τον ηλεκτροφωτισμό, το πράσινο και πάνω από όλα στις κοινωνικές δομές. Έχουν παράλληλα απαγορευτεί οι προσλήψεις για όλες τις κατηγορίες μέχρι το 2016. Την ίδια στιγμή παρατηρείται μεγάλο κύμα αποχωρήσεων, λόγω συνταξιοδότησης. Σε αυτό το τοπίο έρχονται να προστεθούν οι 8.000 ως 10.000 απολύσεις με διάφορους τρόπους. Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε, αυτό αλλάζει δραματικά τη λειτουργία των υπηρεσιών των Δήμων όπως τους ξέραμε. Μαζί με το καθεστώς υποχρηματοδότησης που υπάρχει, τα χρήματα που δεν αποδίδονται, το γεγονός ότι οι περισσότεροι Δήμοι από το φθινόπωρο θα μπουν σε καθεστώς επιτροπείας και δεν θα μπορούν ούτε καν τη μισθοδοσία να καλύψουν, όλα αυτά δείχνουν προς μια κατεύθυνση: Διαλύουν την τοπική αυτοδιοίκηση. Να σημειώσω πάντως ότι κυρίως προς διάλυση οδεύουν οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων, όπως οι παιδικοί σταθμοί ή το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Παράλληλα, οι δομές αυτές δίνονται βορά στους διάφορους εργολάβους. Για να φέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με την κατάργηση των σχολικών φυλάκων, ποιος θα κάνει τη φύλαξη των σχολείων; Είμαστε σίγουροι ότι από το σημείο αυτό και έπειτα θα αναζητηθούν από τις σχολικές επιτροπές φύλακες από σεκιούριτι και ιδιωτικά γραφεία και θα είναι αναγκασμένοι τόσο οι γονείς όσο και οι δήμοι να τα πληρώσουν. Κατά συνέπεια, για τα σχολεία με απολυμένους καθηγητές, χωρίς φύλακες ή καθαρίστριες, οι οποίες είναι ο επόμενος στόχος, ανοίγει στο εξής ένας μεγάλος δρόμος για να μπουν χορηγοί. Δέστε τι κάνουν με την κατάργηση των τεχνικών ειδικοτήτων στους καθηγητές, που στέλνουν τους μαθητές στις ιδιωτικές τεχνικές σχολές, καταργώντας στην ουσία τις δημόσιες τεχνικές σχολές και λύκεια. Αυτό είναι το βασικό τους σχέδιο και στόχευση. Οι απολύσεις σε συνδυασμό με την κατάργηση ή υποβάθμιση υπηρεσιών ανοίγουν το δρόμο των ιδιωτικών συμφερόντων σε όλα τα πεδία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Για ποιο λόγο ταυτίζετε τη διαθεσιμότητα με την απόλυση;

Μα είναι το ίδιο! Η διαθεσιμότητα όπως την όρισαν τελευταία διαρκεί για οκτώ μήνες. Μετά από το διάστημα αυτό, κατά το οποίο οι εργαζόμενοι πληρώνονται με το μισό μισθό από τη στιγμή που καταργούν τις θέσεις εργασίας και παράλληλα απαγορεύουν τις προσλήψεις, καταλαβαίνουμε ότι γίνεται απόλυση. Και το κάνουν με τέτοιο τρόπο, διότι οι απολαβές κατά την περίοδο της διαθεσιμότητας συνυπολογίζονται με την αποζημίωση της απόλυσης. Κατά συνέπεια, τα χρήματα που θα πάρει ο εργαζόμενος αυτό το διάστημα στην ουσία είναι αποζημίωση σε δόσεις.

Τη μετάταξη των δημοτικών αστυνομικών στην ΕΛΑΣ πώς την βλέπετε;

Μια υπηρεσία που θα μπορούσε να παίξει και παίζει εν μέρει ένα ρόλο στην προστασία του περιβάλλοντος, στην καθαριότητα, στα χωροταξικά της πόλης, στα ζητήματα της στάθμευσης και του κυκλοφοριακού, μια ειδική υπηρεσία των Δήμων που δεν έχει σχέση με την καταστολή, την καταργούν. Λένε ότι μετά από αξιολόγηση ένα κομμάτι της θα μεταφερθεί στην Ελληνική Αστυνομία. Αυτό θα το δούμε πώς θα γίνει, εάν γίνει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους εργαζόμενους, από τους οποίους πολλοί έχουν αυξημένα προσόντα, με μεταπτυχιακά κ.λπ., θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει αν ήθελαν να καταταγούν στην ΕΛΑΣ με εξετάσεις, αλλά για συγκεκριμένους λόγους δεν το έκαναν. Η κυβέρνηση λοιπόν το κάνει αυτό για να κλείσει το μάτι σε ένα πολύ μικρό τμήμα δημοτικών αστυνομικών που επιθυμεί να περάσει απευθείας στον κατασταλτικό μηχανισμό. Θέλει ασφαλώς η κυβέρνηση να «τσιμπήσει» ένα κομμάτι και να πιστέψουν ότι όλοι θα τοποθετηθούν, τους βγάζουν όλους όμως σε διαθεσιμότητα.

Ο νέος υπουργός Εσωτερικών έδωσε το βάρος στην αξιολόγηση των Δήμων. Εσείς γιατί έχετε πρόβλημα με την αξιολόγηση;

Αυτή την καραμέλα που λέγεται αξιολόγηση την ακούμε πάρα πολύ καιρό. Πρώτα απ’ όλα, σε όλους τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπάρχουν ή φτιάχνονται οργανογράμματα, οργανισμοί εσωτερικής υπηρεσίας, όπου οι δήμοι καθορίζουν τις ανάγκες τους σε προσωπικό, σε τμήματα κ.λπ. Τι περαιτέρω αξιολόγηση θα γίνει και με ποια κριτήρια; Αξιολόγηση, μια εύηχη λέξη, στην ουσία είναι ένα μέσο ακόμη για να δικαιολογήσουν τις χιλιάδες απολύσεις στο βωμό της τρόικας. Θα αξιολογήσουν τους υπαλλήλους με τα κιλά ή με το ύψος; Έναν εργάτη καθαριότητας πώς θα τον αξιολογήσει κανείς; Έναν διοικητικό υπάλληλο; Έναν επιστήμονα; Τι ζητάς από αυτούς; Από την αξιολόγηση που οικειοθελώς προσφέρθηκαν να κάνουν μια σειρά από Δήμους, και κυρίως το διοικητικό συμβούλιο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, προέκυψε ότι οι Δήμοι έχουν σοβαρές ελλείψεις προσωπικού.

Ποιες κινητοποιήσεις έχει αποφασίσει μέχρι τώρα η ΠΟΕ-ΟΤΑ;

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ γύρω από το ζήτημα της διαθεσιμότητας και των απολύσεων είχε δώσει ένα μεγάλο αγώνα το προηγούμενο διάστημα, που είχε αποτελέσματα. Τότε είχαν μπει σε διαθεσιμότητα περίπου 800 εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση και είχαμε βρεθεί σε ένα αγώνα 45 ημερών. Τώρα έχουμε ήδη ξεκινήσει ένα μεγάλο αγώνα. Από τη Δευτέρα τα περισσότερα δημαρχεία και υπηρεσίες τελούν υπό κατάληψη. Κάναμε μια μεγαλειώδη πορεία με πανελλαδική απεργία και συγκέντρωση με πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον με απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, ξεκινάμε έναν παρατεταμένο και διαρκή αγώνα με ορίζοντα αρχικά την Τετάρτη, όταν πάει προς ψήφιση το πολυνομοσχέδιο στη Βουλή, με βασικά αιτήματα την απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, διότι όλες οι απολύσεις στηρίζονται εκεί, όπως κλείσανε και την ΕΡΤ, και την απόρριψη του πολυνομοσχεδίου με το οποίο καταργούνται ειδικότητες και υπηρεσίες. Θα κορυφώσουμε τις επόμενες μέρες, όπου προγραμματίζεται να συγκεντρωθούμε από όλη την Ελλάδα στο Σύνταγμα, να κατασκηνώσουμε εκεί όλη νύχτα, να περικυκλώσουμε τη Βουλή και την επόμενη μέρα της πανεργατικής απεργίας, ώστε να εμποδίσουμε την ψήφιση αυτής της λαιμητόμου. Έχουμε να δώσουμε τις επόμενες μέρες μια τεράστια μάχη που πιστεύουμε ότι θα φέρει αποτελέσματα.

Παρατεταμένος, συντονισμένος, κοινός αγώνας

Στόχος η ανατροπή, όχι η κομματική ενίσχυση

Και αυτό το πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση το συνδέει με τη συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας. Σ’ αυτό το επιχείρημα πώς απαντάτε;

Φυσικά και συνδέεται με τη χρηματοδότηση της χώρας. Θέλουν ανθρωποθυσίες και παραχώρηση των υπηρεσιών στο κεφάλαιο για να δώσουν τις δόσεις που πηγαίνουν τελικά στις τράπεζες και για να πληρωθεί το χρέος, οι τοκογλύφοι και οι δανειστές μας. Η τρόικα ζητά να μειώνονται οι δαπάνες του Δημοσίου σε μια σειρά δομές, όπως αυτές της τοπικής αυτοδιοίκησης, της εκπαίδευσης, της υγείας κ.λπ. γι’ αυτό προχωρούν και σε απολύσεις. Κατά συνέπεια, όλο το πολυνομοσχέδιο και όχι μόνο, δεν υπάρχει παρά για να εξυπηρετηθεί αυτή η πολιτική της κυβέρνησης, που διαλύει τη δημόσια υγεία, την παιδεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει τρία χρόνια τώρα, από τότε που υπογράφηκαν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις. Κάθε φορά που είναι να πάρουμε κάποια δισ. δήθεν για δάνειο, θα ζητούν νέες ανθρωποθυσίες, με απολύσεις, με ιδιωτικοποιήσεις, με διάλυση της ζωής των εργαζομένων και της χώρας ολόκληρης. Δεν πρέπει να μπει ένα τέρμα;

Οι κατά κλάδο διαμαρτυρίες μέχρι σήμερα συνάντησαν ένα αδιαπέραστο τείχος μέχρι σήμερα. Υπάρχει άλλο σχέδιο;

Έχεις δίκιο, οι κλαδικές κινητοποιήσεις πλέον δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σοβαρά καμία από τις επιθέσεις. Χρειάζεται διαρκής, παρατεταμένος, συντονισμένος κοινός αγώνας που θα στοχεύει στην ανατροπή της πολιτικής τους και της κυβέρνησης. Αυτή είναι μια αντίληψη πλέον που την καταλαβαίνει κάθε εργαζόμενος. Δεν μπορεί κανείς όμως να περιμένει τον άλλο για να ξεκινήσει. Θα πρέπει να μπαίνει μπροστά, να ξεκινά και να επιδιώκει το συντονισμένο αγώνα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και με στόχευση έναν αγώνα παρατεταμένο και διαρκείας. Τέτοιος είναι και ο αγώνας που έχουμε ξεκινήσει. Δεν είμαστε μόνο εμείς στο στόχαστρο των απολύσεων. Είναι οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, στην υγεία, στα αμυντικά συστήματα και στην ΕΡΤ, αλλά και οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια, στον Κατσέλη, στον Τιτάνα. Βέβαια σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουμε σοβαρά προβλήματα. Από τα τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, η ΓΣΕΕ είναι εχθρική, η ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί και δεν θέλει να συντονίσει έναν τέτοιο αγώνα, οπότε το βάρος πέφτει στα πρωτοβάθμια σωματεία και σε ορισμένα δευτεροβάθμια. Το πρόγραμμα αυτό των κινητοποιήσεων που έχει αποφασιστεί επιδιώκουμε να υλοποιηθεί μαζί με άλλες Ομοσπονδίες και Σωματεία.

Για την έλλειψη συντονισμού των αγώνων έχει ευθύνες η Αριστερά;

Σαφώς. Η Αριστερά έχει ευθύνη πρώτα από όλα να θέσει την αναγκαιότητα του κοινού συντονισμένου ανατρεπτικού αγώνα και να παίξει τέτοιο ρόλο εκεί όπου μπορεί να παρέμβει συνδικαλιστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το τελευταίο διάστημα διαμορφώσει μια τακτική διαμαρτυρίας χαμηλής έντασης στους αγώνες, ώστε απλώς να υπάρχει διαμαρτυρία και κίνηση και να την κεφαλαιοποιεί πολιτικά, διότι θεωρεί ότι η αλλαγή θα έρθει μέσω των εκλογών. Το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ εκτιμούν ότι οι συσχετισμοί αυτή τη στιγμή δεν τα ωφελούν πολιτικά και δεν μιλούν για αγώνες ανατροπής. Θέλουν ξεχωριστούς αγώνες ώστε να ενισχυθούν μέσω αυτών οι κομματικές γραμμές. Και οι δύο δυνάμεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθεμία για τους δικούς της λόγους, δεν είναι σε κατεύθυνση αγώνων ανατροπής, ώστε να συντονίσουν, να προετοιμάσουν και να μπουν μπροστά. Αυτό έδειξε και ο αγώνας της ΕΡΤ άλλωστε.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 14/7/2103)