Νίκος Αδαμόπουλος (ΠΟΕ-ΟΤΑ): Εργασιακή λαιμητόμος, κοινωνική ερήμωση

nikos_adamopoulosΤη διάλυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και ειδικά των κοινωνικών δομών της, εκτιμά ότι φέρνει το προς ψήφιση πολυνομοσχέδιο εκτός από τις απολύσεις, ο Νίκος Αδαμόπουλος, εκπρόσωπος των Αγωνιστικών Κινήσεων Συσπειρώσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Την ίδια στιγμή, δηλώνει ότι η Ομοσπονδία των δημοτικών υπαλλήλων δρομολογεί έναν παρατεταμένο αγώνα με στόχο το συντονισμό της δράσης με άλλους κλάδους.

Σε ποιο βαθμό επηρεάζεται η κοινωνική λειτουργία τη αυτοδιοίκησης από την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας;

Κατ’ αρχάς δεν έχουμε μόνο την κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας, αυτή είναι μία πλευρά. Καταργείται επίσης η ειδικότητα των σχολικών φυλάκων, δηλαδή 2.500 περίπου εργαζόμενοι που απολύονται από τις 31 Ιουλίου. Έπεται η Δημοτική Αστυνομία που απασχολεί 3.500 υπαλλήλους. Υπάρχουν όμως ακόμη ανοιχτά δύο ακόμη ζητήματα: Πρώτον, οι 2.500 χιλιάδες εργαζόμενοι για τους οποίους δεν αναφέρονται ειδικότητες ή υπηρεσίες, αλλά προορίζονται προς απόλυση από τον Σεπτέμβριο. Είναι και οι 5.000 ως 6.000 ακόμη εργαζόμενοι που αυτή τη στιγμή εργάζονται με αποφάσεις δικαστηρίων, επειδή κάλυπταν ως συμβασιούχοι πάγιες και διαρκείς ανάγκες και πρόκειται να απολυθούν τον Νοέμβριο με βάση το πολυνομοσχέδιο. Πρέπει να καταλάβουμε λοιπόν ότι η εργασιακή καρμανιόλα δεν αφορά μόνο μια κατηγορία για να επικεντρώνουμε εκεί, αφορά πολλές και έπονται και άλλες.

Αν δρομολογηθούν αυτές οι απολύσεις, μάλλον αλλάζει η αυτοδιοίκηση όπως τη γνωρίζαμε…

Ήδη όλοι οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, σε όλες τις υπηρεσίες. Στις διοικητικές, την καθαριότητα, τον ηλεκτροφωτισμό, το πράσινο και πάνω από όλα στις κοινωνικές δομές. Έχουν παράλληλα απαγορευτεί οι προσλήψεις για όλες τις κατηγορίες μέχρι το 2016. Την ίδια στιγμή παρατηρείται μεγάλο κύμα αποχωρήσεων, λόγω συνταξιοδότησης. Σε αυτό το τοπίο έρχονται να προστεθούν οι 8.000 ως 10.000 απολύσεις με διάφορους τρόπους. Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε, αυτό αλλάζει δραματικά τη λειτουργία των υπηρεσιών των Δήμων όπως τους ξέραμε. Μαζί με το καθεστώς υποχρηματοδότησης που υπάρχει, τα χρήματα που δεν αποδίδονται, το γεγονός ότι οι περισσότεροι Δήμοι από το φθινόπωρο θα μπουν σε καθεστώς επιτροπείας και δεν θα μπορούν ούτε καν τη μισθοδοσία να καλύψουν, όλα αυτά δείχνουν προς μια κατεύθυνση: Διαλύουν την τοπική αυτοδιοίκηση. Να σημειώσω πάντως ότι κυρίως προς διάλυση οδεύουν οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων, όπως οι παιδικοί σταθμοί ή το πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι». Παράλληλα, οι δομές αυτές δίνονται βορά στους διάφορους εργολάβους. Για να φέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με την κατάργηση των σχολικών φυλάκων, ποιος θα κάνει τη φύλαξη των σχολείων; Είμαστε σίγουροι ότι από το σημείο αυτό και έπειτα θα αναζητηθούν από τις σχολικές επιτροπές φύλακες από σεκιούριτι και ιδιωτικά γραφεία και θα είναι αναγκασμένοι τόσο οι γονείς όσο και οι δήμοι να τα πληρώσουν. Κατά συνέπεια, για τα σχολεία με απολυμένους καθηγητές, χωρίς φύλακες ή καθαρίστριες, οι οποίες είναι ο επόμενος στόχος, ανοίγει στο εξής ένας μεγάλος δρόμος για να μπουν χορηγοί. Δέστε τι κάνουν με την κατάργηση των τεχνικών ειδικοτήτων στους καθηγητές, που στέλνουν τους μαθητές στις ιδιωτικές τεχνικές σχολές, καταργώντας στην ουσία τις δημόσιες τεχνικές σχολές και λύκεια. Αυτό είναι το βασικό τους σχέδιο και στόχευση. Οι απολύσεις σε συνδυασμό με την κατάργηση ή υποβάθμιση υπηρεσιών ανοίγουν το δρόμο των ιδιωτικών συμφερόντων σε όλα τα πεδία της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Για ποιο λόγο ταυτίζετε τη διαθεσιμότητα με την απόλυση;

Μα είναι το ίδιο! Η διαθεσιμότητα όπως την όρισαν τελευταία διαρκεί για οκτώ μήνες. Μετά από το διάστημα αυτό, κατά το οποίο οι εργαζόμενοι πληρώνονται με το μισό μισθό από τη στιγμή που καταργούν τις θέσεις εργασίας και παράλληλα απαγορεύουν τις προσλήψεις, καταλαβαίνουμε ότι γίνεται απόλυση. Και το κάνουν με τέτοιο τρόπο, διότι οι απολαβές κατά την περίοδο της διαθεσιμότητας συνυπολογίζονται με την αποζημίωση της απόλυσης. Κατά συνέπεια, τα χρήματα που θα πάρει ο εργαζόμενος αυτό το διάστημα στην ουσία είναι αποζημίωση σε δόσεις.

Τη μετάταξη των δημοτικών αστυνομικών στην ΕΛΑΣ πώς την βλέπετε;

Μια υπηρεσία που θα μπορούσε να παίξει και παίζει εν μέρει ένα ρόλο στην προστασία του περιβάλλοντος, στην καθαριότητα, στα χωροταξικά της πόλης, στα ζητήματα της στάθμευσης και του κυκλοφοριακού, μια ειδική υπηρεσία των Δήμων που δεν έχει σχέση με την καταστολή, την καταργούν. Λένε ότι μετά από αξιολόγηση ένα κομμάτι της θα μεταφερθεί στην Ελληνική Αστυνομία. Αυτό θα το δούμε πώς θα γίνει, εάν γίνει. Οι περισσότεροι από αυτούς τους εργαζόμενους, από τους οποίους πολλοί έχουν αυξημένα προσόντα, με μεταπτυχιακά κ.λπ., θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει αν ήθελαν να καταταγούν στην ΕΛΑΣ με εξετάσεις, αλλά για συγκεκριμένους λόγους δεν το έκαναν. Η κυβέρνηση λοιπόν το κάνει αυτό για να κλείσει το μάτι σε ένα πολύ μικρό τμήμα δημοτικών αστυνομικών που επιθυμεί να περάσει απευθείας στον κατασταλτικό μηχανισμό. Θέλει ασφαλώς η κυβέρνηση να «τσιμπήσει» ένα κομμάτι και να πιστέψουν ότι όλοι θα τοποθετηθούν, τους βγάζουν όλους όμως σε διαθεσιμότητα.

Ο νέος υπουργός Εσωτερικών έδωσε το βάρος στην αξιολόγηση των Δήμων. Εσείς γιατί έχετε πρόβλημα με την αξιολόγηση;

Αυτή την καραμέλα που λέγεται αξιολόγηση την ακούμε πάρα πολύ καιρό. Πρώτα απ’ όλα, σε όλους τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπάρχουν ή φτιάχνονται οργανογράμματα, οργανισμοί εσωτερικής υπηρεσίας, όπου οι δήμοι καθορίζουν τις ανάγκες τους σε προσωπικό, σε τμήματα κ.λπ. Τι περαιτέρω αξιολόγηση θα γίνει και με ποια κριτήρια; Αξιολόγηση, μια εύηχη λέξη, στην ουσία είναι ένα μέσο ακόμη για να δικαιολογήσουν τις χιλιάδες απολύσεις στο βωμό της τρόικας. Θα αξιολογήσουν τους υπαλλήλους με τα κιλά ή με το ύψος; Έναν εργάτη καθαριότητας πώς θα τον αξιολογήσει κανείς; Έναν διοικητικό υπάλληλο; Έναν επιστήμονα; Τι ζητάς από αυτούς; Από την αξιολόγηση που οικειοθελώς προσφέρθηκαν να κάνουν μια σειρά από Δήμους, και κυρίως το διοικητικό συμβούλιο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, προέκυψε ότι οι Δήμοι έχουν σοβαρές ελλείψεις προσωπικού.

Ποιες κινητοποιήσεις έχει αποφασίσει μέχρι τώρα η ΠΟΕ-ΟΤΑ;

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ γύρω από το ζήτημα της διαθεσιμότητας και των απολύσεων είχε δώσει ένα μεγάλο αγώνα το προηγούμενο διάστημα, που είχε αποτελέσματα. Τότε είχαν μπει σε διαθεσιμότητα περίπου 800 εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση και είχαμε βρεθεί σε ένα αγώνα 45 ημερών. Τώρα έχουμε ήδη ξεκινήσει ένα μεγάλο αγώνα. Από τη Δευτέρα τα περισσότερα δημαρχεία και υπηρεσίες τελούν υπό κατάληψη. Κάναμε μια μεγαλειώδη πορεία με πανελλαδική απεργία και συγκέντρωση με πορεία στο κέντρο της Αθήνας. Πλέον με απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, ξεκινάμε έναν παρατεταμένο και διαρκή αγώνα με ορίζοντα αρχικά την Τετάρτη, όταν πάει προς ψήφιση το πολυνομοσχέδιο στη Βουλή, με βασικά αιτήματα την απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, διότι όλες οι απολύσεις στηρίζονται εκεί, όπως κλείσανε και την ΕΡΤ, και την απόρριψη του πολυνομοσχεδίου με το οποίο καταργούνται ειδικότητες και υπηρεσίες. Θα κορυφώσουμε τις επόμενες μέρες, όπου προγραμματίζεται να συγκεντρωθούμε από όλη την Ελλάδα στο Σύνταγμα, να κατασκηνώσουμε εκεί όλη νύχτα, να περικυκλώσουμε τη Βουλή και την επόμενη μέρα της πανεργατικής απεργίας, ώστε να εμποδίσουμε την ψήφιση αυτής της λαιμητόμου. Έχουμε να δώσουμε τις επόμενες μέρες μια τεράστια μάχη που πιστεύουμε ότι θα φέρει αποτελέσματα.

Παρατεταμένος, συντονισμένος, κοινός αγώνας

Στόχος η ανατροπή, όχι η κομματική ενίσχυση

Και αυτό το πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση το συνδέει με τη συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας. Σ’ αυτό το επιχείρημα πώς απαντάτε;

Φυσικά και συνδέεται με τη χρηματοδότηση της χώρας. Θέλουν ανθρωποθυσίες και παραχώρηση των υπηρεσιών στο κεφάλαιο για να δώσουν τις δόσεις που πηγαίνουν τελικά στις τράπεζες και για να πληρωθεί το χρέος, οι τοκογλύφοι και οι δανειστές μας. Η τρόικα ζητά να μειώνονται οι δαπάνες του Δημοσίου σε μια σειρά δομές, όπως αυτές της τοπικής αυτοδιοίκησης, της εκπαίδευσης, της υγείας κ.λπ. γι’ αυτό προχωρούν και σε απολύσεις. Κατά συνέπεια, όλο το πολυνομοσχέδιο και όχι μόνο, δεν υπάρχει παρά για να εξυπηρετηθεί αυτή η πολιτική της κυβέρνησης, που διαλύει τη δημόσια υγεία, την παιδεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει τρία χρόνια τώρα, από τότε που υπογράφηκαν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις. Κάθε φορά που είναι να πάρουμε κάποια δισ. δήθεν για δάνειο, θα ζητούν νέες ανθρωποθυσίες, με απολύσεις, με ιδιωτικοποιήσεις, με διάλυση της ζωής των εργαζομένων και της χώρας ολόκληρης. Δεν πρέπει να μπει ένα τέρμα;

Οι κατά κλάδο διαμαρτυρίες μέχρι σήμερα συνάντησαν ένα αδιαπέραστο τείχος μέχρι σήμερα. Υπάρχει άλλο σχέδιο;

Έχεις δίκιο, οι κλαδικές κινητοποιήσεις πλέον δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν σοβαρά καμία από τις επιθέσεις. Χρειάζεται διαρκής, παρατεταμένος, συντονισμένος κοινός αγώνας που θα στοχεύει στην ανατροπή της πολιτικής τους και της κυβέρνησης. Αυτή είναι μια αντίληψη πλέον που την καταλαβαίνει κάθε εργαζόμενος. Δεν μπορεί κανείς όμως να περιμένει τον άλλο για να ξεκινήσει. Θα πρέπει να μπαίνει μπροστά, να ξεκινά και να επιδιώκει το συντονισμένο αγώνα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και με στόχευση έναν αγώνα παρατεταμένο και διαρκείας. Τέτοιος είναι και ο αγώνας που έχουμε ξεκινήσει. Δεν είμαστε μόνο εμείς στο στόχαστρο των απολύσεων. Είναι οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, στην υγεία, στα αμυντικά συστήματα και στην ΕΡΤ, αλλά και οι εργαζόμενοι στα εργοστάσια, στον Κατσέλη, στον Τιτάνα. Βέβαια σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουμε σοβαρά προβλήματα. Από τα τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, η ΓΣΕΕ είναι εχθρική, η ΑΔΕΔΥ δεν μπορεί και δεν θέλει να συντονίσει έναν τέτοιο αγώνα, οπότε το βάρος πέφτει στα πρωτοβάθμια σωματεία και σε ορισμένα δευτεροβάθμια. Το πρόγραμμα αυτό των κινητοποιήσεων που έχει αποφασιστεί επιδιώκουμε να υλοποιηθεί μαζί με άλλες Ομοσπονδίες και Σωματεία.

Για την έλλειψη συντονισμού των αγώνων έχει ευθύνες η Αριστερά;

Σαφώς. Η Αριστερά έχει ευθύνη πρώτα από όλα να θέσει την αναγκαιότητα του κοινού συντονισμένου ανατρεπτικού αγώνα και να παίξει τέτοιο ρόλο εκεί όπου μπορεί να παρέμβει συνδικαλιστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το τελευταίο διάστημα διαμορφώσει μια τακτική διαμαρτυρίας χαμηλής έντασης στους αγώνες, ώστε απλώς να υπάρχει διαμαρτυρία και κίνηση και να την κεφαλαιοποιεί πολιτικά, διότι θεωρεί ότι η αλλαγή θα έρθει μέσω των εκλογών. Το ΚΚΕ και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ εκτιμούν ότι οι συσχετισμοί αυτή τη στιγμή δεν τα ωφελούν πολιτικά και δεν μιλούν για αγώνες ανατροπής. Θέλουν ξεχωριστούς αγώνες ώστε να ενισχυθούν μέσω αυτών οι κομματικές γραμμές. Και οι δύο δυνάμεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθεμία για τους δικούς της λόγους, δεν είναι σε κατεύθυνση αγώνων ανατροπής, ώστε να συντονίσουν, να προετοιμάσουν και να μπουν μπροστά. Αυτό έδειξε και ο αγώνας της ΕΡΤ άλλωστε.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 14/7/2103)

Advertisements

Αντώνης Σταματόπουλος: «Συνεχίζουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα»

antonis_stamatopoulos_2«Όταν αντιστέκεσαι γίνεσαι στόχος», τόνισε ο πρόεδρος των εργαζομένων του Μετρό, μιλώντας στο Πριν το βράδυ της Πέμπτης, λίγες μόλις ώρες πριν την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο των Σεπολίων. Και πράγματι, ενάντια στον εκπρόσωπο σύμβολο ενός πολύ κρίσιμου αγώνα, κινήθηκαν διάφοροι υπόγειοι μηχανισμοί. Όπως υποστηρίζει, η περικοπή των μισθών δεν γίνεται για λόγους οικονομίας σε ένα κερδοφόρο μέσο όπως το Μετρό, αλλά για να διευκολυνθεί η ιδιωτικοποίησή του.

– Το επιβατικό κοινό ταλαιπωρείται από τις κινητοποιήσεις σας ή συμπαραστέκεται;

– Γκάλοπ της ΝΕΤ έδειξε ότι το 80% αυτών που ερωτήθηκαν είναι υπέρ της απεργίας μας. Δεν ταλαιπωρούμε τον κόσμο εμείς, αλλά αυτοί που κυβερνούν. Οι εργαζόμενοι του Μετρό άλλωστε έχουν κάνει πολλά για τους επιβάτες. Πραγματοποιήσαμε δύο 24ωρες απεργίες για να μην αυξηθεί το εισιτήριο του Μετρό. Στο Σύνταγμα κατά τη διάρκεια του κινήματος των πλατειών κρατήσαμε για 45 ημέρες ανοιχτά τα ρολά για τους επιβάτες και τους συγκεντρωμένους για να προστατεύονται από τα χημικά και τις επιθέσεις της Αστυνομίας. Απόφασή μας είναι να συνεχίσουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα για μη μας καταργήσουν τη συλλογική σύμβαση. Η κυβέρνηση με φασιστικό τρόπο μας επιστράτευσε. Είμαστε αποφασισμένοι να μην υποκύψουμε σε αυτό τον εκβιασμό.

– Γιατί όπως λένε ορισμένοι δεν επιλέγετε μια άλλη μορφή αγώνα, που να μην σταματά τις συγκοινωνίες;

– Η απεργία είναι δικαίωμα του εργάτη. Όμως υπάρχει και κάτι άλλο. Πριν ένα μήνα κάναμε κατάληψη στον πύργο ελέγχου και για να μην ταλαιπωρήσουμε τον κόσμο αφήναμε πιο λίγα τρένα στη γραμμή και τα δρομολόγια ήταν πιο αραιά. Έπεσαν πάλι να μας φάνε! Ό,τι και να κάνουμε, υπάρχουν κάποιοι που δεν θέλουν να αγωνιζόμαστε. Όταν πάμε στον πάτο όμως, τι άλλο μας μένει να κάνουμε; Δεν έχουμε άλλο όπλο, παρά μόνο την απεργία. Χώρια που αυτοί οι άνθρωποι που κυβερνούν, δεν κάνουν διάλογο, με δικτάτορες μοιάζουν.

– Για ποιο λόγο δεν πειθαρχήσατε στην απόφαση του δικαστηρίου; Οι νόμοι δεν πρέπει να ισχύουν για όλους;

– Απ’ όσο θυμάμαι, και είμαι μεγάλος, καμία απεργία δεν είναι πια νόμιμη, όλες βγαίνουν παράνομες και καταχρηστικές. Όλοι γνωρίζουν ότι αν βάλεις απεργία, θα βγει παράνομη. Αν είναι να την πάρεις πίσω μετά την απόφαση, κατά τη γνώμη μου, μην τη βάλεις καθόλου. Οι απεργίες υπάρχουν για να διεκδικήσεις. Αν μιλήσουμε όμως για νόμους, πριν από 8 μήνες κερδίσαμε εμείς δικαστήριο για τις περικοπές που μας έκαναν. Ο δικαστής έβγαλε αντισυνταγματικό το σχετικό νόμο. Η απόφαση έφτασε παντού, συζητήθηκε σε όλη την Ευρώπη, εμείς όμως χρήματα δεν πήραμε ποτέ. Η εργοδοσία λοιπόν γιατί δεν είναι με το νόμο; Είναι νόμιμο να μας κόβουν τα λεφτά και τα κεκτημένα; Η απεργία είναι το όπλο μας.

– Η απειλή της κυβέρνησης στρέφεται κατά των συνδικαλιστών, την ίδια στιγμή που και εσείς προσωπικά στοχοποιείστε από διάφορα κέντρα. Πώς απαντάτε σε αυτό;

– Εγώ αντιστέκομαι για τους εργαζόμενους. Δεν χρωστάω σε κανέναν και δεν έχω πειράξει κανέναν. Αγωνίζομαι για το ψωμί και τη δουλειά των εργαζομένων και των συναδέλφων μου. Όταν αντιστέκεσαι, γίνεσαι στόχος. Υπάρχουν αρκετοί που δεν θέλουν να ικανοποιηθούν τα δίκια των εργαζομένων. Με την τρομοκρατία που ασκούν στους συνδικαλιστές δείχνουν ότι καταργούν τη δημοκρατία. Ο συνδικαλιστής είναι υποχρεωμένος να αντισταθεί. Κι όμως, απειλείται με απόλυση. Πρώτα καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις, έπειτα και τον ίδιο τον συνδικαλισμό.

– Πώς παίρνετε τις αποφάσεις σας;

– Οι επαναλαμβανόμενες 24 απεργίες που αποφασίσαμε ορίστηκαν μετά από γενική συνέλευση των εργαζομένων. Εμείς είμαστε το επιχειρησιακό σωματείο που καλύπτει όλους τους εργαζόμενους σε μέσα σταθερής τροχιάς. Η τελευταία απεργία αποφασίστηκε με πάνω από 80% υπέρ.

– Πάντως, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και άλλες ομοσπονδίες δεν έδειξαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στον αγώνα σας. Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

– Στο Μετρό εδώ και τρία χρόνια που έχουν ξεκινήσει περικοπές μισθών και απολύσεις, προχωράμε σε κινητοποιήσεις και ποτέ η ΓΣΕΕ δεν ήταν δίπλα μας, παρότι έχουμε απευθυνθεί επανειλημμένα ώστε να μας στηρίξει. Και δεν είχαν ιδιαίτερη μεταχείριση απέναντί μας, όλοι παραπονιούνται. Η ΓΣΕΕ είναι ανύπαρκτη. Εμείς, τα πρωτοβάθμια σωματεία, δεν έχουμε τη δύναμη της συνομοσπονδίας… Ήδη το 2010 με το πρώτο Μνημόνιο, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να ελέγξει όλα τα συνδικάτα. Τα απομεινάρια αυτού του ελέγχου της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ υπάρχουν ακόμα. Κι εγώ προσωπικά ανήκα σε συγκεκριμένη κυβερνητική παράταξη, όμως όταν είδα ότι κόβουν λεφτά και διώχνουν κόσμο από τη δουλειά, έφυγα αμέσως. Γι’ αυτό δεν βγαίνουν στον αγώνα και βλέπεις ότι μόνο το Μετρό αντιστέκεται.

– Γιατί παρατηρούμε αυτές τις διαφορές στους εργαζομένους στον κλάδο των συγκοινωνιών και δεν επιτυγχάνεται συντονισμός, ώστε οι αγώνες σας να είναι πιο αποτελεσματικοί;

– Οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία της ΕΘΕΛ είναι 90% μαζί μας. Το θέμα είναι ότι οι διοικήσεις των σωματείων τους δεν βγαίνουν στον αγώνα. Ελέγχονται από συγκεκριμένους κομματικούς μηχανισμούς.

– Πιστεύετε ότι ο αγώνας σας μπορεί να νικήσει;

– Εγώ πιστεύω ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Όπως συμβαίνει με όλους τους αγώνες, κάποια στιγμή θα δικαιωθείς. Στις εποχές που ζούμε βέβαια αυτή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Στόχος του σωματείου αυτή τη στιγμή είναι να κρατήσουμε ό,τι έχουμε, τις δουλειές μας, τη συλλογική μας σύμβαση, να μη γίνουν απολύσεις, να μην έχουμε άλλες περικοπές. Στα τρία αυτά χρόνια του Μνημονίου έχουμε αντισταθεί. Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε με όλες τις μορφές πάλης.

– Μήπως όμως όπως λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, θέλετε απλώς να εξαιρέσετε εαυτούς από τις περικοπές που υφίστανται όλοι οι εργαζόμενοι;

– Στόχος μας είναι να κρατήσουμε τη συλλογική σύμβαση. Αυτό εξ ορισμού δεν αφορά μόνο εμάς, είναι για όλους τους εργαζόμενους σε σταθερή τροχιά, για τον ΟΑΣΑ και τον ΗΛΠΑΠ. Η δική μας εταιρεία είναι καινούρια, έχουμε κάνει μόλις τρεις συμβάσεις. Δεν έχουμε ούτε μεγάλα επιδόματα, ούτε τους μισθούς που ακούγονται. Έχουμε φτάσει στα 1.000 ευρώ. Αν μπούμε στο ενιαίο μισθολόγιο και πάμε στα 700, τότε πραγματικά θα πρόκειται για εξαθλίωση. Δεν θ’ αξίζει να δουλεύεις.

– Τι κάνει τις συνθήκες εργασίας σας ιδιαίτερες;

– Στο Μετρό υπάρχει τεχνίτης γραμμής για συντήρηση, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, οικοδόμοι. Ο τεχνίτης μπαίνει τα βράδια στο τούνελ, κάνει συντήρηση στα φρεάτια, καθαρίζει, κάνει κατασκευές κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Δουλεύει στο τέταρτο υπόγειο. Άλλοι συνάδελφοι τροχίζουν γραμμές τη νύχτα, χωρίς εξαερισμό και βγαίνουν το πρωί μαύροι και δεν μπορούν να ανασάνουν. Είναι σύγχρονα ορυχεία εδώ. Κι ο σταθμάρχης όλη μέρα στο υπόγειο είναι. Οι εκδότες έχουν μεγάλο πρόβλημα, ούτε τουαλέτα δεν μπορούν να πάνε. Πριν δυόμισι χρόνια απέλυσαν 270 άτομα και από τότε υπολειτουργεί το Μετρό. Τα εκδοτήρια είναι κλειστά, για έλεγχο υπάρχουν 30 άτομα σε όλο το δίκτυο, για ΗΣΑΠ, τραμ και Μετρό, ενώ ήταν 100, τεχνίτες έχουν φύγει. Η δουλειά βγαίνει δύσκολα, στην πραγματικότητα με το φιλότιμο των εργαζομένων.

– Πώς απαντάτε στο επιχείρημα ότι το κράτος δεν έχει χρήματα, άρα δεν μπορείτε να προβάλετε οικονομικά αιτήματα;

– Μα μιλάμε για το Μετρό! Έχει 800.000 επιβάτες την ημέρα, που σημαίνει ότι με εισιτήριο 1,40 ευρώ αποκλείεται να μπαίνει μέσα. Είναι ένα εκατομμύριο ευρώ έσοδα την ημέρα. Τα χρήματα αυτά πάντως δεν πάνε στη μισθοδοσία. Τις προάλλες δώσαμε 3 εκατομμύρια ευρώ στην ΕΘΕΛ. Πριν ένα μήνα πάλι 2 εκατομμύρια για τις άλλες εταιρείες. Και σωστά κάνουμε, αφού κανείς εργαζόμενος δεν πρέπει να μείνει απλήρωτος, αλλά αυτά δείχνουν ότι δεν είμαστε ελλειμματικοί. Ούτως ή άλλως, μέχρι στιγμής μας έχουν κόψει ήδη τους μισθούς από 35% μέχρι 50%. Αν κόψει κι άλλο 25%, πάμε σε επίπεδα εξαθλίωσης. Η εταιρεία αν δει κανείς τα πρακτικά από τις συνεδριάσεις του ΔΣ συνεχώς προχωρά σε αγορές και σε παραχώρηση ακριβοπληρωμένων εργολαβιών. Τους πείραξε ο μισθός του εργάτη; Μην ξεχνάμε ότι και ο προηγούμενος γενικός γραμματέας του υπουργείου είχε παραδεχτεί ότι μόνο με τα έσοδα του Μετρό, μπορεί να συντηρηθεί ο ΗΛΠΑΠ και το τραμ.

– Αν δεν είναι οικονομικοί οι λόγοι, τότε ποια είναι τα κίνητρα της κυβέρνησης για τη μισθολογική σας καθίζηση;

– Εδώ που έχουμε φτάσει, εγώ βλέπω σίγουρα ότι θέλει να δώσει την εταιρεία σε ιδιώτη. Αγόρασε 17 καινούρια τρένα. Κόβει τα μεροκάματα. Ακριβαίνει το εισιτήριο. Όλα αυτά τι δείχνουν; Θα έρθει ο ιδιώτης και θα τα βρει όλα έτοιμα, ούτε συρμούς δεν θα χρειαστεί να αγοράσει, ούτε θα αυξήσει το εισιτήριο, ούτε θα απολύσει. Πάει μήπως ιδιώτης να πάρει το τραμ που είναι ελλειμματικό; Όχι βέβαια, θέλει το «μαγαζί γωνία», που είναι το Μετρό. Πιστεύω λοιπόν ότι θέλουν να το ξεπουλήσουν. Ήδη πολλές εργασίες έχουν ανατεθεί σε εργολάβους. Στα ακυρωτικά μηχανήματα, στις κυλιόμενες σκάλες, στην καθαριότητα. Εμείς προσπαθούμε να τους κρατήσουμε έξω.

– Τι ζητάτε από τους υπόλοιπους εργαζόμενους; Πώς μπορεί κάποιος να στηρίξει αυτό τον αγώνα που δίνετε;

– Πρώτα πρέπει να καταλάβουν οι συνδικαλιστές ότι ο αγώνας είναι κοινός. Να στηρίξουμε όλοι μαζί τη συλλογική σύμβαση. Αρχικά η κυβέρνηση θέλησε να εφαρμόσει το «διαίρει και βασίλευε» διασπώντας τους εργαζόμενους, όταν υποσχόταν σε διάφορα κομμάτια εργαζομένων, όπως τους σταθμάρχες, ότι θα τους εξαιρέσει από το μισθολόγιο. Στο τέλος βέβαια δεν εξαιρέθηκε κανείς. Οι εργαζόμενοι τώρα πρέπει πρώτα από όλα να ενωθούν. Ενωμένοι δύσκολα θα νικηθούν. Να κατεβαίνουν στις γενικές συνελεύσεις, να είναι δίπλα στα σωματεία τους.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 27-1-2013)

Γ. Σιφωνιός, Χαλυβουργία: Θα γυρίσουμε μόνο νικητές!

Τις 77 ημέρες έκλεισε την Κυριακή η ηρωική απεργία στη Χαλυβουργία Ελλάδος. Ο πρόεδρος του εργοστασιακού σωματείου Γιώργος Σιφωνιός, δηλώνει στο Πριν βέβαιος πως η απειλή του βιομήχανου για λουκέτο δεν θα πραγματοποιηθεί και πως η έκβαση της μάχης στον Ασπρόπυργο θα κρίνει πολλά για την εργατική τάξη.

Το δίλημμα που θέτει η εργοδοσία της Χαλυβουργίας Ελλάδος και το οποίο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι είναι μείωση «μισθών ή απολύσεις». Πώς απαντάτε;

Με γενική συνέλευση θέσαμε αυτό το δίλημμα στους εργαζόμενους. Απαντήσαμε ότι αυτό το δίλημμα δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Δεν μπορεί να δουλεύει κάποιος στην πιο βαριά βιομηχανία της χώρας, μέσα στη φωτιά και στο σίδερο για τέτοιους μισθούς που θέλει να δώσει ο Μάνεσης. Τον έχουμε χαρακτηρίσει «λαγό των βιομηχάνων».

Συνέχεια

ΣΥΝ: «Επανάσταση» αλλά …όχι απεργία

Δεν υπάρχει ίσως μεγαλύτερο δείγμα αντιφατικότητας από την πολυφωνία των δυνάμεων του Συνασπισμού αυτή την περίοδο. Από τη μία μεριά «σπάει» ένα συμβολικό όριο για το ιστορικό ρεύμα της Αριστεράς που ακολουθεί ο Συνασπισμός και σε επίσημο κείμενο κορυφαίου στελέχους της Κουμουνδούρου εισάγεται, έστω και επικοινωνιακά, ο όρος «επανάσταση». Από την άλλη, οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που υποστηρίζει ο ίδιος χώρος καταψηφίζουν τις απεργίες!

Συνέχεια

Μια απεργία κατά του μνημονίου για αυξήσεις 4%

Οι εργάτες του τσιμεντάδικου Χάλυψ ζήτησαν με 4ήμερη απεργία αυξήσεις πάνω από τα όρια του μνημονίου και της ΓΣΕΕ

Μια απεργία με πολλαπλά μηνύματα εκδηλώθηκε στην τσιμεντοβιομηχανία Χάλυψ στον Ασπρόπυργο την προηγούμενη εβδομάδα. Με κύρια αιτήματα αυξήσεις 3,8% και διατήρηση των οργανικών θέσεων στην παραγωγή, οι βιομηχανικοί εργάτες του Χάλυβα έδωσαν την πιο αποφασιστική απάντηση στους «σιδερένιους» νόμους του μνημονίου και των μηδενικών αυξήσεων.

«Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και θα το υπερασπιστούμε μέχρι τέλους», σημειωνόταν στην ανακοίνωση του σωματείου πριν τη γενική συνέλευση που αποφάσισε την απεργία. Η 4ήμερη απεργία αυτή την εβδομάδα και η 24ωρη που προηγήθηκε, ήταν απάντηση στον πραγματικό εμπαιγμό από τη μεριά της διεύθυνσης ότι η πορεία της εταιρείας δεν επιτρέπει αυξήσεις στους μισθούς. Όταν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ζήτησαν να δουν τα αποτελέσματα της εταιρείας, οι εργοδότες αρνήθηκαν να τα παρουσιάσουν και περιορίστηκαν να πουν ότι οι προβλέψεις τους είναι απαισιόδοξες. Γεγονός όμως παραμένει ότι οι δουλειές και οι παραγγελίες είναι ανθηρές, κάτι που καλύτερα από όλους ξέρουν οι εργαζόμενοι. Ο «Χάλυβας» λοιπόν είναι μια τυπική περίπτωση εταιρείας που αξιοποιεί το κλίμα της ύφεσης και της κρίσης, για να κρύψει την κερδοφορία της, ώστε να δώσει το ελάχιστο δυνατό στους εργάτες, κρατώντας τα κέρδη για τους μετόχους. Το κλίμα της κρίσης, της συστολής και του εργασιακού τρόμου, μέσα στο οποίο υποτίθεται ότι οι εργαζόμενοι διαπράττουν έγκλημα καθοσιώσεως αν ζητήσουν αυξήσεις, δεν οφείλεται μόνο στο μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση και προβλέπει «πάγωμα» μισθών για τρία χρόνια. Οφείλεται και στη ΓΣΕΕ, που λίγο μετά την ψήφιση του μνημονίου, έσπευσε να υπογράψει με το ΣΕΒ τριετή συλλογική σύμβαση μηδενικών αυξήσεων, ένα δεύτερο μνημόνιο δηλαδή, για την υπεράσπιση δήθεν του θεσμού των συμβάσεων.

Είναι τόση η υποκρισία και ο εμπαιγμός, που οι εργάτες αγανακτούν. Όπως μας λέει άνθρωπος που έχει χρόνια στην τσιμεντοβιομηχανία, «λίγο μετά το 1992, όταν η εταιρεία πουλήθηκε από τους Έλληνες ιδιοκτήτες, τα οικονομικά ήταν χάλια. Είχε έρθει η ΔΕΗ να κόψει το ρεύμα. Κι όμως ακόμη και τη χρονιά εκείνη, αυξήσεις δόθηκαν». Η φετινή κρίση φαίνεται ότι έδωσε το καλύτερο πρόσχημα για να κοπούν οι εργατικές διεκδικήσεις. Όπως αναφέρει και στην ανακοίνωσή του το σωματείο, «η εταιρεία προσπαθεί εκμεταλλευόμενη την οικονομική κρίση να εκμηδενίσει τα κεκτημένα των εργαζομένων θεωρώντας τους εξιλαστήριο θύμα αυτή τη δύσκολη εποχή και ξεκινά από την αύξησή μας. Στο οργανόγραμμα της εταιρείας φαίνεται ότι δεν χωράει ο εργαζόμενος που τρώει το τσιμέντο αλλά μόνο αυτοί που οι μισθοί και τα μπόνους τους είναι ολόκληρη η αύξησή μας».

Το τσιμεντάδικο «Χάλυψ» απασχολεί σήμερα περίπου 160 εργαζόμενους. Όπως λέει στο Πριν ο Άρης Κουκούλης, πρόεδρος του Σωματείου Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων του εργοστασίου, «ο αριθμός των εργαζομένων στην παραγωγή συνεχώς μειώνεται. Αντί για μόνιμο προσωπικό η εργοδοσία θέλει να φέρνει εργολάβους. Το ιδανικό γι’ αυτή θα ήταν στο εργοστάσιο να παραμείνουν οι διευθυντές και οι εργολάβοι!». Το αίτημα να παραμείνουν αμείωτες οι μόνιμες θέσεις δεν είναι συντεχνιακό, αλλά όρος για την ασφάλεια των εργαζομένων. «Οι εργολάβοι έρχονται πρωί και βγαίνουν μετά από 20 ώρες συνεχούς δουλειάς», μας λέει εργάτης του Χάλυβα. Τα συνεργεία που έχουν υποκαταστήσει πλέον μόνιμες θέσεις, αποτελούνται από ανειδίκευτους μετανάστες εργάτες, που δουλεύουν για ένα ξεροκόμματο ώρες ατελείωτες. «Πολλές είναι οι φορές που χάρη σε παρέμβαση συναδέλφων έχουμε γλιτώσει ατυχήματα με τους εργάτες των εργολάβων», λέει ο γραμματέας του Σωματείου Νίκος Πετράκης, τονίζοντας ότι όταν πρόκειται για τους μετανάστες των εργολάβων, τα στάνταρ μέτρα υγιεινής και ασφάλειας του εργοστασίου δεν ισχύουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα αιτήματα υιοθετεί ένα σωματείο ακηδεμόνευτο από την εργοδοσία και τη γραφειοκρατία. «Τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα και η ΓΣΕΕ δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων», λέει ο πρόεδρος του σωματείου. «Η μάχη μπορεί να δοθεί μόνο από τα πρωτοβάθμια σωματεία», συμπληρώνει. Όλες οι αποφάσεις του σωματείου παίρνονται με γενικές συνελεύσεις. Την προηγούμενη Δευτέρα 18/10 στη γενική συνέλευση 74 ήταν τα «υπέρ» στην απεργία και 10 μόλις τα «κατά». Η συμμετοχή στην απεργία 100%. Την Τρίτη ήδη ο φούρνος ήταν παγωμένος και η παραγωγή είχε σταματήσει, σε μια περίοδο μάλιστα, μετά την απεργία των φορτηγατζήδων, που οι εργασίες ήταν εντατικές. Την Παρασκευή 22/10 η απεργία ανεστάλη για να γίνουν διαπραγματεύσεις.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 24-10-2010)

Τρομοκρατία ο συνδικαλισμός και οι απεργίες!

Με μια μονοκοντυλιά διαγράφηκαν και οι τελευταίες προστατευτικές διατάξεις του τρομονόμου


Νέο ιδιώνυμο, 81 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 4229 του 1929, έφερε εν κρυπτώ η κυβέρνηση. Τότε το αντικομμουνιστικό ιδιώνυμο επέβαλε μεταξύ άλλων και περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την απαγόρευση των απεργιών. Ακολουθώντας τα βήματα του Ελ. Βενιζέλου, η σύγχρονη Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, του ΔΝΤ και της τρόικας, βαφτίζει τρομοκρατικές πράξεις τις διαδηλώσεις, την ανοιχτή πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Το μίνι αυτό πραξικόπημα πέρασε «στα ψιλά», καθώς η τροποποίηση του σχετικού άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα έγινε από θερινό τμήμα της Βουλής στα τέλη του Αυγούστου και η απόφαση δημοσιεύτηκε μόλις αυτή την εβδομάδα.

Η μακιαβελικής έμπνευσης παρέμβαση των συντακτών της νέας έκδοσης του «τρομονόμου» ήταν να απαλείψουν εκείνη την παράγραφο, η οποία παρείχε δικλείδες ασφαλείας για τα αδικήματα που αποτελούσαν δράση υπέρ της ελευθερίας ή αποσκοπούσαν στην άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, ατομικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Με μια μονοκοντυλιά η παράγραφος αφαιρέθηκε, αφήνοντας στο εξής έκθετους όλους όσοι τολμήσουν να διασαλεύσουν τη σιδερένια πειθαρχία των κυβερνώντων και όσους αμφισβητήσουν την άνωθεν επιβεβλημένη πειθαρχία στις ειλημμένες αποφάσεις. Στο στόχαστρο μπαίνουν πλέον και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι ενώσεις των εργαζομένων που συλλογικά διατρανώνουν τη θέλησή τους και παλεύουν για την κατοχύρωση των συμφερόντων τους.

Ο νέος ολοκληρωτισμός που θα στείλει στις αίθουσες των δικαστηρίων και στις φυλακές απεργούς συνδικαλιστές και κάθε πρωτοπόρο εργαζόμενο με την κατηγορία του τρομοκράτη, όσο κι αν θυμίζει το αυταρχικό ελληνικό κράτος των πρώτων δεκαετιών του αιώνα, έρχεται από το μέλλον. Μπορεί και τότε οι αντιθέσεις στη χώρα να οξύνονταν και η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος να δημιουργούσε τρόμο στην κυρίαρχη τάξη, ωστόσο η τωρινή επίθεση εναντίον του δικαιώματος στον αγώνα αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Δρα προληπτικά και τρομοκρατικά απέναντι σε κάθε κλάδο που θα τολμήσει να διεκδικήσει και βέβαια απέναντι σε κάθε πολιτική πρωτοπορία. Εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο καταστολής που περιλαμβάνει και τις προσφιλείς στα ΜΑΤ συλλήψεις «στο σωρό» διαδηλωτών, ενώ καλύπτεται και με το ιδεολογικό ένδυμα του δήθεν αναπόδραστου των μέτρων που ξεσηκώνουν την κοινωνία. Η ειρωνεία είναι ότι το σχέδιο αυτό καλείται να εκτελέσει το λεγόμενο «αριστερό ΠΑΣΟΚ» που βρέθηκε στην κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό, δηλαδή ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής.

Απέναντι σε ποιον οχυρώνονται; Όχι φυσικά απέναντι στην επίσημη έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη ΓΣΕΕ. Τη συνομοσπονδία που διαβεβαίωσε μόλις αυτή την εβδομάδα πως δεν θα προχωρήσει σε καμία απεργία και όταν το κάνει, φροντίζει η κινητοποίηση να έχει όσο το δυνατό πιο εθιμοτυπικό και συμβολικό χαρακτήρα χρειάζεται, ώστε να περάσει απαρατήρητη. Ούτε φυσικά οι νέες φροντίδες του τρομονόμου αφορούν το ΚΚΕ, το κόμμα που μπορεί τις δεκαετίες πριν τον πόλεμο να αποτελούσε ένα αντίπαλο δέος εξουσίας, ωστόσο σήμερα περιφρουρεί τον ειρηνικό χαρακτήρα κάθε διαδήλωσης, αποφεύγοντας ακόμη και την παρουσία έξω από το κοινοβούλιο.

Στόχος της ποινικοποίησης είναι οι σποραδικές ακόμα αλλά ορατές τάσεις χειραφέτησης του εργατικού κινήματος, που ακόμα και σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας αμφισβητούν τη νομιμότητα της υποταγής στους συσχετισμούς και διεκδικούν δυναμικά. Πρόσφατα παραδείγματα που σίγουρα θορύβησαν τους εμπνευστές των τρομονόμων είναι οι απεργίες στη ΔΕΗ, όπου οι εργάτες καταλαμβάνουν τα ορυχεία, οι εναερίτες κουκουλώνουν τις χαφιεδοκάμερες και οι διαχειριστές κόβουν το ρεύμα. Είναι οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών που υποδέχτηκαν από την πρώτη ημέρα τη νέα κυβέρνηση με κλειστό το λιμάνι του Πειραιά. Οπωσδήποτε είναι και τα μπλόκα των αγροτών που και φέτος άναψαν σαν πυρκαγιά σε όλη τη χώρα.

Η σκλήρυνση του τρομονόμου σε βαθμό ολοκληρωτικού παροξυσμού δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Όσο κι αν ακόμη το Σύνταγμα περιλαμβάνει σχετικές πρόνοιες, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στον ευαίσθητο τομέα των ελευθεριών δείχνουν ότι έχει εκπονηθεί και εκτελείται ένα σχέδιο βαθμιαίας σιδερένιας θωράκισης της αστικής δημοκρατίας απέναντι σε κάθε διαφορετική φωνή. Τρία κορυφαία παραδείγματα σταθμοί από τους τελευταίους μήνες συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα: Πρώτο, η δολοφονική προβοκάτσια στην απεργία της 5ης Μαΐου, μια πρωτοφανής ενέργεια καταστολής που έδρασε καταλυτικά στον κατευνασμό των κινητοποιήσεων. Δεύτερο, η επιστράτευση των φορτηγατζήδων. Και τρίτο -ίσως και κυριότερο- η προσεχής (το φετινό Δεκέμβριο) δίκη των έντεκα ανηλίκων στη Λάρισα, που κατηγορούνται βάσει τρομονόμου για τις κινητοποιήσεις τους στην πόλη το 2008, με αφορμή το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο συναγερμός για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες έχει ανάψει από καιρό. Τώρα γίνεται κόκκινος.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 26-9-2010)

Συνεχίζουμε, θα νικήσουμε!

Απεργιακός σεισμός πολλών ρίχτερ επαναλήφθηκε στους δρόμους όλης της χώρας την Πέμπτη 20 Μαΐου. Παρά τη συντονισμένη επιχείρηση εκφοβισμού των διαδηλωτών πριν τη συγκέντρωση με τη διασπορά της επεισοδιοφοβίας αλλά και με το όργιο προληπτικής καταστολής, η απάντηση του εργατικού κινήματος στις απανωτές προκλήσεις της κυβέρνησης ήταν ηχηρότατη: Δεν θα περάσουν!

Η πορεία

Σε 50.000 υπολογίζονται οι διαδηλωτές της Αθήνας, που παρά την απεργία στο μετρό και τα περισσότερα μέσα μαζικής μεταφοράς, συνέρρευσαν στο κέντρο, σήκωσαν τα πανό και πολιόρκησαν για μία ακόμη φορά τη Βουλή. Αν και δεν έφτασε τη συμμετοχή της απεργίας της 5ης Μάη, η διαδήλωση της Πέμπτης 20 Μάη θα μείνει κι αυτή στην ιστορία. Πρόκειται για την πιο ειρηνική αλλά αποφασιστική και δυναμική διαδήλωση όλων των εποχών. Ένα συλλογικό αίσθημα αυτοπροστασίας και περιφρούρησης διακατείχε όλο το σώμα των χιλιάδων διαδηλωτών που κατέλαβαν για ώρες όλους τους δρόμους γύρω από τη Βουλή και την πλατεία Συντάγματος. Η δυναμική παρέμβαση εργαζομένων και του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων απέτρεψε τουλάχιστον μία φορά το πνίξιμο της πορεία στα δακρυγόνα. Τελικά, ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν πετάχτηκε, παρά τις συνεχείς προκλήσεις των δυνάμεων των ΜΑΤ.

Η εκ νέου συγκλονιστική μαζικότητα, τόσο της απεργίας που παρέλυσε τη χώρα, όσο και της διαδήλωσης, έστειλε ένα ακόμη σαφές μήνυμα: Ότι η πρωτοφανής προβοκάτσια της 5ης Μάη, με την πυρπόληση της Μαρφίν, απέτυχε να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να «ξελασπώσει» την κυβέρνηση. Ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν σκύψει το κεφάλι στο μονόδρομο των μέτρων της κυβέρνησης και ότι αναζητούν αδιάκοπα, με όλο και πιο μαζικούς όρους, μια αγωνιστική διέξοδο από το σημερινό τέλμα.

Η συγκέντρωση της Πέμπτης είχε σαν αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό, όμως εξαρχής εξελίχθηκε σε συνολική καταγγελία της κυβέρνησης για τα επαχθή μέτρα που επέβαλε στους εργαζόμενους. «Τώρα ακύρωση της συμφωνίας. Ανατροπή των μέτρων ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ» έγραφε χαρακτηριστικά το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου και Δημόσιου Τομέα, που είχε την πιο μαζική συγκέντρωση. Και σ’ αυτή την απεργιακή διαδήλωση ξεχώρισε η διάθεση των διαδηλωτών να «κατασκηνώσουν» στη Βουλή.

Η ντουντούκα

Παλμός, μαχητικότητα και μαζικότητα χαρακτήρισαν το συλλαλητήριο της Πέμπτης. Δεν πέρασε τελικά το κλίμα απογοήτευσης, περισυλλογής και ματαιότητας που επιχείρησε να διασπείρει η κυβέρνηση μετά τον τραγικό θάνατο των τριών εργαζομένων στη Μαρφίν. «Εμείς αγωνιζόμαστε για τη ζωή, το έγκλημα δικό σας, δικοί μας οι νεκροί», φώναζαν οι απεργοί πίσω από το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, κάνοντας μια μικρή στάση στη Σταδίου 23, το σημείο του εμπρησμού. Αυτή ήταν και η καλύτερη απάντηση στον Α. Βγενόπουλο, ιδιοκτήτη της τράπεζας, ο οποίος με πληρωμένη καταχώρησή του σε μεγάλες εφημερίδες μια ημέρα πριν την απεργία προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου «στοχοποίηση» του μαζικού κινήματος: «Όσο για τους ηθικούς αυτουργούς και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς που τους συντηρούν και τους φανατίζουν, ας λογοδοτήσουν στην οικογένειά τους, στην κοινωνία και στο θεό», έγραψε με απίστευτη κυνικότητα. Η πρόκληση δεν πέρασε!

Η προσέλευση στη συγκέντρωση άρχισε αργά, καθώς στους απεργούς συγκαταλέγονταν και οι εργαζόμενοι του μετρό, που αυτή τη φορά ακινητοποίησαν όλη την ημέρα τους συρμούς. Η συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως, όπου καλούσε η ΓΣΕΕ ήταν αραιή, την ίδια στιγμή που ο περισσότερος όγκος των σωματείων συνωστιζόταν στην Πατησίων και στη συγκέντρωση του Μουσείου. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, την ίδια στιγμή που δήλωσε έτοιμος να προσέλθει σε διάλογο με την κυβέρνηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό, δεν εμφανίστηκε στην πορεία της Πέμπτης. Η δυσαρέσκεια για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ήταν διάχυτη. «Το θέμα είναι να αντιδράσει ο κόσμος μαζικά και να μην ακούει κανένα από πάνω προς τα κάτω. Οι κάτω πρέπει κάποια στιγμή να ανεβούν από μόνοι τους», λέει ο Στέφανος Μάλαμας, από το Σωματείο Εργαζομένων Wind, που παρακολουθεί το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων: «Έχουμε ήδη 400 απολύσεις, με εκβιαστικές παραιτήσεις, εθελούσιες εξόδους και κανονικές απολύσεις. Ήδη λοιπόν έχουμε αισθανθεί ένα κομμάτι της πίεσης και πιστεύω ότι θα έρθουν χειρότερα για όλους».

«Οργή λαού, εξέγερση παντού, ενάντια σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ», ένα σύνθημα που δόνησε τους δρόμους προς την πλατεία Συντάγματος, καθώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο λειτούργησε ως αφορμή για συνολικότερη διαμαρτυρία. Μια εργαζόμενη στο Δήμο Αγίας Παρασκευής, κρατούσε το πανό του συλλόγου που ζητά κρατικοποίηση τραπεζών. Εξηγεί: «Αν ψάχνουμε λύσεις μέσα σ’ αυτό το σύστημα δεν πρόκειται να βρούμε ποτέ. Πρέπει να γίνει κάτι πιο τολμηρό. Η επίθεση μπορεί να ανατραπεί αν υπάρχει κόσμος. Ήταν πολύ καλή η συμμετοχή στην απεργία, αν και ο κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν συμμετέχει εύκολα. Τώρα σαν σύλλογος θα φτιάξουμε απεργιακό ταμείο, για να συμμετέχουμε όλοι».

Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ μιλήσαμε με τη Μαρία Σμυρναίου, γενική γραμματέα του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων νομού Εύβοιας: «Αν δεν σταματήσει τώρα η επίθεση, είμαστε όλοι καμένοι. Στην Εύβοια αυτή τη στιγμή υπάρχουν κλειστά εργοστάσια με τον κόσμο απ’ έξω με συνεχόμενες απεργίες. Έγιναν παράνομες απολύσεις σε βιώσιμα εργοστάσια! Έχουμε έρθει στη συγκέντρωση με τρία πούλμαν και είκοσι αυτοκίνητα. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα όσο πάει!», δήλωσε με αποφασιστικότητα. Ο Σάκης Παπαδόπουλος, από Σωματείο Εργαζομένων στη Θέμις Κατασκευαστική υπογράμμισε: «Είχαμε πολύ καλό ποσοστό συμμετοχής στην απεργία, από τους 170 εργαζόμενους οι 19 μόνο εργάστηκαν, κάτι που θεωρούμε μεγάλη επιτυχία υπό αυτές τις συνθήκες. Πιστεύουμε ότι πρέπει να συνεχίσουν αυτοί οι αγώνες. Με τις κινητοποιήσεις, αν δεν πάρουν πίσω ό,τι ψήφισαν, τουλάχιστον θα δυσκολευτούν να πάρουν νέα μέτρα. Απειλούμαστε με απολύσεις και βέβαια περικοπές. Χρειαζόμασταν περισσότερες κινητοποιήσεις και πιο δυναμικές. Με δύο απεργίες δεν ξέρω αν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά». Παράλληλα, δηλώνει πού βρίσκεται ο ένοχος: «Εμείς διαδηλώνουμε εναντίον της κυβέρνησης και πιστεύω ότι υπάρχει εναλλακτική. Πιάνομαι απ’ τα λόγια του πρωθυπουργού προεκλογικά που έλεγε ότι υπάρχουν λεφτά. Όλοι το ξέρουμε ότι υπάρχουν λεφτά, αλλά δεν τα έχουμε εμείς οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι».

Εντυπωσιάζει και σ’ αυτή τη διαδήλωση το εύρος των κλάδων που συμμετέχουν με τον πιο ενεργό τρόπο στην απεργία. Η Γιώτα Λαζαροπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata είπε: «Διαμαρτυρόμαστε για τα μέτρα, το νέο Ασφαλιστικό αλλά και για την κατάσταση στην εταιρεία μας. Είμαστε νοικιασμένοι στη Εθνική Τράπεζα και δεν έχουμε τις συμβάσεις των τραπεζοϋπαλλήλων. Αν δυναμώσουμε τους αγώνες μας μπορούμε να τους σταματήσουμε. Υπάρχει βέβαια ένα μούδιασμα, γιατί τα μέτρα είναι απίστευτα σκληρά. Είναι κρίσιμο όμως να συνεχίσουμε για να σταματήσει εδώ». Από την οδό Πανεπιστημίου κατέβηκε ένα πολύ μαχητικό μπλοκ συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Στο πανό τους υπάρχουν φωτογραφίες των συναδέλφων τους που έχουν χαθεί στη μάχη με τις φλόγες, ενώ φωνάζουν το σύνθημα «καλοκαίρι στις φωτιές, το χειμώνα στις ψευτιές». Ο Περικλής Στρατούλης, είπε στο Πριν: «Δουλεύω στην Πυροσβεστική Υπηρεσία 24 χρόνια συμβασιούχος. Σήμερα κατεβήκαμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να στηρίξουμε το εισόδημά μας και τα επαγγελματικά μας δικαιώματα».

Απεργώ

Μέσα στους συγκεντρωμένους ξεχώριζε μια σημαία της Βενεζουέλας. Ήταν μέλη των διεθνών «μπολιβαριανών κύκλων», Βενεζολάνοι που κατοικούν στην Ευρώπη και ήρθαν στην Αθήνα να διαδηλώσουν μαζί με τους εργαζόμενους της χώρας μας. Η Λουιράιμα είπε: «Θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας στον ελληνικό λαό και τους εργαζόμενους. Η επίθεση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού είναι φοβερή και χτυπάει και τους εργαζόμενους της Ελλάδας. Ζω στη Γερμανία και εκεί γίνεται ένας πολύ μεγάλος πόλεμος των μέσων ενημέρωσης εναντίον της Ελλάδας και των εργαζομένων. Λένε ότι ο ελληνικός λαός δεν αγαπάει τη δουλειά! Η Ελλάδα όμως έχει πολλά να υπερασπιστεί»! Η Γκουανταλούπε παίρνει το λόγο: «Ενώνουμε τη φωνή μας μαζί σας και λέμε αυτή την κρίση να την πληρώσουν εκείνοι που τη δημιούργησαν, το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, όχι ο λαός. Πατρίδα, σοσιαλισμός ή θάνατος!».

Εκτός από τη χώρα του Ούγκο Τσάβες και εργαζόμενοι από την Αίγυπτο εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Μπορεί να μην ήρθαν στην Αθήνα, όμως με ανακοίνωσή τους εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες και κινήσεις τονίζουν: «Καλούμε τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Αιγύπτου να αναμορφώσουν την οικονομική τους ατζέντα και να θέσουν σε προτεραιότητα τις ανάγκες των λαών πάνω από τα κέρδη των επενδυτών. Σήμερα στους δρόμους της Αιγύπτου, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους έλληνες διαδηλωτές, ενάντια στον καπιταλισμό και την τυραννία των κυβερνήσεων που τον επιβάλλει».

Το ανθρώπινο ποτάμι κινήθηκε αργά και με πυγμή προς τη Βουλή. Με απίστευτη επιμονή, οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν φωνάζοντας συνθήματα για δύο ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο. «Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός, αυτό το καλοκαίρι θα είμαι απεργός», φώναζαν από πυκνά μπλοκ. Η διπλή σειρά ΜΑΤ που περικύκλωνε το άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη δεν δέχτηκε καμία πρόκληση, παρόλ’ αυτά, ενισχυόταν διαρκώς με νέες δυνάμεις. Το Σύνταγμα και η Βουλή πλημμύρισαν από οργή και αγανάκτηση, από συνθήματα και …μούτζες προς τα παράθυρα του κοινοβουλίου. Οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών, με το πιο δυναμικό μπλοκ ανέβασαν τους «τόνους» με συνθήματα και τραγούδια. «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και «πάλης ξεκίνημα» τραγουδούσαν οι σύλλογοι των δασκάλων με τη συνοδεία ταμπούρλου και τρομπέτας που επιστρατεύτηκε για την περίσταση. «Ανυπακοή, απεργία γενική» ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε πάνω από τα αυθόρμητα αντικοινοβουλευτικά συνθήματα μεγάλης μερίδας συγκεντρωμένων. Συγκροτημένα και με χαμόγελο για την επιτυχία της κινητοποίησης, οι διαδηλωτές διαλύθηκαν κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου.

Το ΠΑΜΕ επέλεξε ριζικά διαφορετικό δρομολόγιο, πραγματοποιώντας συγκέντρωση στην Ομόνοια και κατευθυνόμενο έπειτα από την οδό Πειραιώς στο υπουργείο Εργασίας, με αποτέλεσμα οι δύο πορείες να μη διασταυρωθούν πουθενά. Οι διαδηλωτές κατέληξαν στον πεζόδρομο του Κεραμεικού. Σαν κορύφωση της κινητοποίησης, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επέλεξαν την ανάρτηση γιγαντοπανό τα ξημερώματα στο κτίριο του υπουργείου.

Όργιο προσαγωγών και καταστολής χωρίς χημικά

Οι πραιτωριανοί

Ένας «πόλεμος» χαμηλής έντασης, μακριά από το οπτικό πεδίο φωτογράφων και τηλεοπτικών συνεργείων διεξήχθη από το πρωί της απεργίας εναντίον διαδηλωτών, με την ενορχήστρωση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Παρότι δεν υπήρξε απολύτως καμία πρόκληση εναντίον αστυνομικών δυνάμεων ή οποιαδήποτε άλλη παράνομη πράξη, εκτυλίχθηκε ένα όργιο προληπτικών προσαγωγών αθώων πολιτών που προσέρχονταν ειρηνικά στους τόπους των συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, έγιναν 98 προσαγωγές υπόπτων υποτίθεται ανθρώπων που έδειχναν τις αστυνομικές τους ταυτότητες αλλά οδηγούνταν στη ΓΑΔΑ και στην Πέτρου Ράλλη για «εξακρίβωση». Εκτός από αυτούς, ήταν εκατοντάδες οι απεργοί και διαδηλωτές που υπέστησαν σωματικούς και άλλους ελέγχους προληπτικά, πριν φτάσουν στις συγκεντρώσεις.

Στην πραγματικότητα, διαδραματίστηκε ένα ανθρωποκυνηγητό με στόχο τον εκφοβισμό, την απομαζικοποίηση των διαδηλώσεων και φυσικά, το μαζικό φακέλωμα των απεργών. Όπως δήλωσε ο Θεόδωρος Συμεωνίδης, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αττικής, «μ’ αυτό τον τρόπο παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Η υπόνοια ότι ενδεχομένως θα διαπραχθεί κάποια αξιόποινη πράξη χρησιμοποιείται για την προσαγωγή δήθεν υπόπτων. Με κριτήρια κυρίως ενδυματολογικά, εξωτερικής εμφάνισης, προσάγονται άτομα για αδικήματα που δεν έχουν ακόμα τελεστεί».

Χαρακτηριστική είναι η επίθεση που υπέστη από αστυνομικούς το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, όταν μέλη του κατέβαιναν με πανό την οδό Σόλωνος. Όπως είπε στο Πριν η αυτόπτης μάρτυρας Άννα Μαρία Μάρκου, «στο ύψος της Καποδιστρίου υπήρχαν δεξιά διμοιρίες ΜΑΤ με πολλούς ασφαλίτες, οι οποίοι ήρθαν προκλητικά και ζήτησαν ταυτότητες. Εμείς αρνηθήκαμε, λέγοντας ότι η ταυτότητά μας είναι στο πανό, ότι είμαστε εργατικό σωματείο και ότι προχωράμε προς τη διαδήλωση. Εκείνη τη στιγμή μας εγκλώβισαν και άρχισαν να μας χτυπούν, με κλωτσιές και σπρώχνοντας με τις ασπίδες. Ζήτησαν να κάνουν σωματικό έλεγχο, να δουν τις προκηρύξεις. Μας είχαν για δέκα λεπτά εγκλωβισμένους, εμείς ζητήσαμε εισαγγελέα και μετά από την παρέμβαση άλλων σωματείων αφεθήκαμε ελεύθεροι». Με τον ίδιο τσαμπουκά, αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν το στέκι Νοσότρος στην πλατεία Εξαρχείων, αποκλείοντας την είσοδο και απειλώντας με προσαγωγές, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε.

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι διαδηλωτές απέτρεψαν σχέδιο βίαιης διάσπασης της πορείας από τα ΜΑΤ. Στη γωνία Πανεπιστημίου και Πατησίων, δύο διμοιρίες ΜΑΤ είχαν παραταχθεί με πλήρη εξοπλισμό και ήταν έτοιμες κατόπιν εντολής να επιτεθούν στην πορεία στις 12.30 μ.μ. παρουσία ανώτερου αξιωματικού της ΕΛΑΣ, με βαθμό αστυνομικού διευθυντή (που ισοδυναμεί με συνταγματάρχη). Μετά τη δυναμική παρέμβαση των σωματείων, αλλά και των συγκεντρωμένων που διαμαρτυρήθηκαν έντονα, δημιουργήθηκε γρήγορα γύρω από τα ΜΑΤ μια αλυσίδα περιφρούρησης. Όπως είπε ο αξιωματικός σε επιτροπή των Πρωτοβάθμιων Σωματείων που έσπευσε να ζητήσει την άμεση αποχώρηση των αστυνομικών, υπήρχαν εντολές να κοπεί η πορεία ώστε να περάσει πρώτο το πανό της ΓΣΕΕ! Με άλλα λόγια, επρόκειτο να μπει ξανά σε εφαρμογή το σχέδιο που πρώτη φορά δοκιμάστηκε στην απεργιακή πορεία της 11ης Μαρτίου, όταν πάλι δύο διμοιρίες των ΜΑΤ, χρησιμοποιώντας αλόγιστες ποσότητες χημικών και χτυπώντας του διαδηλωτές στο ψαχνό χωρίς κανένα λόγο, έκοψαν στα δύο την πορεία επί της Πατησίων, στο ύψος της Βερανζέρου. Εύκολα συνάγει κανείς ότι αν η πορεία της Πέμπτης σημαδευόταν από μια τέτοια ωμή και απρόκλητη επίθεση στην αρχή της, τότε θα είχε πολύ διαφορετική κατάληξη. Η άμεση αντίδραση των σωματείων, που έθεσαν θέμα στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις προσαγωγές και δήλωσαν ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε κουκουλοφόρους και αυτόκλητες ομάδες, απέτρεψε τα χειρότερα.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση για τα γεγονότα, «ο Συντονισμός των σωματείων μετέτρεψε, στα πλαίσια των δυνάμεών του, την αστυνομική καταστολή σε πολιτικό ζήτημα υπεράσπισης του δημοκρατικού δικαιώματος στη διαδήλωση. Συνέβαλε αποφασιστικά στην απελευθέρωση των προσαχθέντων, απαιτώντας να μην ξεκινήσει η πορεία εάν δεν απελευθερωθούν και εάν δεν σταματήσουν οι προσαγωγές, όπως και έγινε. Παράλληλα, σε συνεργασία με συνδικαλιστές αγωνιζόμενων ομοσπονδιών, επέβαλε την αποχώρηση των ΜΑΤ από τα Χαυτεία και την ακύρωση του σχεδίου τους για εξαπόλυση χημικού πολέμου κατά των διαδηλωτών».

Ανακοίνωση για την πορεία εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που τονίζει μεταξύ άλλων ότι «η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι γελασμένη εάν νομίζει ότι η ανοδική ορμή του κινήματος θα ανακοπεί με την τρομοκρατία των προληπτικών συλλήψεων («προσαγωγών») και με την προκλητική παρουσία χιλιάδων αστυνομικών σε θέση στρατού κατοχής». Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι «όλα αυτά δεν μας τρομοκρατούν. Μας οπλίζουν με ακόμα μεγαλύτερη θέληση να παλέψουμε για την ανατροπή της πολιτικής τους. Οι εργαζόμενοι έδειξαν και σήμερα ότι απαιτείται απεργιακή και αγωνιστική κλιμάκωση, συνολικός πολιτικός αγώνας ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου».

Άλλες φωτογραφίες από τη διαδήλωση εδώ.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 23-5-2010)