Τρομοκρατία ο συνδικαλισμός και οι απεργίες!

Με μια μονοκοντυλιά διαγράφηκαν και οι τελευταίες προστατευτικές διατάξεις του τρομονόμου


Νέο ιδιώνυμο, 81 χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 4229 του 1929, έφερε εν κρυπτώ η κυβέρνηση. Τότε το αντικομμουνιστικό ιδιώνυμο επέβαλε μεταξύ άλλων και περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την απαγόρευση των απεργιών. Ακολουθώντας τα βήματα του Ελ. Βενιζέλου, η σύγχρονη Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου, του ΔΝΤ και της τρόικας, βαφτίζει τρομοκρατικές πράξεις τις διαδηλώσεις, την ανοιχτή πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Το μίνι αυτό πραξικόπημα πέρασε «στα ψιλά», καθώς η τροποποίηση του σχετικού άρθρου 187Α του ποινικού κώδικα έγινε από θερινό τμήμα της Βουλής στα τέλη του Αυγούστου και η απόφαση δημοσιεύτηκε μόλις αυτή την εβδομάδα.

Η μακιαβελικής έμπνευσης παρέμβαση των συντακτών της νέας έκδοσης του «τρομονόμου» ήταν να απαλείψουν εκείνη την παράγραφο, η οποία παρείχε δικλείδες ασφαλείας για τα αδικήματα που αποτελούσαν δράση υπέρ της ελευθερίας ή αποσκοπούσαν στην άσκηση θεμελιωδών ελευθεριών, ατομικών, πολιτικών και συνδικαλιστικών. Με μια μονοκοντυλιά η παράγραφος αφαιρέθηκε, αφήνοντας στο εξής έκθετους όλους όσοι τολμήσουν να διασαλεύσουν τη σιδερένια πειθαρχία των κυβερνώντων και όσους αμφισβητήσουν την άνωθεν επιβεβλημένη πειθαρχία στις ειλημμένες αποφάσεις. Στο στόχαστρο μπαίνουν πλέον και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι ενώσεις των εργαζομένων που συλλογικά διατρανώνουν τη θέλησή τους και παλεύουν για την κατοχύρωση των συμφερόντων τους.

Ο νέος ολοκληρωτισμός που θα στείλει στις αίθουσες των δικαστηρίων και στις φυλακές απεργούς συνδικαλιστές και κάθε πρωτοπόρο εργαζόμενο με την κατηγορία του τρομοκράτη, όσο κι αν θυμίζει το αυταρχικό ελληνικό κράτος των πρώτων δεκαετιών του αιώνα, έρχεται από το μέλλον. Μπορεί και τότε οι αντιθέσεις στη χώρα να οξύνονταν και η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος να δημιουργούσε τρόμο στην κυρίαρχη τάξη, ωστόσο η τωρινή επίθεση εναντίον του δικαιώματος στον αγώνα αποκτά νέα χαρακτηριστικά. Δρα προληπτικά και τρομοκρατικά απέναντι σε κάθε κλάδο που θα τολμήσει να διεκδικήσει και βέβαια απέναντι σε κάθε πολιτική πρωτοπορία. Εντάσσεται σε ένα ολόκληρο σχέδιο καταστολής που περιλαμβάνει και τις προσφιλείς στα ΜΑΤ συλλήψεις «στο σωρό» διαδηλωτών, ενώ καλύπτεται και με το ιδεολογικό ένδυμα του δήθεν αναπόδραστου των μέτρων που ξεσηκώνουν την κοινωνία. Η ειρωνεία είναι ότι το σχέδιο αυτό καλείται να εκτελέσει το λεγόμενο «αριστερό ΠΑΣΟΚ» που βρέθηκε στην κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό, δηλαδή ο πρώην πρόεδρος της ΕΦΕΕ και νυν υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής.

Απέναντι σε ποιον οχυρώνονται; Όχι φυσικά απέναντι στην επίσημη έκφραση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη ΓΣΕΕ. Τη συνομοσπονδία που διαβεβαίωσε μόλις αυτή την εβδομάδα πως δεν θα προχωρήσει σε καμία απεργία και όταν το κάνει, φροντίζει η κινητοποίηση να έχει όσο το δυνατό πιο εθιμοτυπικό και συμβολικό χαρακτήρα χρειάζεται, ώστε να περάσει απαρατήρητη. Ούτε φυσικά οι νέες φροντίδες του τρομονόμου αφορούν το ΚΚΕ, το κόμμα που μπορεί τις δεκαετίες πριν τον πόλεμο να αποτελούσε ένα αντίπαλο δέος εξουσίας, ωστόσο σήμερα περιφρουρεί τον ειρηνικό χαρακτήρα κάθε διαδήλωσης, αποφεύγοντας ακόμη και την παρουσία έξω από το κοινοβούλιο.

Στόχος της ποινικοποίησης είναι οι σποραδικές ακόμα αλλά ορατές τάσεις χειραφέτησης του εργατικού κινήματος, που ακόμα και σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας αμφισβητούν τη νομιμότητα της υποταγής στους συσχετισμούς και διεκδικούν δυναμικά. Πρόσφατα παραδείγματα που σίγουρα θορύβησαν τους εμπνευστές των τρομονόμων είναι οι απεργίες στη ΔΕΗ, όπου οι εργάτες καταλαμβάνουν τα ορυχεία, οι εναερίτες κουκουλώνουν τις χαφιεδοκάμερες και οι διαχειριστές κόβουν το ρεύμα. Είναι οι κινητοποιήσεις των λιμενεργατών που υποδέχτηκαν από την πρώτη ημέρα τη νέα κυβέρνηση με κλειστό το λιμάνι του Πειραιά. Οπωσδήποτε είναι και τα μπλόκα των αγροτών που και φέτος άναψαν σαν πυρκαγιά σε όλη τη χώρα.

Η σκλήρυνση του τρομονόμου σε βαθμό ολοκληρωτικού παροξυσμού δυστυχώς δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Όσο κι αν ακόμη το Σύνταγμα περιλαμβάνει σχετικές πρόνοιες, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις στον ευαίσθητο τομέα των ελευθεριών δείχνουν ότι έχει εκπονηθεί και εκτελείται ένα σχέδιο βαθμιαίας σιδερένιας θωράκισης της αστικής δημοκρατίας απέναντι σε κάθε διαφορετική φωνή. Τρία κορυφαία παραδείγματα σταθμοί από τους τελευταίους μήνες συνηγορούν σε αυτό το συμπέρασμα: Πρώτο, η δολοφονική προβοκάτσια στην απεργία της 5ης Μαΐου, μια πρωτοφανής ενέργεια καταστολής που έδρασε καταλυτικά στον κατευνασμό των κινητοποιήσεων. Δεύτερο, η επιστράτευση των φορτηγατζήδων. Και τρίτο -ίσως και κυριότερο- η προσεχής (το φετινό Δεκέμβριο) δίκη των έντεκα ανηλίκων στη Λάρισα, που κατηγορούνται βάσει τρομονόμου για τις κινητοποιήσεις τους στην πόλη το 2008, με αφορμή το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο συναγερμός για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες έχει ανάψει από καιρό. Τώρα γίνεται κόκκινος.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 26-9-2010)

Συνεχίζουμε, θα νικήσουμε!

Απεργιακός σεισμός πολλών ρίχτερ επαναλήφθηκε στους δρόμους όλης της χώρας την Πέμπτη 20 Μαΐου. Παρά τη συντονισμένη επιχείρηση εκφοβισμού των διαδηλωτών πριν τη συγκέντρωση με τη διασπορά της επεισοδιοφοβίας αλλά και με το όργιο προληπτικής καταστολής, η απάντηση του εργατικού κινήματος στις απανωτές προκλήσεις της κυβέρνησης ήταν ηχηρότατη: Δεν θα περάσουν!

Η πορεία

Σε 50.000 υπολογίζονται οι διαδηλωτές της Αθήνας, που παρά την απεργία στο μετρό και τα περισσότερα μέσα μαζικής μεταφοράς, συνέρρευσαν στο κέντρο, σήκωσαν τα πανό και πολιόρκησαν για μία ακόμη φορά τη Βουλή. Αν και δεν έφτασε τη συμμετοχή της απεργίας της 5ης Μάη, η διαδήλωση της Πέμπτης 20 Μάη θα μείνει κι αυτή στην ιστορία. Πρόκειται για την πιο ειρηνική αλλά αποφασιστική και δυναμική διαδήλωση όλων των εποχών. Ένα συλλογικό αίσθημα αυτοπροστασίας και περιφρούρησης διακατείχε όλο το σώμα των χιλιάδων διαδηλωτών που κατέλαβαν για ώρες όλους τους δρόμους γύρω από τη Βουλή και την πλατεία Συντάγματος. Η δυναμική παρέμβαση εργαζομένων και του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων απέτρεψε τουλάχιστον μία φορά το πνίξιμο της πορεία στα δακρυγόνα. Τελικά, ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν πετάχτηκε, παρά τις συνεχείς προκλήσεις των δυνάμεων των ΜΑΤ.

Η εκ νέου συγκλονιστική μαζικότητα, τόσο της απεργίας που παρέλυσε τη χώρα, όσο και της διαδήλωσης, έστειλε ένα ακόμη σαφές μήνυμα: Ότι η πρωτοφανής προβοκάτσια της 5ης Μάη, με την πυρπόληση της Μαρφίν, απέτυχε να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και να «ξελασπώσει» την κυβέρνηση. Ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν σκύψει το κεφάλι στο μονόδρομο των μέτρων της κυβέρνησης και ότι αναζητούν αδιάκοπα, με όλο και πιο μαζικούς όρους, μια αγωνιστική διέξοδο από το σημερινό τέλμα.

Η συγκέντρωση της Πέμπτης είχε σαν αφορμή την κατάθεση του νομοσχεδίου για το Ασφαλιστικό, όμως εξαρχής εξελίχθηκε σε συνολική καταγγελία της κυβέρνησης για τα επαχθή μέτρα που επέβαλε στους εργαζόμενους. «Τώρα ακύρωση της συμφωνίας. Ανατροπή των μέτρων ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ» έγραφε χαρακτηριστικά το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου και Δημόσιου Τομέα, που είχε την πιο μαζική συγκέντρωση. Και σ’ αυτή την απεργιακή διαδήλωση ξεχώρισε η διάθεση των διαδηλωτών να «κατασκηνώσουν» στη Βουλή.

Η ντουντούκα

Παλμός, μαχητικότητα και μαζικότητα χαρακτήρισαν το συλλαλητήριο της Πέμπτης. Δεν πέρασε τελικά το κλίμα απογοήτευσης, περισυλλογής και ματαιότητας που επιχείρησε να διασπείρει η κυβέρνηση μετά τον τραγικό θάνατο των τριών εργαζομένων στη Μαρφίν. «Εμείς αγωνιζόμαστε για τη ζωή, το έγκλημα δικό σας, δικοί μας οι νεκροί», φώναζαν οι απεργοί πίσω από το πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων, κάνοντας μια μικρή στάση στη Σταδίου 23, το σημείο του εμπρησμού. Αυτή ήταν και η καλύτερη απάντηση στον Α. Βγενόπουλο, ιδιοκτήτη της τράπεζας, ο οποίος με πληρωμένη καταχώρησή του σε μεγάλες εφημερίδες μια ημέρα πριν την απεργία προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου «στοχοποίηση» του μαζικού κινήματος: «Όσο για τους ηθικούς αυτουργούς και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς που τους συντηρούν και τους φανατίζουν, ας λογοδοτήσουν στην οικογένειά τους, στην κοινωνία και στο θεό», έγραψε με απίστευτη κυνικότητα. Η πρόκληση δεν πέρασε!

Η προσέλευση στη συγκέντρωση άρχισε αργά, καθώς στους απεργούς συγκαταλέγονταν και οι εργαζόμενοι του μετρό, που αυτή τη φορά ακινητοποίησαν όλη την ημέρα τους συρμούς. Η συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως, όπου καλούσε η ΓΣΕΕ ήταν αραιή, την ίδια στιγμή που ο περισσότερος όγκος των σωματείων συνωστιζόταν στην Πατησίων και στη συγκέντρωση του Μουσείου. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, την ίδια στιγμή που δήλωσε έτοιμος να προσέλθει σε διάλογο με την κυβέρνηση στη Βουλή για το Ασφαλιστικό, δεν εμφανίστηκε στην πορεία της Πέμπτης. Η δυσαρέσκεια για τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ήταν διάχυτη. «Το θέμα είναι να αντιδράσει ο κόσμος μαζικά και να μην ακούει κανένα από πάνω προς τα κάτω. Οι κάτω πρέπει κάποια στιγμή να ανεβούν από μόνοι τους», λέει ο Στέφανος Μάλαμας, από το Σωματείο Εργαζομένων Wind, που παρακολουθεί το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων: «Έχουμε ήδη 400 απολύσεις, με εκβιαστικές παραιτήσεις, εθελούσιες εξόδους και κανονικές απολύσεις. Ήδη λοιπόν έχουμε αισθανθεί ένα κομμάτι της πίεσης και πιστεύω ότι θα έρθουν χειρότερα για όλους».

«Οργή λαού, εξέγερση παντού, ενάντια σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ», ένα σύνθημα που δόνησε τους δρόμους προς την πλατεία Συντάγματος, καθώς το ασφαλιστικό νομοσχέδιο λειτούργησε ως αφορμή για συνολικότερη διαμαρτυρία. Μια εργαζόμενη στο Δήμο Αγίας Παρασκευής, κρατούσε το πανό του συλλόγου που ζητά κρατικοποίηση τραπεζών. Εξηγεί: «Αν ψάχνουμε λύσεις μέσα σ’ αυτό το σύστημα δεν πρόκειται να βρούμε ποτέ. Πρέπει να γίνει κάτι πιο τολμηρό. Η επίθεση μπορεί να ανατραπεί αν υπάρχει κόσμος. Ήταν πολύ καλή η συμμετοχή στην απεργία, αν και ο κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν συμμετέχει εύκολα. Τώρα σαν σύλλογος θα φτιάξουμε απεργιακό ταμείο, για να συμμετέχουμε όλοι».

Στη συγκέντρωση της ΓΣΕΕ μιλήσαμε με τη Μαρία Σμυρναίου, γενική γραμματέα του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων νομού Εύβοιας: «Αν δεν σταματήσει τώρα η επίθεση, είμαστε όλοι καμένοι. Στην Εύβοια αυτή τη στιγμή υπάρχουν κλειστά εργοστάσια με τον κόσμο απ’ έξω με συνεχόμενες απεργίες. Έγιναν παράνομες απολύσεις σε βιώσιμα εργοστάσια! Έχουμε έρθει στη συγκέντρωση με τρία πούλμαν και είκοσι αυτοκίνητα. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα όσο πάει!», δήλωσε με αποφασιστικότητα. Ο Σάκης Παπαδόπουλος, από Σωματείο Εργαζομένων στη Θέμις Κατασκευαστική υπογράμμισε: «Είχαμε πολύ καλό ποσοστό συμμετοχής στην απεργία, από τους 170 εργαζόμενους οι 19 μόνο εργάστηκαν, κάτι που θεωρούμε μεγάλη επιτυχία υπό αυτές τις συνθήκες. Πιστεύουμε ότι πρέπει να συνεχίσουν αυτοί οι αγώνες. Με τις κινητοποιήσεις, αν δεν πάρουν πίσω ό,τι ψήφισαν, τουλάχιστον θα δυσκολευτούν να πάρουν νέα μέτρα. Απειλούμαστε με απολύσεις και βέβαια περικοπές. Χρειαζόμασταν περισσότερες κινητοποιήσεις και πιο δυναμικές. Με δύο απεργίες δεν ξέρω αν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά». Παράλληλα, δηλώνει πού βρίσκεται ο ένοχος: «Εμείς διαδηλώνουμε εναντίον της κυβέρνησης και πιστεύω ότι υπάρχει εναλλακτική. Πιάνομαι απ’ τα λόγια του πρωθυπουργού προεκλογικά που έλεγε ότι υπάρχουν λεφτά. Όλοι το ξέρουμε ότι υπάρχουν λεφτά, αλλά δεν τα έχουμε εμείς οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι».

Εντυπωσιάζει και σ’ αυτή τη διαδήλωση το εύρος των κλάδων που συμμετέχουν με τον πιο ενεργό τρόπο στην απεργία. Η Γιώτα Λαζαροπούλου, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata είπε: «Διαμαρτυρόμαστε για τα μέτρα, το νέο Ασφαλιστικό αλλά και για την κατάσταση στην εταιρεία μας. Είμαστε νοικιασμένοι στη Εθνική Τράπεζα και δεν έχουμε τις συμβάσεις των τραπεζοϋπαλλήλων. Αν δυναμώσουμε τους αγώνες μας μπορούμε να τους σταματήσουμε. Υπάρχει βέβαια ένα μούδιασμα, γιατί τα μέτρα είναι απίστευτα σκληρά. Είναι κρίσιμο όμως να συνεχίσουμε για να σταματήσει εδώ». Από την οδό Πανεπιστημίου κατέβηκε ένα πολύ μαχητικό μπλοκ συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Στο πανό τους υπάρχουν φωτογραφίες των συναδέλφων τους που έχουν χαθεί στη μάχη με τις φλόγες, ενώ φωνάζουν το σύνθημα «καλοκαίρι στις φωτιές, το χειμώνα στις ψευτιές». Ο Περικλής Στρατούλης, είπε στο Πριν: «Δουλεύω στην Πυροσβεστική Υπηρεσία 24 χρόνια συμβασιούχος. Σήμερα κατεβήκαμε μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να στηρίξουμε το εισόδημά μας και τα επαγγελματικά μας δικαιώματα».

Απεργώ

Μέσα στους συγκεντρωμένους ξεχώριζε μια σημαία της Βενεζουέλας. Ήταν μέλη των διεθνών «μπολιβαριανών κύκλων», Βενεζολάνοι που κατοικούν στην Ευρώπη και ήρθαν στην Αθήνα να διαδηλώσουν μαζί με τους εργαζόμενους της χώρας μας. Η Λουιράιμα είπε: «Θέλουμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας στον ελληνικό λαό και τους εργαζόμενους. Η επίθεση του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού είναι φοβερή και χτυπάει και τους εργαζόμενους της Ελλάδας. Ζω στη Γερμανία και εκεί γίνεται ένας πολύ μεγάλος πόλεμος των μέσων ενημέρωσης εναντίον της Ελλάδας και των εργαζομένων. Λένε ότι ο ελληνικός λαός δεν αγαπάει τη δουλειά! Η Ελλάδα όμως έχει πολλά να υπερασπιστεί»! Η Γκουανταλούπε παίρνει το λόγο: «Ενώνουμε τη φωνή μας μαζί σας και λέμε αυτή την κρίση να την πληρώσουν εκείνοι που τη δημιούργησαν, το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, όχι ο λαός. Πατρίδα, σοσιαλισμός ή θάνατος!».

Εκτός από τη χώρα του Ούγκο Τσάβες και εργαζόμενοι από την Αίγυπτο εκφράζουν την αλληλεγγύη τους. Μπορεί να μην ήρθαν στην Αθήνα, όμως με ανακοίνωσή τους εργατικά σωματεία, ομοσπονδίες και κινήσεις τονίζουν: «Καλούμε τις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Αιγύπτου να αναμορφώσουν την οικονομική τους ατζέντα και να θέσουν σε προτεραιότητα τις ανάγκες των λαών πάνω από τα κέρδη των επενδυτών. Σήμερα στους δρόμους της Αιγύπτου, στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους έλληνες διαδηλωτές, ενάντια στον καπιταλισμό και την τυραννία των κυβερνήσεων που τον επιβάλλει».

Το ανθρώπινο ποτάμι κινήθηκε αργά και με πυγμή προς τη Βουλή. Με απίστευτη επιμονή, οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν φωνάζοντας συνθήματα για δύο ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο. «Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός, αυτό το καλοκαίρι θα είμαι απεργός», φώναζαν από πυκνά μπλοκ. Η διπλή σειρά ΜΑΤ που περικύκλωνε το άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη δεν δέχτηκε καμία πρόκληση, παρόλ’ αυτά, ενισχυόταν διαρκώς με νέες δυνάμεις. Το Σύνταγμα και η Βουλή πλημμύρισαν από οργή και αγανάκτηση, από συνθήματα και …μούτζες προς τα παράθυρα του κοινοβουλίου. Οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών, με το πιο δυναμικό μπλοκ ανέβασαν τους «τόνους» με συνθήματα και τραγούδια. «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και «πάλης ξεκίνημα» τραγουδούσαν οι σύλλογοι των δασκάλων με τη συνοδεία ταμπούρλου και τρομπέτας που επιστρατεύτηκε για την περίσταση. «Ανυπακοή, απεργία γενική» ήταν το σύνθημα που κυριάρχησε πάνω από τα αυθόρμητα αντικοινοβουλευτικά συνθήματα μεγάλης μερίδας συγκεντρωμένων. Συγκροτημένα και με χαμόγελο για την επιτυχία της κινητοποίησης, οι διαδηλωτές διαλύθηκαν κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου.

Το ΠΑΜΕ επέλεξε ριζικά διαφορετικό δρομολόγιο, πραγματοποιώντας συγκέντρωση στην Ομόνοια και κατευθυνόμενο έπειτα από την οδό Πειραιώς στο υπουργείο Εργασίας, με αποτέλεσμα οι δύο πορείες να μη διασταυρωθούν πουθενά. Οι διαδηλωτές κατέληξαν στον πεζόδρομο του Κεραμεικού. Σαν κορύφωση της κινητοποίησης, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ επέλεξαν την ανάρτηση γιγαντοπανό τα ξημερώματα στο κτίριο του υπουργείου.

Όργιο προσαγωγών και καταστολής χωρίς χημικά

Οι πραιτωριανοί

Ένας «πόλεμος» χαμηλής έντασης, μακριά από το οπτικό πεδίο φωτογράφων και τηλεοπτικών συνεργείων διεξήχθη από το πρωί της απεργίας εναντίον διαδηλωτών, με την ενορχήστρωση του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Παρότι δεν υπήρξε απολύτως καμία πρόκληση εναντίον αστυνομικών δυνάμεων ή οποιαδήποτε άλλη παράνομη πράξη, εκτυλίχθηκε ένα όργιο προληπτικών προσαγωγών αθώων πολιτών που προσέρχονταν ειρηνικά στους τόπους των συγκεντρώσεων. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, έγιναν 98 προσαγωγές υπόπτων υποτίθεται ανθρώπων που έδειχναν τις αστυνομικές τους ταυτότητες αλλά οδηγούνταν στη ΓΑΔΑ και στην Πέτρου Ράλλη για «εξακρίβωση». Εκτός από αυτούς, ήταν εκατοντάδες οι απεργοί και διαδηλωτές που υπέστησαν σωματικούς και άλλους ελέγχους προληπτικά, πριν φτάσουν στις συγκεντρώσεις.

Στην πραγματικότητα, διαδραματίστηκε ένα ανθρωποκυνηγητό με στόχο τον εκφοβισμό, την απομαζικοποίηση των διαδηλώσεων και φυσικά, το μαζικό φακέλωμα των απεργών. Όπως δήλωσε ο Θεόδωρος Συμεωνίδης, μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αττικής, «μ’ αυτό τον τρόπο παραβιάζεται το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι. Η υπόνοια ότι ενδεχομένως θα διαπραχθεί κάποια αξιόποινη πράξη χρησιμοποιείται για την προσαγωγή δήθεν υπόπτων. Με κριτήρια κυρίως ενδυματολογικά, εξωτερικής εμφάνισης, προσάγονται άτομα για αδικήματα που δεν έχουν ακόμα τελεστεί».

Χαρακτηριστική είναι η επίθεση που υπέστη από αστυνομικούς το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, όταν μέλη του κατέβαιναν με πανό την οδό Σόλωνος. Όπως είπε στο Πριν η αυτόπτης μάρτυρας Άννα Μαρία Μάρκου, «στο ύψος της Καποδιστρίου υπήρχαν δεξιά διμοιρίες ΜΑΤ με πολλούς ασφαλίτες, οι οποίοι ήρθαν προκλητικά και ζήτησαν ταυτότητες. Εμείς αρνηθήκαμε, λέγοντας ότι η ταυτότητά μας είναι στο πανό, ότι είμαστε εργατικό σωματείο και ότι προχωράμε προς τη διαδήλωση. Εκείνη τη στιγμή μας εγκλώβισαν και άρχισαν να μας χτυπούν, με κλωτσιές και σπρώχνοντας με τις ασπίδες. Ζήτησαν να κάνουν σωματικό έλεγχο, να δουν τις προκηρύξεις. Μας είχαν για δέκα λεπτά εγκλωβισμένους, εμείς ζητήσαμε εισαγγελέα και μετά από την παρέμβαση άλλων σωματείων αφεθήκαμε ελεύθεροι». Με τον ίδιο τσαμπουκά, αστυνομικές δυνάμεις περικύκλωσαν το στέκι Νοσότρος στην πλατεία Εξαρχείων, αποκλείοντας την είσοδο και απειλώντας με προσαγωγές, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε.

Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι διαδηλωτές απέτρεψαν σχέδιο βίαιης διάσπασης της πορείας από τα ΜΑΤ. Στη γωνία Πανεπιστημίου και Πατησίων, δύο διμοιρίες ΜΑΤ είχαν παραταχθεί με πλήρη εξοπλισμό και ήταν έτοιμες κατόπιν εντολής να επιτεθούν στην πορεία στις 12.30 μ.μ. παρουσία ανώτερου αξιωματικού της ΕΛΑΣ, με βαθμό αστυνομικού διευθυντή (που ισοδυναμεί με συνταγματάρχη). Μετά τη δυναμική παρέμβαση των σωματείων, αλλά και των συγκεντρωμένων που διαμαρτυρήθηκαν έντονα, δημιουργήθηκε γρήγορα γύρω από τα ΜΑΤ μια αλυσίδα περιφρούρησης. Όπως είπε ο αξιωματικός σε επιτροπή των Πρωτοβάθμιων Σωματείων που έσπευσε να ζητήσει την άμεση αποχώρηση των αστυνομικών, υπήρχαν εντολές να κοπεί η πορεία ώστε να περάσει πρώτο το πανό της ΓΣΕΕ! Με άλλα λόγια, επρόκειτο να μπει ξανά σε εφαρμογή το σχέδιο που πρώτη φορά δοκιμάστηκε στην απεργιακή πορεία της 11ης Μαρτίου, όταν πάλι δύο διμοιρίες των ΜΑΤ, χρησιμοποιώντας αλόγιστες ποσότητες χημικών και χτυπώντας του διαδηλωτές στο ψαχνό χωρίς κανένα λόγο, έκοψαν στα δύο την πορεία επί της Πατησίων, στο ύψος της Βερανζέρου. Εύκολα συνάγει κανείς ότι αν η πορεία της Πέμπτης σημαδευόταν από μια τέτοια ωμή και απρόκλητη επίθεση στην αρχή της, τότε θα είχε πολύ διαφορετική κατάληξη. Η άμεση αντίδραση των σωματείων, που έθεσαν θέμα στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για τις προσαγωγές και δήλωσαν ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε κουκουλοφόρους και αυτόκλητες ομάδες, απέτρεψε τα χειρότερα.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση για τα γεγονότα, «ο Συντονισμός των σωματείων μετέτρεψε, στα πλαίσια των δυνάμεών του, την αστυνομική καταστολή σε πολιτικό ζήτημα υπεράσπισης του δημοκρατικού δικαιώματος στη διαδήλωση. Συνέβαλε αποφασιστικά στην απελευθέρωση των προσαχθέντων, απαιτώντας να μην ξεκινήσει η πορεία εάν δεν απελευθερωθούν και εάν δεν σταματήσουν οι προσαγωγές, όπως και έγινε. Παράλληλα, σε συνεργασία με συνδικαλιστές αγωνιζόμενων ομοσπονδιών, επέβαλε την αποχώρηση των ΜΑΤ από τα Χαυτεία και την ακύρωση του σχεδίου τους για εξαπόλυση χημικού πολέμου κατά των διαδηλωτών».

Ανακοίνωση για την πορεία εξέδωσε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που τονίζει μεταξύ άλλων ότι «η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι γελασμένη εάν νομίζει ότι η ανοδική ορμή του κινήματος θα ανακοπεί με την τρομοκρατία των προληπτικών συλλήψεων («προσαγωγών») και με την προκλητική παρουσία χιλιάδων αστυνομικών σε θέση στρατού κατοχής». Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι «όλα αυτά δεν μας τρομοκρατούν. Μας οπλίζουν με ακόμα μεγαλύτερη θέληση να παλέψουμε για την ανατροπή της πολιτικής τους. Οι εργαζόμενοι έδειξαν και σήμερα ότι απαιτείται απεργιακή και αγωνιστική κλιμάκωση, συνολικός πολιτικός αγώνας ενάντια στο σφαγείο κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου».

Άλλες φωτογραφίες από τη διαδήλωση εδώ.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 23-5-2010)

Πρόβα εργατικής εξέγερσης

Ιουλιανά ’65. Πρώτες πορείες του Πολυτεχνείου τη δεκαετία του ’70. Με μνήμες των κορυφαίων στιγμών ανάτασης του λαϊκού κινήματος στη χώρα μας συνέκριναν παλιότεροι και νεότεροι αγωνιστές τη μεγαλειώδη, χωρίς υπερβολές, διαδήλωση. Η Τετάρτη 5 Μαΐου 2010 θα μείνει στην ιστορία του εργατικού και μαζικού κινήματος σαν σημείο καμπής, καθώς αναμφισβήτητα υπήρξε πανελλαδικά η μεγαλύτερη πολιτική εργατική απεργία και διαδήλωση της μεταπολίτευσης. Ξεπέρασαν κατά πολύ τις 100.000 οι διαδηλωτές που πλημμύρισαν όλους τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, σχηματίζοντας ένα πυκνό εργατικό ποτάμι. Πέρα όμως από τη πρωτοφανέρωτη μαζικότητα, ήταν η μαχητικότητα και ο παλμός των διαδηλωτών που έδωσε μια διαφορετική ποιότητα. «Τα σκουπίδια στη Βουλή, όχι στη χωματερή», φώναζαν οι απεργοί από τους δήμους, εκφράζοντας τη διάχυτη διάθεση του πλήθους να κατευθυνθεί και να πολιορκήσει το κοινοβούλιο.

ξεσηκωμός

Η ανάδυση ενός νέου και πρωτοφανέρωτου μαχητικού πνεύματος, που έκανε τους διαδηλωτές να μη λυγίζουν στις συνεχείς επιθέσεις της αστυνομίας, είναι ένα από τα νέα ποιοτικά στοιχεία που θα σφραγίσουν στο εξής τις εξελίξεις. «Προανάκρουσμα των κοινωνικών αγώνων της νέας εποχής που ακολουθούν τον Δεκέμβρη της νεολαίας και μπορούν να ανοίξουν μια σελίδα ανατροπής», χαρακτηρίζει με ανακοίνωσή του το ΝΑΡ τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Παράλληλα όμως, η απάντηση του κράτους ήταν σκληρή. Μπροστά στην πλήρη απομόνωση της κυβέρνησης, ηθική και πολιτική, μπήκε σε εφαρμογή ένας σιδερένιος μηχανισμός καταστολής. Χημικός πόλεμος, απρόκλητες επιθέσεις και μαζική τρομοκρατία. «Ένας τεράστιος αντιπερισπασμός και μια τερατώδης προβοκάτσια των σκοτεινών μηχανισμών του κράτους κατά του μαζικού εργατικού κινήματος», όπως υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή του ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Η απίστευτη τραγωδία με το θάνατο των τριών εργαζομένων επισκίασε φυσικά τις ώρες που ακολούθησαν την απεργιακή διαδήλωση. Την ανάταση και αισιοδοξία που έφερε ο πρωτοφανής εργατικός ξεσηκωμός, το αίσθημα της δικαίωσης για την επιτυχία της απεργίας, που άγγιξε ταυτόχρονα εκατομμύρια εργαζόμενους άσχετα αν απήργησαν ή αν κατέβηκαν στο δρόμο, ακολούθησαν το μούδιασμα και η οδύνη για τις απώλειες των εργαζομένων. Το βαρύ και ανάμεικτο αυτό ψυχολογικό κλίμα εκμεταλλεύτηκε με ψυχραιμία και υπολογισμό η κυβέρνηση για να αποφύγει να αναμετρηθεί με την αποφασιστικότητα των απεργών και να αποκρούσει την οργή τους. Ωστόσο, η 5η Μαΐου έμεινε ήδη στην ιστορία για το μήνυμα μαχητικής αντίστασης που εξέπεμψε στους εργαζόμενους της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

απεργώ

Ακόμα και οι πιο έμπειροι, αδυνατούσαν την Τετάρτη να εκτιμήσουν το πλήθος του κόσμου. Η πυκνότητα των συγκεντρωμένων που καταλάμβανε δρόμους και πεζοδρόμια ήταν πρωτόφαντη. Την ίδια στιγμή που οι πρώτοι διαδηλωτές διαλύονταν στη Συγγρού, στο εργοστάσιο Φιξ, ξεκινούσαν τα μπλοκ των απεργών από το Πεδίον του Άρεως, με τις ενδιάμεσες οδούς, Πατησίων, Ομόνοια, Σταδίου, Σύνταγμα να είναι γεμάτες από κόσμο. Από νωρίς φάνηκε η συγκλονιστική μαζικότητα της συγκέντρωσης των εργαζομένων στην οδό Πατησίων, όπου οι μεν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καλούσαν στο Πεδίον του Άρεως, ο δε Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων Σωματείων καλούσε στο Μουσείο.

Μαζικό «παρών» έδωσαν τα σωματεία των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς. Έχοντας σβήσει όλες τις μηχανές, τα μπλοκ του μετρό, των τρόλεϊ, του τραμ και των λεωφορείων είχαν από νωρίς σηκωμένα πανό. Η Σάσα Πατεράκη, εκπρόσωπος των εργαζομένων στην Αττικό Μετρό, λέει: «Αυτό που με κατεβάζει στο δρόμο είναι η κοινωνική αδικία, η αδικία για τον εργαζόμενο. Σήμερα δεν έχουμε χρώμα και παρατάξεις, είμαστε όλοι υπέρ όλων. Με αγώνα μπορούμε να τους σταματήσουμε». Ξεχωριστή μαχητικότητα είχαν οι απεργοί της τοπικής αυτοδιοίκησης. Όλος ο χάρτης της Αττικής αποτυπωνόταν στα πολύχρωμα και «αιχμηρά» πανό τους. Στο μπλοκ του Δήμου Περιστερίου είπαν με οργή οι εργαζόμενοι που κρατούσαν το πανό: «Θέλουν νεκρά τα παιδιά μας! Επειδή τη γκαστρώσανε τη δημοκρατία, θα γεννήσει κάποια καινούρια λαϊκή εξέγερση που θα τους πνίξει». Δυνατά αντι-ΕΕ συνθήματα, παλαμάκια και κίτρινα καπέλα από τους απεργούς του Δήμου Γλυκών Νερών, το μπλοκ των οποίων ήταν από τα πιο δυναμικά της πορείας: «Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός, αυτός ο Μάης θα είν’ ο πιο καυτός», φώναζαν. Πάρκαραν τα μηχανάκια τους και κατέβηκαν στο δρόμο και οι κούριερ, ένας νέος εργατικός κλάδος που ακόμη κάνει τα πρώτα του βήματα στο συνδικαλισμό. Ο Θοδωρής, που εκπροσωπεί τους συναδέλφους του στο σωματείο λέει: «Με αυτή την κινητοποίηση και με τις επόμενες που θα έρθουν θα τους σταματήσουμε. Έχουμε μεγάλη συμμετοχή στην απεργία. Και τα παιδιά από τη Σπίντεξ και το κλαδικό σωματείο, έχουν κατέβει μαζικά. Αν δεν είχαμε αισιοδοξία δεν θα ήμασταν εδώ».

Στη συγκέντρωση στο Πεδίον του Άρεως έρχεται η στιγμή της κεντρικής ομιλίας. Μόλις ο Γιάννης Παναγόπουλος εκφώνησε τις πρώτες λέξεις, ένα πάνδημο «ου» σκέπασε τα πάντα. Εξαγριωμένοι απεργοί από τα συνδικάτα που σε κάθε απεργία πλαισιώνουν την εξέδρα της ΓΣΕΕ, αυτή τη φορά δεν άφησαν τον πρόεδρο της συνομοσπονδίας να μιλήσει. Το γιουχάισμα που επεκτάθηκε εν ριπή οφθαλμού σε όλη τη συγκέντρωση έφερε φανερή νευρικότητα στην εξέδρα και στον ομιλητή που αναγκάστηκε να πει: «Ο εχθρός δεν είναι εδώ, είναι απέναντι!». Οι απεργοί είχαν φαίνεται άλλη γνώμη… Απ’ τους εργαζόμενους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, ο Γιάννης Παναγόπουλος εισέπραξε πολύ ηχηρές αποδοκιμασίες. Ο Θωμάς, εργαζόμενος στα Ναυπηγεία, ξεσπά: «Είμαστε ένα χρόνο απλήρωτοι και η ΓΣΕΕ και οι συνδικαλιστές δεν έχουν κάνει τίποτα για εμάς! Πεινάμε, μας έχουν εξαθλιώσει!».

Η κατακραυγή της ΓΣΕΕ έδειξε τις διαθέσεις ρήξης των εργαζομένων με το γραφειοκρατικό κατεστημένο. Όπως λέει ο Βασίλης Αντωνόπουλος, από το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής, «οι εργαζόμενοι μπορούν να νικήσουν αν οργανωθούν και στηρίξουν και το πλαίσιο του Συντονιστικού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων αλλά και με την αυτοοργάνωσή τους στους χώρους δουλειάς. Αυτό μπορεί να αποτελέσει μια ηχηρή απάντηση στα μέτρα της κυβέρνησης. Ο Παναγόπουλος δεν χρειάζεται μόνο γιούχα, μετά την προδοτική του στάση, θέλει πλήρη εγκατάλειψη. Ήδη βέβαια η ΓΣΕΕ έχει χάσει την αξιοπιστία της, κανένας εργαζόμενος δεν της έχει εμπιστοσύνη και στο πλαίσιο αυτό ο Συντονισμός των Πρωτοβάθμιων Σωματείων έχει πάρει την πρωτοβουλία να συντονίσει την οργή». Στο πανό του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων βρίσκεται και ο Νίκος Γουρλάς, πρόεδρος του Συνδικάτου Εργαζομένων Εταιρειών στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών: «Αυτή τη στιγμή το ίδιο το κίνημα των εργαζομένων έχει αναδείξει μια νέα μορφή συσπείρωσης και οργάνωσης, αυτή των πρωτοβάθμιων σωματείων. Αυτή η συσπείρωση αποβλέπει στην υπέρβαση της πλειοψηφούσας γραφειοκρατίας της ΓΣΕΕ και από την άλλη μεριά στην υπέρβαση του κομματικού συνδικαλισμού. Τα μηνύματα που έχουμε από τη μαζικοποίηση του Συντονισμού είναι κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρα. Ελπίζουμε να πλαισιωθεί ο Συντονισμός και με άλλα σωματεία για να μπορέσει να νικήσει ο αγώνας των εργαζομένων, να μην περάσουν τα αντεργατικά μέτρα». Μέχρι στιγμής συντονίζονται στην Αθήνα πάνω από 35 σωματεία και πανελλαδικά ξεπερνούν τα 80 σε τοπικούς συντονισμούς, στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη, στη Μυτηλήνη, στη Στερεά.

Υπάρχουν και εργαζόμενοι που δοκιμάζονται σκληρά ακόμα και πριν την ανακοίνωση των μέτρων. Ανάμεσα στα μπλοκ των απεργών ξεχωρίζουμε και τους απλήρωτους του εργοστασίου μπετόν της εταιρείας Εργάνη ΑΕ στο Βύρωνα. Ο Ηλίας Πανταζόπουλος, που εκπροσωπεί τους συναδέλφους του λέει: «Είμαστε 50 εργαζόμενοι και μας έχουν απλήρωτους απ’ τον Οκτώβρη. Μπαίνουμε στον όγδοο μήνα! Σήμερα ενώνουμε τη φωνή μας με όλους τους εργαζόμενους. Στα ίδια είμαστε όλοι, εμείς απλά έχουμε ένα λόγο παραπάνω».

Μια ομάδα συγκεντρωμένων κρατούσε τις πολύχρωμες χάρτινες ομπρέλες ήλιου που πουλάνε οι πλανόδιοι, και εμφανίστηκε ανάμεσα στο πλήθος κλέβοντας τα βλέμματα. Πάνω στις ομπρέλες υπήρχαν συνθήματα: «Η παιδεία δεν ανθίζει στο Μεσαίωνα. Έξω από το ΔΝΤ», «Εσείς την κρίση, εμείς τη λύση: Εξοστρακισμός», «Με ΔΝΤ και βία, δεν γίνεται παιδεία». Ήταν μια παρέα ιδιωτικών εκπαιδευτικών που έβγαλαν ομπρέλες για τη «βροχή» των μέτρων. Μας λέει μία απεργός: «Την Τετάρτη διαδηλώσαμε με την ΟΙΕΛΕ για να μη περάσει το νομοσχέδιο που επιτρέπει τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα χωρίς την κρίση των υπηρεσιακών συμβουλίων. Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να δουλέψει κάτω από αυτές τις συνθήκες! Γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να κατέβουμε και σήμερα και θα κατεβαίνουμε μέχρι να αποσύρουν τα μέτρα».

Παρούσα και η νεολαία που ακολουθεί άλλους δρόμους για τη συλλογικότητα και την οργάνωση της πάλης. Με ένα πανό που γράφει «Αρκετά γδάρατε το λαό, πάρτε τώρα από την εκκλησία!», μια ομάδα νέων ανθρώπων διαδηλώνει, έχοντας δώσει το ραντεβού από το …facebook μέσα από ένα γκρουπ για τη φορολόγηση της εκκλησίας. «Έχουμε ξεπεράσει τα 100.000 μέλη», λέει ένας από τους πρωτεργάτες. «Αισθανόμαστε πολύ μεγάλη αδικία από τα μέτρα, βλέποντας τα προνόμια της εκκλησίας. Έχουμε κάνει άλλες δύο κινητοποιήσεις έξω από τις μητροπόλεις, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Τώρα είναι η πρώτη φορά κατεβαίνουμε σε πορεία, αλλά φυσικά, θα συνεχίσουμε».

να καεί να καεί...

Αυτό το εντυπωσιακό εργατικό μωσαϊκό διαδήλωσε με απίστευτη μαχητικότητα. Πρωτότυπα συνθήματα στοχοποιούσαν πρώτη φορά τη Βουλή, το κεφάλαιο, το πολιτικό σύστημα. Διάχυτη ήταν η απαίτηση των διαδηλωτών να μπουν στη Βουλή και να σταματήσουν το «πραξικόπημα» της ψήφισης των μέτρων. Συνθήματα όπως «Φωτιά στο σπίτι του κάθε τραπεζίτη», «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», «Εμπρός λαέ, ξεσηκωμός παντού, να πέσει η χούντα ΕΕ και ΔΝΤ» δεν τα φώναζαν μειοψηφικές ομάδες ή οργανώσεις της Αριστεράς, αλλά πλήθος κόσμου με παλμό και διάρκεια. Το ξεχείλισμα της οργής εκδηλώθηκε μπροστά στη Βουλή, όπου οι διαθέσεις σύγκρουσης με τον αστυνομικό κλοιό ήταν γενικευμένες. Το σχέδιο της αστυνομίας ήταν να διασπαστεί πάση θυσία ο ανθρώπινος κλοιός γύρω από τη Βουλή. Με συντονισμένες επιθέσεις σε όλο το μήκος της πρόσοψης του κοινοβουλίου, με μια αδιανόητη επίθεση με χημικά και κάθε είδους δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου λάμψης, οι διαδηλωτές δέχτηκαν γερά χτυπήματα. Όμως το εξαγριωμένο πλήθος επέμενε! Επί περίπου δύο ώρες κράτησε η πολιορκία. Παρά τον τοξικό πόλεμο, μόλις καταλάγιαζαν οι καπνοί, οι διασπασμένες ομάδες των διαδηλωτών ανασυντάσσονταν. Τα τρία κομμάτια των διαδηλωτών παρά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα δεν διαλύθηκαν παρά τη στιγμή που η ατμόσφαιρα είχε γίνει αφόρητη και οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Συντάγματος είχαν μετατραπεί σε πεδίο βολής.

Την επομένη της μεγάλης απεργίας, υπό το βάρος του στυγερού εγκλήματος κατά εργαζομένων της Μαρφίν που εξελίχθηκε σε πρωτοφανή προβοκάτσια κατά του κινήματος, χιλιάδες ήταν οι διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν ξανά στο Σύνταγμα. Η κινητοποίηση διήρκεσε σχεδόν τρεις ώρες. Ξαφνικά και εντελώς απρόκλητα, στις 9 το βράδυ, η αστυνομία ξεκίνησε μια επιχείρηση σκούπα κατά των συγκεντρωμένων, με το γνωστό τρόπο: Ξύλο, χημικά και συλλήψεις. Ήταν η ώρα που έληξε η ψηφοφορία στην ολομέλεια της Βουλής και τα βουλευτικά αυτοκίνητα έπρεπε να βγουν από το γκαράζ… Άλλο ένα δείγμα της δημοκρατίας εντός εισαγωγικών που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση, στο όνομα του ΔΝΤ.

Ξεσηκωμός σε όλη την Ελλάδα και αμφισβήτηση της γραφειοκρατίας

Όλη η Ελλάδα βρέθηκε στο πόδι την Τετάρτη. Παλμός, μαχητικότητα και ασυνήθιστη μαζικότητα χαρακτήρισαν όλες τις διαδηλώσεις στις μεγάλες πόλεις της χώρας, ξεπερνώντας παντού τον ξεσηκωμό της εποχής Γιαννίτση και των κινητοποιήσεων για το Ασφαλιστικό και φέρνοντας αέρα …μεταπολίτευσης. Ξεχώρισαν τα πρωτότυπα συνθήματα, η συγκρουσιακή διάθεση των απεργών αλλά και ο κατασταλτικός σχεδιασμός της αστυνομίας που σε ασυνήθιστο βαθμό για πόλεις της επαρχίας, ξέσπασε στα κεφάλια των απεργών με μανία.

Στη Θεσσαλονίκη η Πρωτοβουλία Σωματείων και οι φοιτητικοί σύλλογοι συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα. Οι διαδηλωτές ξεπέρασαν συνολικά τις 45.000, ξεπερνώντας ακόμη και τα συγκλονιστικά αντιπολεμικά συλλαλητήρια το 2003. «Ή τώρα ή ποτέ, εξέγερση λαέ», «αυτό είναι το σωστό, φόρος στο κεφάλαιο όχι στο λαό», ήταν συνθήματα που ξεχώρισαν. Και στη συμπρωτεύουσα το σχέδιο της ΕΛΑΣ ήταν η βίαιη και απρόκλητη διάλυση των συγκεντρωμένων. Όπως καταγγέλλουν οι διαδηλωτές, όταν η πορεία έφτασε στη Γενική Γραμματεία Μακεδονίας Θράκης (το κτίριο του πρώην υπουργείου) δέχτηκαν τόνους χημικών και επίθεση με κλομπ στην πλάτη της πορείας και από τους δίπλα δρόμους, με αποτέλεσμα οι συγκεντρωμένοι να σπάσουν στα τρία. Ακολούθησε κυνηγητό που έφτασε διαδηλωτές μέχρι την Άνω Πόλη, αλλά η επιμονή των απεργών ήταν και στη Θεσσαλονίκη αξιοσημείωτη. Αξίζει επίσης να υπογραμμιστεί ότι η περιφρούρηση της πορείας των σωματείων και με πρωτοβουλία απεργών, σταμάτησε πολλές καταστροφές σε καταστήματα από τις αυτόκλητες ομάδες αντιεξουσιαστών. Την επομένη της μεγάλης απεργίας το απόγευμα, έγινε νέα συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην ψήφιση των μέτρων. «Εμάς το ιδανικό μας είναι η ζωή, το έγκλημα δικό σας, δικοί μας οι νεκροί», φώναζαν με συγκίνηση και οργή οι συγκεντρωμένοι. Δυνάμεις των σωματείων είχαν πραγματοποιήσει νωρίτερα εξόρμηση σε τράπεζες με αφορμή την απεργία της ΟΤΟΕ. Στη Θεσσαλονίκη άλλωστε έγινε και αυθόρμητη πορεία την ημέρα ανακοίνωσης των μέτρων, την Κυριακή, όταν 3.000 εργαζόμενοι με πανό του συντονιστικού πρωτοβάθμιων σωματείων περικύκλωσαν το κτίριο της Γενικής Γραμματείας και στην ταμπέλα της έγραψαν «ΔΝΤ».

Και στην Πάτρα πραγματοποιήθηκε μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές πορείες των τελευταίων δεκαετιών. Συνολικά, στις συγκεντρώσεις του Εργατικού Κέντρου και του ΠΑΜΕ κατέβηκαν 6.500 άνθρωποι. Και στην Πάτρα η αστυνομία ακολούθησε το σχέδιο διάσπασης της διαδήλωσης, χτυπώντας τους απεργούς δύο φορές με αυτό το σκοπό, ενώ επίθεση δέχτηκε και το μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι φοιτητικοί σύλλογοι της πόλης έδωσαν ξεχωριστό στίγμα στην απεργιακή συγκέντρωση, απαιτώντας το μικρόφωνο, ενώ με την παρέμβασή τους έθεσαν πιο διευρυμένα και συνολικά αιτήματα. «Ούτε ΕΕ, ούτε ΔΝΤ, έρχεται η ώρα του ξεσηκωμού», ήταν το σύνθημα που ξεχώρισε.

Το Ηράκλειο κατακλύστηκε από εργαζόμενους που σχημάτισαν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση που θυμάται κανείς. Οι 4.000 διαδηλωτές, με τα σωματεία των ΟΤΑ, των κούριερ, των αδιορίστων και των νοσοκομειακών να ξεχωρίζουν, πορεύτηκαν προς το κτίριο της Περιφέρειας Κρήτης. Εκεί, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου εισέπραξε την έντονη αποδοκιμασία των συγκεντρωμένων, με πρωταγωνιστές και εργαζόμενους στους δήμους. Οι Ηρακλειώτες φώναζαν «οργή λαού, ξεσηκωμός παντού, να σπάσουμε τη χούντα ΕΕ και ΔΝΤ».

Στη Λάρισα, οι διαδηλωτές ξεπέρασαν τους 5.000 σε μια πορεία που χαρακτηρίστηκε και εκεί η μεγαλύτερη της μεταπολίτευσης. «Μεγάλη οργή» ήταν ο τίτλος της τοπικής εφημερίδας Ελευθερία την επομένη, δίνοντας το στίγμα της μαχητικής απεργίας που παρέλυσε τον ιδιωτικό τομέα στην πόλη. Οι εργατικές κινήσεις και παρεμβάσεις μετά από προσυγκέντρωση έφτασαν στην πλατεία της νομαρχίας όπου ξεκίνησε πορεία στους κεντρικούς δρόμους. «Ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ, βγαίνει ΔΝΤ, αυτή η δημοκρατία δεν είναι του λαού», ακούστηκε στη Λάρισα, αλλά και «τον πλούτο διεκδικούμε όχι τις ζημιές, την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές».

Και το εργατικό κίνημα του Βόλου ξεχύθηκε στους δρόμους με μοναδική μαζικότητα. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για συνολικά 4.000 διαδηλωτές, με ισχυρό «παρών» και από τους φοιτητικούς συλλόγους. Και εδώ οι εκπρόσωποι της γραφειοκρατίας αποδοκιμάστηκαν έντονα. Επικεφαλής της πορείας τέθηκε τελικά το σωματείο των ΟΤΑ αντί του Εργατικού Κέντρου, ενώ πορεία πραγματοποίησαν και οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Στα Γιάννενα, με 8.000 διαδηλωτές, οι δρόμοι πλημμύρισαν από απεργούς. Η μεγάλη πλειοψηφία των χώρων εργασίας κατέβασε ρολά, ενώ έγινε μαχητική πορεία που κατέλαβε για δύο ώρες το κτίριο της νομαρχίας. Ο συντονισμός των 10 εργατικών σωματείων έδωσε ηχηρό στίγμα με συνθήματα όπως «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ και ληστεύει το λαό» και «Μπαρόζο, Γιωργάκης, Σαρκοζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί». Και την επομένη της απεργίας τα εργατικά σωματεία πραγματοποίησαν κινητοποίηση ενάντια στην ψήφιση των μέτρων.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 9-5-2010)
Άλλες φωτογραφίες της απεργίας εδώ.

Υπό δικαστική απαγόρευση το δικαίωμα της απεργίας

Με την προχειρότητα που εκδίδονται οι δικαστικές αποφάσεις με τις οποίες χαρακτηρίζονται παράνομες και καταχρηστικές οι απεργίες, συχνά αυθημερόν, πλήττεται ο νομικός πολιτισμός της χώρας υποστηρίζει ο εργατολόγος Παντελής Δαβερώνας, συγγραφέας του βιβλίου Το Δικαίωμα της απεργίας σε κρίσιμη καμπή (εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, 2009).

Τα δικαστήρια κάνουν δεκτές τις αγωγές της εργοδοσίας κατά 95%!

Δημοσιογραφική κοινοτοπία έχει καταντήσει η φράση «παράνομη και καταχρηστική η απεργία». Ακόμα και ο πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Δ. Λινός, είχε κάνει λόγο για το «πιο κακοποιημένο συνταγματικό δικαίωμα». Τελικά, υπάρχουν νόμιμες απεργίες; Τι λέει η εργατική νομοθεσία; Και το κυριότερο, τι συμβαίνει στα ελληνικά δικαστήρια; Απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δίνει στο βιβλίο του Το δικαίωμα της απεργίας σε κρίσιμη καμπή (εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2009), ο εργατολόγος Παντελής Δαβερώνας.

Πρόκειται για την πρώτη μονογραφία για το ζήτημα της απεργίας η οποία μάλιστα υιοθετεί μια φιλεργατική στάση αρχής. Και παρόλο που αρχικά το κείμενο είχε το ρόλο της μεταπτυχιακής διπλωματικής εργασίας, με τον πληροφοριακό πλούτο του και τη θεματική διάρθρωσή του απευθύνεται και στο μη-νομικό ενδιαφερόμενο κοινό, δηλαδή σε κάθε εργαζόμενο ή συνδικαλιστή.

Για τις απεργίες και το δικαστικό διωγμό τους μιλήσαμε με το συγγραφέα του βιβλίου, ο οποίος επιβεβαίωσε την κοινή πεποίθηση ότι δηλαδή «χωρίς να υπερβάλλω καθόλου, τα δικαστήρια κάνουν δεκτές τις αγωγές της εργοδοσίας σε ποσοστό της τάξης του 95%. Οι απεργίες αυτές κρίνονται παράνομες, καταχρηστικές ή παράνομες και καταχρηστικές». Αντίθετα απ’ ό,τι θα ανέμενε κανείς, η δικαστική καρμανιόλα δεν πλήττει τον ιδιωτικό τομέα αλλά το δημόσιο. «Το ποσοστό αυτό αφορά κυρίως ΔΕΚΟ και δημόσιες υπηρεσίες, δεν αφορά τόσο ιδιωτικές επιχειρήσεις, γιατί είναι αδύνατον ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα να απεργήσει. Δεν το σκέφτεται καν γιατί ξέρει ότι αμέσως μπορεί να απολυθεί. Κηρύσσονται παράνομες οι απεργίες αυτών που μπορούν να απεργήσουν», τονίζει ο Π. Δαβερώνας.

Πώς ερμηνεύεται όμως η στάση αυτή των δικαστηρίων; «Ο έλληνας δικαστής δεν έχει καταλάβει τα εννοιολογικά γνωρίσματα της απεργίας. Δεν έχει καταλάβει ότι όταν κηρύσσεται μια απεργία, πάντα κηρύσσεται με σκοπό να βλάψει κάποιον. Πολλές φορές έχει λοιπόν εκβιαστικό χαρακτήρα», σημειώνει ο συγγραφέας, υπογραμμίζοντας ότι η γενική επίκληση του δημόσιου συμφέροντος που πλήττεται αποτελεί μια αόριστη απλούστευση: «Αυτό σημαίνει ότι ο δικαστής δεν έχει καλή γνώση του δικαίου της απεργίας. Ότι είναι προσκολλημένος στη διάταξη του Συντάγματος του 1925 που λέει ότι απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση οποιουδήποτε δικαιώματος, άρα δεν έχει καταλάβει το σκοπό του δικαιώματος της απεργίας». Δεν διστάζει μάλιστα να ισχυριστεί ότι οι αποφάσεις αυτές πλήττουν το νομικό πολιτισμό της χώρας με την προχειρότητά τους. Πραγματικά, οι καταδικαστικές αποφάσεις για τις απεργίες είναι οι μόνες που εκδίδονται ακόμη και αυθημερόν!

Αναλύοντας περαιτέρω τη δικαστική αντιμετώπιση των απεργιών, ο Π. Δαβερώνας υπογραμμίζει ότι τα ελληνικά δικαστήρια ξεχνούν το μεροληπτικό χαρακτήρα του εργατικού δικαίου. «Για να υπάρχει το εργατικό δίκαιο, είναι για να υποστηρίξει αυτό που λέμε το δίκιο του εργάτη. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είχαμε ενοχικό δίκαιο που ισχύει για όλους τους πολίτες. Αυτό το ξεχνούν και τα δικαστήρια και πανεπιστημιακοί που αντιμετωπίζουν το εργατικό δίκαιο σαν ένα τεχνοκρατικό δίκαιο». Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε κινείται και η σταδιακή αντικατάσταση του όρου εργατικό δίκαιο με τον όρο δίκαιο της απασχόλησης, κάτι που «έχει τεράστια διαφορά», σύμφωνα με το συγγραφέα.

Δεν είναι σπάνιο όμως και το φαινόμενο της contra legem ερμηνείας από τα δικαστήρια, όπως είναι ο νομικός όρος στα Λατινικά που σημαίνει αντίθετα με το νόμο. «Λέει ο νόμος άλφα και ο δικαστής λέει βήτα. Αναφέρει για παράδειγμα ο νόμος ότι η απεργία δεν αποτελεί το έσχατο μέσο των εργαζομένων και έρχονται τα δικαστήρια να πουν ότι αποτελεί το έσχατο μέσο, ότι πρέπει να έχεις εξαντλήσει νωρίτερα από την κήρυξη της απεργίας όλα τα μέσα, διαπραγματεύσεις, δημόσιο διάλογο κ.λπ. για να απεργήσεις». Ο συγγραφέας καταλήγει ότι «πρέπει να γίνει μια αυτοκριτική των ελλήνων δικαστών, πρέπει κάποιος να τους υποδείξει, όπως προσπαθώ στο βιβλίο μου, ότι υπάρχει και ένα εναλλακτικός νομικός λόγος, υπάρχει και άλλη άποψη».

Ειδική μνεία γίνεται στο βιβλίο για τρεις ιδιάζουσες περιπτώσεις: Πρώτο, σχολιάζεται το νομοθετικό διάταγμα για την πολιτική επιστράτευση: «Επιβιώνει λαθραία από την περίοδο της δικτατορίας», παρατηρεί το βιβλίο, για να καταρρίψει νομικά την εγκυρότητά του. Δεύτερο, τονίζεται ο κίνδυνος από τρεις πρόσφατες αποφάσεις που νομιμοποίησαν το δικαίωμα τρίτων (εκτός δηλαδή του εργοδότη και του εργαζόμενου) να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για να κηρυχθεί μια απεργία παράνομη. Και τρίτο, επισημαίνεται η νέα κατάσταση που δημιουργεί η συγκέντρωση του κεφαλαίου σε πολυεθνικούς ομίλους, όπου χάνεται η επιχειρηματική ευθύνη σε πολυδαίδαλες νομικές ταυτότητες.

Από το νόμο 211 του 1920 που αποχαρακτήρισε την απεργία ως ποινικό αδίκημα μέχρι τις ημέρες μας, έχουν μεσολαβήσει σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές ανακατατάξεις που αποτυπώνονται και στο νομικό πλαίσιο που διέπει τις εργασιακές σχέσεις. Σταθμός θεωρείται για παράδειγμα ο φιλεργατικός νόμος 1264 του 1982, για να φτάσουμε όμως στους νόμους 1892 του 1990 για τη μερική απασχόληση, τον 2639/98 για τα τοπικά σύμφωνα απασχόλησης, τον 2874/00 για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, τον 2956/01 για την ενοικίαση εργαζομένων και τον πιο πρόσφατο 3385/05 για τη μείωση αποζημίωσης των υπερωριών. Πέρα όμως από το γράμμα του νόμου, καθοριστικός αναδεικνύεται σύμφωνα με το βιβλίο ο ρόλος της δικαστικής εξουσίας σε ό,τι αφορά τη χρήση των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη νομοθεσία. Το βιβλίο παρατηρεί ότι έχει απονεμηθεί τα δικαστήρια η διακριτική εξουσία να παρεμβαίνουν περιοριστικά στην άσκηση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της απεργίας. Με πολλά παραδείγματα από δημοσιευμένες αποφάσεις δικαστηρίων το βιβλίο δείχνει ότι πολλές φορές τα δικαστήρια είναι αυτά που ασκούν καταχρηστικά τη δικαιοδοσία τους, κρίνοντας τα αιτήματα, το χρόνο ή τον τρόπο των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργαζομένων. Θέση του βιβλίου είναι ότι το δικαίωμα της απεργίας, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα, έχει καταστεί δικαίωμα υπό απαγόρευση και βρίσκεται σε φάση προϊούσας απορρύθμισης.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 9-8-2009)

Κοροϊδέψτε, φορολογήστε και …δεν τελειώσατε

Απότομη προσγείωση και συντριβή προσδοκιών έφεραν οι 100 και πλέον πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Νέοι φόροι, χειρότερο ασφαλιστικό, ακριβότερα τέλη κυκλοφορίας, απολύσεις συμβασιούχων και έξαρση της καταστολής, ήταν το στίγμα που άφησε ο Γιώργος Παπανδρέου και η βίαιη προσαρμογή που επιφύλαξε για τους εργαζόμενους με το «καλημέρα».

Φοροκαταιγίδα, απολύσεις, ασφαλιστικό και αστυνομοκρατία εξανέμισαν τις προσδοκίες

Η απόσταση των όσων υποσχέθηκε προεκλογικά τα ΠΑΣΟΚ με τις κυβερνητικές του αποφάσεις είναι κραυγαλέα: «Λεφτά υπάρχουν» ήταν η φράση πασπαρτού στην προεκλογική εκστρατεία του κυβερνώντος σήμερα κόμματος, από το βήμα της ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη, ως τη συνέντευξη Τύπου στο Ζάππειο και τα δύο ντιμπέιτ. «Δεν θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση, κύριε Καραμανλή», δήλωνε με κάθε ευκαιρία ο σημερινός πρωθυπουργός. Μέσα στις πρώτες 100 ημέρες το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε να αυξήσει το επίδομα ανεργίας στο 70% του βασικού μισθού, να αυξήσει στο 4% τις δημόσιες επενδύσεις, να επαναδιαπραγματευτεί την πώληση του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής και του ΟΛΠ αλλά και τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Ακόμα, δεσμεύτηκε να φορολογήσει την εκκλησιαστική περιουσία αλλά και να στελεχώσει την κρατική μηχανή με ανθρώπους εκτός κομματικής επετηρίδας. Τίποτα από τα παραπάνω δεν έγινε.
Μάλιστα, η νέα κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε το μετεκλογικό μούδιασμα των εργαζομένων από τη μεγάλη διαφορά με την οποία αναδείχτηκε στην εξουσία, για να περάσει όσα αντιλαϊκά μέτρα δεν πέρασε ούτε η «επάρατος» του Κ. Καραμανλή. Προτού συμπληρωθούν δύο εβδομάδες από την Κυριακή των εκλογών, η νέα κυβέρνηση ανακοίνωσε την απόλυση 1.200 συμβασιούχων με προγράμματα Σταζ στο Δημόσιο. Αρχές Νοέμβρη κατέλαβε την κυβέρνηση το «σύνδρομο Τρικούπη», που οδήγησε τον Γ. Παπανδρέου να επισείει τον κίνδυνο της χρεοκοπίας, δηλώνοντας ότι έχει εντολή «να σώσει τη χώρα». Τότε ξεκίνησε και η υλοποίηση του Προγράμματος Σύνθλιψης και Ακρωτηριασμού των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Στις 20 Νοεμβρίου κατατέθηκε ο προϋπολογισμός που έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που μειώνει απόλυτα τις δημόσιες δαπάνες. Το σκληρό ταξικό πρόσωπο της οικονομικής πολιτικής δίνεται ανάγλυφα από το γεγονός ότι οι άμεσοι φόροι φυσικών προσώπων αυξήθηκαν κατά 4,4% και οι έμμεσοι φόροι, που βαραίνουν τους πάντες ανεξαρτήτως ταξικής θέσης, αυξήθηκαν επίσης κατά 6%. Αργότερα, κατά την κατάθεση του φορολογικού νομοσχεδίου, η ταξική επιλογή της κυβέρνησης έγινε ακόμα πιο σαφής: Μείωσε τη φορολογία των μη διανεμόμενων κερδών των επιχειρήσεων από το 25% ακόμη περισσότερο, στο 20%! Ταυτόχρονα, άνοιξε ο «διάλογος» για το Ασφαλιστικό, με πρώτες στη λίστα των κυβερνητικών εισηγήσεων, την αύξηση των ορίων ηλικίας και την αναθεώρηση της λίστας των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Η κυβέρνηση αποχαιρέτησε το 2009 με μια άγρια φοροεπιδρομή στους κατόχους ΙΧ, αυξάνοντας δραματικά τα τέλη κυκλοφορίας και καταργώντας εν μια νυκτί το μέτρο της απόσυρσης, που προεκλογικά είχε δεσμευτεί να ολοκληρώσει.
Το οικονομικό μαστίγιο δεν έχει κανένα καρότο, έστω και για να δικαιολογηθεί η λαϊκή έκφραση – αντίθετα πάει μαζί με τον αστυνομικό βούρδουλα κατά των αντιδράσεων. Η ανάληψη καθηκόντων υπουργού Αστυνομίας από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τον βραβευμένο από το FBI, σηματοδότησε αντιδραστική και αντιδημοκρατική εκτροπή στη φιλοσοφία και το δόγμα της ΕΛΑΣ. Η πρώτη απόφαση του νέου υπουργού ήταν ο ξυλοδαρμός των εργατών της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης του Περάματος. Ενώ κατά το τριήμερο διαδηλώσεων για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τον Δεκέμβρη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, στις 5-7 Δεκεμβρίου, όργιο αστυνομοκρατίας και καταστολής «μάτωσε» τις εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Παράλληλα, εγκαινιάστηκε το ολοκληρωτικής έμπνευσης μέτρο της προληπτικής προσαγωγής ύποπτων διαδηλωτών. Ξεπατικώνοντας ό,τι αμερικανιά δεν έχει ακόμα έρθει στη χώρα, ο Μ. Χρυσοχοΐδης επικήρυξε έναντι αμοιβής, α λα Φαρ Ουέστ, τους «ληστές με τα μαύρα» και τους δράστες της επίθεσης κατά της Κούνεβα.

Ο ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Υπάρχει όμως και ο άλλος απολογισμός, αυτός των εργατικών αντιστάσεων, που ορθώθηκαν από την πρώτη μέρα και συνεχίζονται μέχρι τώρα, αν και αναντίστοιχης έκτασης με τη σφοδρότητα της επίθεσης. Τη Δευτέρα των εκλογών οι λιμενεργάτες του ΟΛΠ βρίσκονταν σε σκληρό απεργιακό αγώνα για να μην ξεπουληθεί ο οργανισμός. Το «μπλόκο» του λιμανιού και η μίνι-κρίση που έφερε μέσα στον Οκτώβριο, ράγισε από νωρίς την εικόνα της κυβέρνησης. Ακολούθησαν οι κινητοποιήσεις των συμβασιούχων και των «σταζιέ» που πετάχθηκαν στο δρόμο της ανεργίας με μια μονοκοντυλιά. Τα «νέα Δεκεμβριανά», οι κινητοποιήσεις στη μνήμη του Αλέξη, απέκτησαν πανεκπαιδευτική συμμετοχή, μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων και οι διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα ξέφυγαν από τα όρια της επετειακής και ακίνδυνης διαμαρτυρίας. Η απεργία στις 17 Δεκεμβρίου στην οποία καλούσαν το ΠΑΜΕ και πρωτοβάθμια σωματεία έδωσαν μια πρώτη συγκροτημένη μαχητική απάντηση από την πλευρά του εργατικού κινήματος. Μέσα στον Ιανουάριο ξέσπασαν τα αγροτικά μπλόκα που έδωσαν με αξιοσημείωτη αποφασιστικότητα έναν οικονομικό αγώνα, ενώ για πρώτη ίσως φορά αναδείχθηκαν δυνάμεις της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς στην πρωτοπορία των κινητοποιήσεων. Η απεργία στις 10 Φεβρουαρίου που διοργάνωσαν η ΑΔΕΔΥ, το ΠΑΜΕ και 33 πρωτοβάθμια σωματεία που κινούταν σε αγωνιστική ταξική κατεύθυνση, έστειλε άλλο ένα μήνυμα ότι η συναίνεση που ζήτησε η κυβέρνηση δεν θα δοθεί. Ο απεργιακός σεισμός που αναμένεται με την πανεργατική απεργία στις 24 Φεβρουαρίου, με μπλακ άουτ σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, θα είναι σίγουρα μια αποφασιστική απάντηση ότι ο οδοστρωτήρας της κυβέρνησης δεν θα περάσει και ότι οι 100 και πλέον ημέρες ήταν και οι τελευταίες.

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αναιρέσεις, τ. Φεβ-Μαρ 2010)