Ενοποίηση με ρήξεις φέρνει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Πολιτικοί ελιγμοί και οργανωτικά εμπόδια χαρακτηρίζουν την τελική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς το ιδρυτικό του Συνέδριο, το οποίο ξεκινά τις εργασίες του το βράδυ της Τετάρτης 10 Ιουλίου στις εγκαταστάσεις του Τάε Κβον Ντο στο Φάληρο. Την ίδια στιγμή που τέσσερις ιστορικές συνιστώσες δηλώνουν την άρνησή τους να αυτοδιαλυθούν, όπως δηλαδή προστάζει ο Συνασπισμός και η ηγετική ομάδα του κόμματος στην προοπτική της ενιαιοποίησης, ο Αλέξης Τσίπρας άφησε για πρώτη φορά σε δημόσια ομιλία του να διαφανεί ότι σκέφτεται τη λύση της στάσης πληρωμών του δημοσίου χρέους.

H πίεση της βάσης για σαφείς απαντήσεις στο μείζον ζήτημα του δημόσιου χρέους και για άρση της διαλλακτικότητας έναντι της Ευρώπης, φτάνει στην ηγεσία

Συγκεκριμένα, μιλώντας στην Πάτρα την Πέμπτη, ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έθεσε πιο συγκεκριμένα το θέμα προτεραιοτήτων της δημοσιονομικής πολιτικής που θα ασκήσει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας ότι η αρχή της θα είναι «πρώτα οι φτωχοί, οι αδύναμοι και οι άνεργοι και μετά η κα Μέρκελ και οι τραπεζίτες». Ο Αλέξης Τσίπρας εξειδίκευσε μάλιστα τη θέση του, τονίζοντας ότι «οι τόκοι που έχουμε να πληρώνουμε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια υπερβαίνουν τα 25 δισ. ευρώ» και κατέληξε: «Να, λοιπόν, τα λεφτά για την ανόρθωση. Να τα λεφτά για την ανασυγκρότηση. Να τα λεφτά για την ανάπτυξη. 25 δισ. που σε τέσσερα χρόνια θα ξαναβάλουν την Ελλάδα σε αναπτυξιακή τροχιά με τη κοινωνία όρθια, με το λαό κυρίαρχο».

Βέβαια, στην ομιλία του δεν ξεκαθάρισε αν η κίνηση αυτή θα αποτελεί μονομερή απόφαση ή προϊόν διαπραγμάτευσης. Αν παράλληλα θα πληρώνονται το χρεολύσια ή αν επιθυμεί έναν διακανονισμό επιμήκυνσης. Από την Κουμουνδούρου πάντως ξεκαθάρισαν ότι το χωρίο αυτό της ομιλίας Τσίπρα δεν αποτελεί κάποιο νέο δεδομένο παρά «έναν άλλο τρόπο παρουσίασης όσων έχουμε ήδη πει». Φαίνεται όμως ότι η πίεση της βάσης για σαφείς απαντήσεις στο μείζον ζήτημα του δημόσιου χρέους και για άρση της διαλλακτικότητας έναντι της Ευρώπης, φτάνει στην ηγεσία που προσπαθεί ρητορικά τουλάχιστον να ανταποκριθεί στη ζήτηση για ριζοσπαστική και όχι συστημική στροφή.

Χαρακτηριστική από αυτή την άποψη είναι η ανακοίνωση που εξέδωσε την Πέμπτη το ΔΗΚΚΙ ενόψει Συνεδρίου, όπου τονίζεται με σαφήνεια πως το κόμμα «χρειάζεται να μην υποκύψει στις σειρήνες μιας δήθεν ομαλής εναλλαγής στην εξουσία, να μην εγκλωβιστεί στα συστημικά νερά συμπλέοντας με δυνάμεις που τάχα αποσπάσθηκαν από την τρικομματική, αλλά να κηρύξει και να πάρει στην πλάτη του τη νέα ριζοσπαστικοποίηση που αποτελεί πολιτικό ζητούμενο και αναγκαιότητα για τη χώρα». Στην ίδια ανακοίνωση, το ΔΗΚΚΙ δηλώνει πως «δεν χρειάζεται ένα μοναδικό κόμμα, αλλά ένα μεγάλο μέτωπο οργανώσεων, κομμάτων και ανένταχτων, ένα νέο ΕΑΜ», ενώ υπενθυμίζει ότι «το ΔΗΚΚΙ με απόφαση του 5ου έκτακτου Συνεδρίου του που συνήλθε τον Ιούνιο στην Αθήνα αρνήθηκε την αυτοδιάλυσή του».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι οργανώσεις Ενεργοί Πολίτες, ΚΕΔΑ και ΔΕΑ, που με ανακοίνωση που συνυπέγραψαν οι Μανώλης Γλέζος, Γιάννης Θεωνάς και Αντώνης Νταβανέλλος κάνουν έκκληση «να αποσύρουμε από την προσυνεδριακή συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ ένα αγκάθι που –ενώ δεν λύνει κανένα υπαρκτό πρόβλημα– μπορεί να δημιουργήσει μια σοβαρή κρίση». Όπως επισημαίνουν τα ιδρυτικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στη δήλωσή τους «οι συνιστώσες αποδείχθηκαν πολύτιμο συστατικό του συμμαχικού σχήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς», την ίδια στιγμή που «στις εκλογές του Μάη-Ιούνη του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών τέθηκε στη δοκιμασία του κόσμου –παρά τις σχετικές κραυγές των αντιπάλων μας– έφτασε στη μεγάλη πολιτική νίκη του 27%». Την ίδια στιγμή πάντως, χωρίς αναστολές προχώρησε στην αυτοδιάλυσή της η οργάνωση που χαρακτηριζόταν συχνά ως η πιο σκληρή συνιστώσα: «Η ΚΟΕ αποφάσισε να προχωρήσει στην αναστολή της αυτοτελούς δημόσιας παρουσίας της σαν απαραίτητο βήμα ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ και της ενιαίας έκφρασής του», ανακοίνωσε σε ένα ιστορικό ντοκουμέντο το πολιτικό ρεύμα που ξεκίνησε από το ΚΚΕ (μ-λ), για να γίνει Α/συνέχεια και στο τέλος να ονομαστεί ΚΟΕ.

Το πολιτικό μπρα ντε φερ Τσίπρα – συνιστωσών θα ολοκληρωθεί εντός Συνεδρίου, όπου αναμένεται να επιλεγεί μια καταρχάς συμβιβαστική μεταβατική λύση. Ωστόσο, ζήτημα αντιπαράθεσης που αναδεικνύεται με θέρμη στις τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τρόπος ανάδειξης του νέου προέδρου. Δεν είναι τυχαίο ότι στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, στο περιοδικό Επίκαιρα, είναι το μόνο εσωκομματικό θέμα στο οποίο απαντάει με σαφήνεια, υποστηρίζοντας ότι «η εκλογή του εκάστοτε επικεφαλής της από την Κεντρική Επιτροπή» είναι «μία από τις καλές παραδόσεις της Αριστεράς, που νομίζω ότι πρέπει να σεβαστούμε». Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως, στο όνομα της άμεσης δημοκρατίας, αναμένεται να ζητήσει απευθείας εκλογή από το σώμα των συνέδρων, όπως άλλωστε έχουν πράξει και οι προκάτοχοί του στον Συνασπισμό, Νίκος Κωνσταντόπουλος και Αλέκος Αλαβάνος. Πρόκειται για μια επιλογή που αυτονομεί τον πρόεδρο και υποβαθμίζει το ρόλο της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 7/7/2013)

Advertisements

Περιμένοντας το φρούτο να σαπίσει

970724_612421505442802_1148184401_nΌταν θες πολύ να πέσει μια κυβέρνηση, όλη η Βουλή συνωμοτεί να το πετύχεις. Κάπως έτσι, για να θυμηθούμε την περίφημη ρήση του Κοέλιο, θα πρέπει να σκέφτεται το ηγετικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς ο Αλέξης Τσίπρας από τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα τη Δευτέρα ανήγγειλε με τελεσίδικο ύφος το τέλος της τρικομματικής κυβέρνησης, πριν καν εξέλθουν οι πολιτικοί αρχηγοί από τη μεταξύ τους συνάντηση. «Είτε τα βρείτε, είτε δεν τα βρείτε απόψε, καληνύχτα σας», είπε γλαφυρά στην αρχή της ομιλίας του ο επικεφαλής του κόμματος, συλλαβίζοντας για να περάσει το μήνυμά του: «Τε-λει-ώ-σα-τε»!

Στο πλαίσιο της ρητορικής υπερβολής, σε μια συγκέντρωση που για πολλούς σήμανε την αρχή μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, ο Αλέξης Τσίπρας παρομοίασε την εκδήλωση της Δευτέρας με ιστορικά ορόσημα: Τον Δεκέμβρη του ’44, τα Ιουλιανά, τη Μεταπολίτευση, την «αλλαγή» του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι μάλλον σημειολογικά αξιοσημείωτο από αυτή την άποψη ότι οι διοργανωτές για πρώτη φορά μείωσαν αισθητά τις κόκκινες σημαίες και μοίρασαν πολλές μοβ χρώματος, μαζί με αρκετές ελληνικές γαλανόλευκες σημαίες. Ήταν η οπτικοποίηση του μηνύματος που ήθελε να περάσει στην τηλεοπτική αναμετάδοση ο Αλέξης Τσίπρας ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι «εθνική προτεραιότητα», όπως είπε συγκεκριμένα. Την ίδια στιγμή, η ίδια η διοργάνωση μιας κεντρικής ομιλίας του επικεφαλής, με προεκλογικούς τόνους και σε προσυνεδριακή περίοδο έρχεται να επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις για την ενίσχυση των αρχηγικών στοιχείων στη φυσιογνωμία του «υπό ίδρυση» ΣΥΡΙΖΑ.

Μοβ και γαλανόλευκες σημαίες στην προεκλογικού χαρακτήρα συγκέντρωση της Δευτέρας

Θέση της Κουμουνδούρου είναι ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ αποτέλεσε ένα σημείο καμπής για την τρικομματική συνεργασία, καθώς η μονομερής απόφαση του πρωθυπουργού συνάντησε μια ευρεία αποδοκιμασία, που αντανακλάστηκε και στις διαφωνίες Βενιζέλου και Κουβέλη. «Όλοι ενώνουν τη φωνή τους ενάντια στο σκοτάδι», είπε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας, για να σημειώσει ότι μόνος αρωγός του Σαμαρά στην τελευταία αυτή κίνηση, προσέτρεξε η Χρυσή Αυγή. Η ενδοκυβερνητική κρίση που πυροδοτήθηκε με αφορμή και αιτία την ΕΡΤ μάλλον υπερεκτιμήθηκε όμως από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που αναμένει ότι η πτώση της κυβέρνησης και η αλλαγή στο κυβερνητικό τιμόνι θα προέλθει από εσωτερικές τριβές και τη φθορά του χρόνου, σε μια νέα έκδοση της τακτικής του «ώριμου φρούτου». Οι εξελίξεις διαψεύδουν βέβαια αυτή την εκτίμηση, καθώς το ενδεχόμενο των εκλογών, αν ποτέ ήταν κοντά, απομακρύνεται.

Σε επίπεδο θέσεων, οι εξαγγελίες Τσίπρα από το βήμα της πλατείας Συντάγματος ήταν αρκετά προωθημένες σε σχέση με κάθε άλλη φορά, προσδίδοντας έντονο άρωμα «παροχολογίας». Στο «νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης» που διακήρυξε, το πιο αδύνατο σημείο της τακτικής του κόμματος, η απροθυμία του δηλαδή να προχωρήσει ως κυβέρνηση σε μονομερείς αποφάσεις έναντι των δανειστών της χώρας, καλύφθηκε με ένα λεκτικό ελιγμό, που επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις: «Με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πρώτα θα πληρώνονται οι συντάξεις και οι μισθοί και μετά θα ξεπληρώνουμε τους τόκους, τα πανωτόκια και τους τοκογλύφους», είπε ο Αλέξης Τσίπρας, αποφεύγοντας να χρησιμοποιήσει την πολιτικά ευαίσθητη ορολογία της «στάσης πληρωμών για το δημόσιο χρέος». Την ίδια στιγμή όμως, επανέφερε τη θέση για τη «νέα σεισάχθεια», τη διαγραφή των ιδιωτικών χρεών δηλαδή, για όσους διαβιούν κάτω από το όριο της φτώχειας και την κατάργηση των χαρατσιών μόνο «για οικογένειες χωρίς εισόδημα». Εξήγγειλε ακόμα τη δημιουργία ενός «νέου κράτους», περιγράφοντάς το ως «δημοκρατικό, διαφανές, ανοιχτό, στην υπηρεσία των εργαζομένων, του λαού και της χώρας». Τα κατά ΣΥΡΙΖΑ βήματα της παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι η στροφή στο λεγόμενο «κοινωνικό τομέα» της οικονομίας και η επαναφορά του κατώτατου μισθού. Τέλος, ανήγγειλε ότι την Πέμπτη από την Καβάλα θα παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματος για την καταπολέμηση της ανεργίας.

Η εκλογική ετοιμότητα στην οποία φαίνεται να μπαίνει η Κουμουνδούρου δεν μειώνει βέβαια την εσωκομματική δραστηριότητα. Το Σάββατο πραγματοποίησε σύσκεψη η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, με εισηγητή τον Αντώνη Νταβανέλλο και ομιλητή μεταξύ άλλων τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Από τα συμπεράσματα της σύσκεψης είναι ότι η εσωτερική αντιπολίτευση εμμένει ενόψει Συνεδρίου στην άποψη για «δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης» κάτι το οποίο εκφράζεται με τις εξής βασικές θέσεις: Διαγραφή δημόσιου χρέους και ακύρωση δανειακών συμβάσεων, ανατροπή ευρωζώνης και ΕΕ, συμπαράταξη των αριστερών δυνάμεων (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στην επιδίωξη για την κυβέρνηση της Αριστεράς.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 19/6/2013)

ΣΥΡΙΖΑ: Από την ανανέωση στην αναπαλαίωση

N-pI4OjESSyW5OL7AnenxQΗ διαφωνία για το μέλλον και την ύπαρξη των συνιστωσών αποκαλύπτει το εύρος της πολιτικής και προγραμματικής μετάλλαξης που επιχειρεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της ανάληψης διακυβέρνησης. Αναμένοντας το χρίσμα του «πρωθυπουργήσιμου», ο Αλέξης Τσίπρας κολακεύει κοινωνικές ομάδες με επιρροή, ελλείψει όμως της παρέμβασης του λαϊκού κινήματος, απομακρύνεται τόσο η προοπτική της εξουσίας όσο και μια αριστερή στροφή. 

Το οργανωτικό είναι πολιτικό

Μείζονα αλλαγή φυσιογνωμίας για τον ΣΥΡΙΖΑ μεθοδεύει ο Συνασπισμός μέσω της διάχυσής του στο συμμαχικό σχήμα, με παράλληλη διάλυση των συνιστωσών και μετατροπή τους σε άτυπα ρεύματα ή τάσεις. Κι αυτό γιατί ανατρέπεται άρδην η πολυφωνική, πολυτασική ισορροπία που ίσχυε μέχρι σήμερα και εξασφάλιζε μεν πολιτική ηγεμονία στη μεγαλύτερη συνιστώσα, ωστόσο άφηνε πολιτικό χώρο και στις μικρότερες οργανώσεις. Το πόσο πολιτικές είναι οργανωτικές αλλαγές που δρομολογούνται φαίνεται από την ίδια την ιστορία του σχήματος:

Στις βουλευτικές εκλογές του 2004, με αρχηγό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, όταν μορφοποιήθηκε για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ, οι έξι βουλευτές του κόμματος προέρχονταν αποκλειστικά από τον Συνασπισμό, παρόλο που υπήρχε συμφωνία για αντιπροσωπευτική συμμετοχή. Αυτή ήταν και η πρώτη «βόμβα» στα θεμέλια του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η καχυποψία για τα συμμαχικά ήθη του ΣΥΝ έφτασε στο σημείο ο ΣΥΡΙΖΑ να …εξαφανιστεί από τον πολιτικό χάρτη στις ευρωεκλογές που ακολούθησαν τρεις μήνες μετά, όταν κατέβηκε αυτόνομα ο Συνασπισμός (συγκεντρώνοντας τελικά 4%). Η επανενεργοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέκο Αλαβάνο στο τιμόνι του Συνασπισμού, έφερε 5,04% στις βουλευτικές εκλογές του 2007 (έναντι 3,26% το 2004) όμως βασίστηκε σε άλλες αρχές: Κατ’ αρχάς σε πολιτικό επίπεδο πραγματοποιήθηκε σαφής αριστερή στροφή, που εσωκομματικά εκφράστηκε από την πλειοψηφία του Αριστερού Ρεύματος στο κόμμα. Πλευρά της στροφής αυτής σε οργανωτικό επίπεδο ήταν θερμότερη επαφή και συνεργασία με τις μικρές αριστερές δυνάμεις. Οι συνιστώσες απέκτησαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με την εγγύηση του Συνασπισμού, αφού στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τοποθετήθηκε ο ιστορικός ηγέτης της ΑΚΟΑ, Γιάννης Μπανιάς, και στις περιφέρειες Α’ Πειραιά και Α’ Αθήνας, έγινε στοχευμένη σταυροδοσία για την ανάδειξη συμμάχων (Δρίτσας και Κοροβέσης αντίστοιχα).

Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ της πολυφωνίας και των συνιστωσών που έφτασε τον Ιούνιο του 2102 στο 26,89%. Ακόμη κι αν αριθμητικά η στήριξη των μελών, των φίλων και των οπαδών που έχουν οι μικρότερες συνιστώσες δεν μετρά όσο αυτή του Συνασπισμού, οι 1.655.086 ψήφοι του Ιουνίου, όπως και τα παλιότερα μικρότερα ποσοστά της συμμαχίας, οφείλονταν μεταξύ άλλων και στον ενωτικό, μετωπικό χαρακτήρα που προσέδιδε στο σχήμα η συμμαχική του μορφή. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διατυπώνουν την εκτίμηση ότι αν ήταν δυσανάλογη η προσφορά των συνιστωσών σε σχέση με το μέγεθός τους, ομοίως δυσανάλογη στην επίπτωσή της θα είναι και τυχόν αποχώρησή τους. Μετά την τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, το ενδεχόμενο φυγόκεντρων δυνάμεων είναι πλέον ανοιχτό, αφού διαπιστώθηκε διάσταση απόψεων που παραπέμφθηκε προς λύση στο ερχόμενο Συνέδριο του Ιουλίου.

Στον ΣΥΡΙΖΑ αναβιώνει ο αρχηγισμός και η δημοκρατία της επιβολής των μηχανισμών

 Ανανέωση ήταν η λέξη σφραγίδα που χαρακτήρισε το ιστορικό ιδεολογικό ρεύμα που σήμερα εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποτε η «ανανέωση» χρησιμοποιούταν απέναντι στο λεγόμενο «δόγμα», όπως χλευαστικά χαρακτηριζόταν το ΚΚΕ. Πιο βαθιά, το εγχείρημα της ανανεωτικής Αριστεράς κατευθυνόταν σε έναν τρίτο δρόμο, σε διάκριση με το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο από τη μία μεριά και τη σοσιαλδημοκρατία από την άλλη, με πίστη στον ειρηνικό δρόμο των σταδιακών μεταρρυθμίσεων προς το σοσιαλισμό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Αν πάντως ευοδωθούν τα σχέδια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική δημιουργίας ενός νέου φορέα ή όπως γλαφυρά το έθεσε εκ νέου αυτή την εβδομάδα ο Γιάννης Μπαλάφας, μιας «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης της Αριστεράς», τότε δεν θα μιλάμε για ανανέωση της Αριστεράς, αλλά για «αναπαλαίωση» ενός δοκιμασμένου μοντέλου: Αυτού που βασίζεται στον αρχηγισμό αστικού τύπου και στη δημοκρατία της εσωκομματικής επιβολής των μηχανισμών, τουλάχιστον για το οργανωτικό κομμάτι.

Την αρχή έκανε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό του κόμματος, δύο εβδομάδες σχεδόν πριν αρχίσει η κρίσιμη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικό ήταν μετά από την πρότασή του για αυτοδιάλυση των συνιστωσών, με πρώτο τον Συνασπισμό, και κατάργηση του συστήματος της λίστας για την εκλογή των οργάνων, να μονοπωλήσει τη συζήτηση η προοπτική της βίαιης μεταμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Την καθαρότερη αντίρρηση στο σχέδιο αυτό προέβαλλε η ΔΕΑ εντός της συνεδρίασης: «Δεν πρόκειται να αυτοδιαλυθούμε, η ΔΕΑ δεν θα πειθαρχήσει σε μια τέτοια απόφαση», είπε μιλώντας στο Πριν, στο στέλεχος της οργάνωσης, Αντώνης Νταβανέλλος. «Θα πρέπει να μας πετάξουν έξω για να φύγουμε», σημείωσε, τονίζοντας ότι «οι στρατηγικές διαφορές των συνιστωσών δεν έχουν εξαφανιστεί» για να καταργηθούν οι οργανώσεις. Αυτό το Σαββατοκύριακο άλλωστε, η ΔΕΑ πραγματοποιεί έκτακτη Συνδιάσκεψη για τον καθορισμό της στάσης της στο εξής.

Ενόψει της συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του Σαββατοκύριακου, σε μια κοινή σκληρή δήλωση προέβησαν οι εκπρόσωποι των συνιστωσών ΕΔΗΚ, Ενεργοί Πολίτες, ΚΕΔΑ, ΔΗΚΚΙ και Ριζοσπαστική Οικολογική Αριστερά: «Προωθεί ιδέες και θέσεις που πλήττουν ανεπανόρθωτα την συνοχή του ενωτικού εγχειρήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά και πλήττουν καίρια την ίδια τη δημοκρατία και την πλουραλιστική έκφραση στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ», έγραψαν για τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ προειδοποίησαν ότι «η παραβίαση των δημοκρατικών αρχών ποτέ δεν συνδυάστηκε με αριστερή πολιτική διέξοδο στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λαϊκά στρώματα», αντιθέτως «μια τέτοια πορεία μάλλον προς δεξιά διαχείριση θα κατευθυνθεί και όχι προς αριστερή και μάλιστα ριζοσπαστική».

Το Αριστερό Ρεύμα στον Συνασπισμό, αν και αποφεύγοντας οξείς τόνους, με σαφήνεια κάλυψε πολιτικά το διάβημα των συνιστωσών. «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να γίνει ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα, ούτε αρχηγικό, ούτε μονολιθικό», είπε χωρίς περιστροφές ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην Κεντρική Επιτροπή, καυτηριάζοντας την επιλογή της ηγεσίας να κυνηγά έναν «υποτιθέμενο εσωκομματικό αντίπαλο στις συνιστώσες, τις λίστες ή τις τάσεις». Με άρθρο του στην Αυγή της προηγούμενης Κυριακής, σαφής ήταν και ο Δημήτρης Στρατούλης: «Η μεγάλη πολιτική τομή, η οποία έγινε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον οδήγησε σε εκτίναξη των εκλογικών ποσοστών του, ήταν και είναι η πρότασή του για κυβέρνηση των συμπαραταγμένων δυνάμεων της Αριστεράς», έγραψε, υπογραμμίζοντας: «Σε αυτή την ενωτική πολιτική πρέπει να επιμείνουμε χωρίς ταλαντεύσεις».

Στον αντίποδα αυτής της προσέγγισης βρίσκεται η ΚΟΕ. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που παραχώρησε το ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης, Ρούντι Ρινάλντι, στο ραδιοφωνικό Σκάι, χαρακτήρισε «αναγκαία» τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε ότι «η υπαρκτή πολυφωνία πρέπει να γίνει πιο συνεκτικός πολιτικός λόγος» και εξήγησε ως επικεφαλής της Επιτροπής που επεξεργάζεται το νέο καταστατικό ότι «προσπαθούμε να βρούμε τρόπο … με όλες εκείνες τις μεταβατικές διατάξεις που θα μπορούσαν να αφομοιώσουν τις διαφορετικές καταστάσεις που υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα στην πορεία προς ένα ενιαίο κόμμα».

Σε στάση αναμονής πάντως βρίσκεται ο ίδιος ο Συνασπισμός, μετρώντας τις αντιδράσεις και επιφυλασσόμενος για τη συνέχεια. Οι άνθρωποι της Κουμουνδούρου παραπέμπουν τώρα στις ψηφοφορίες που θα γίνουν στο Συνέδριο για τη λύση των επίμαχων θεμάτων, ωστόσο με δεδομένη την οργανωτική υπεροπλία του Συνασπισμού αλλά και το δυσανάλογο πολιτικό βάρος που έχει αποκτήσει η ηγεσία του κόμματος, το θέμα είναι πόσο μακριά προτίθεται να τραβήξει τη σύγκρουση με τους «μικρούς». «Έχει πολλές πτυχές και επίπεδα η άρνηση των συνιστωσών», εκτίμησε μιλώντας στο Πριν, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Πάνος Σκουρλέτης, αφήνοντας ένα «παράθυρο» από τώρα ότι δεν θα οδηγηθεί η σύγκρουση στα άκρα, τουλάχιστον «αν αποδέχεται κανείς ότι πολιτικό κέντρο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και τα όργανά του». Έκανε λόγο για «περίοδο προσαρμογής λίγων μηνών, το πολύ μέχρι το τέλος του χρόνου», για να ωριμάσουν και να γίνουν πράξη οι συνεδριακές αποφάσεις. «Ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε τα δικά του στρατηγικά και ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά», σημείωσε, αναγνωρίζοντας ότι «η προσπάθεια του Συνασπισμού συνεχίζεται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Έχοντας στέρεη πεποίθηση ότι θα ελέγχει πλήρως το εσωκομματικό πεδίο στη μετά ΣΥΝ εποχή, η Κουμουνδούρου προχωρά την Κυριακή 16 Ιουνίου στη διεξαγωγή του Διαρκούς Συνεδρίου με μόνο θέμα ημερήσιας διάταξης την αυτοδιάλυση του κόμματος. Η πλειοψηφία της Πολιτικής Γραμματείας εκτίμησε σε συνεδρίασή της ότι ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΝ έκλεισε, επομένως η αυτοδιάλυση της ισχυρής συνιστώσας θα δώσει το παράδειγμα και στους υπόλοιπους για να θέσουν σε στέρεες βάσεις το νέο κοινό εγχείρημα. «Υπάρχουν ακόμη εκκρεμότητες, το κόμμα δεν είναι έτοιμο για τόσο βιαστικές κινήσεις», υποστήριξαν τα μέλη του Αριστερού Ρεύματος, που πρότειναν τη μετάθεση του Διαρκούς Συνεδρίου μετά από τις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, για να μην εκληφθεί η κίνηση του Συνασπισμού ως εκβιαστική προς τους υπόλοιπους συμμάχους.

Η ενοποίηση όμως που προτείνει ή επιθυμεί να επιβάλει ο Συνασπισμός φτάνει και σε βαθύτερο επίπεδο, αφού διά στόματος Αλέξη Τσίπρα, προτάθηκε η κατάργηση του συστήματος της λίστας, δηλαδή των χωριστών ψηφοδελτίων ανά ρεύμα ή τάση για την εκλογή προσώπων στα όργανα του κόμματος. Και αυτό το μέτρο προτείνεται στο όνομα της ενιαίας εκφώνησης και του περιορισμού της πολυφωνίας. Με άλλα λόγια, στόχος είναι το στρίμωγμα των διαφωνούντων. Όπως ανέλυσε με άρθρο του στο rproject.gr ο Δημήτρης Μπελαντής, «η λίστα δεν είναι τίποτε άλλο από τη θεσμική εγγύηση των μελών του κόμματος να συγκροτούν διακριτά ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα και τάσεις και να ζητούν την αναλογική τους εκπροσώπηση στα σώματα και στα όργανα». Ο νομικός μάλιστα θύμισε ότι «αυτό συνέβαινε και σε αμιγώς ιδεολογικά ενοποιημένα κόμματα (όπως οι Μπολσεβίκοι ως το 1921) και δεν υπάρχει κανείς λόγος να πάψει να υπάρχει σε ένα κόμμα πρωτίστως πολιτικής και δευτερευόντως ιδεολογικής ενότητας, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ».

Η ύπαρξη λίστας στην εκλογή των οργάνων ασφαλώς στοιχίζει τους συνέδρους πίσω από οργανωμένες απόψεις, παρόλο που στο τελευταίο συνέδριο του Συνασπισμού, μετά από πρόταση του Αριστερού Ρεύματος, υιοθετήθηκε η δυνατότητα σταυροδοσίας υποψηφίων και από άλλες λίστες. Στην πραγματικότητα, η διαμάχη γίνεται για να περιοριστεί η ισχύς της διαφωνούσας άποψης. Όπως το έθεσε γλαφυρά με άρθρο της στο iskra.gr η Σόφη Παπαδόγιαννη, η διαφωνούσα άποψη τελικώς δεν θα διατυπώνεται ποτέ, διότι «θα γνωρίζει εκ των προτέρων ότι την αναμένει η αδυναμία επιβίωσης και η πολιτική διοικητική εξόντωση της ίδιας και όσων την ασπάζονται από την εκάστοτε πλειοψηφία». Στο επίκεντρο της μεθόδευσης για την κατάργηση του θεσμού της λίστας βρίσκεται ασφαλώς το Αριστερό Ρεύμα και η εξ αυτού προερχόμενη σήμερα εσωκομματική αντιπολίτευση.

 Η συνταγή του Ανδρέα

Για «ατζέντα Κεδίκογλου» στον ΣΥΡΙΖΑ μιλούν εργατικά στελέχη

Με ένα προκλητικό πρωτοσέλιδο τίτλο κυκλοφόρησε την Κυριακή 12 Μαΐου η εφημερίδα Το Παρόν: «Γίνε Ανδρέας λένε στον Τσίπρα» είχε στην πρώτη της σελίδα το φύλλο, με το εσωτερικό ρεπορτάζ να αναφέρει ότι πληθαίνουν οι φωνές εντός ΣΥΡΙΖΑ που ζητούν να επαναλάβει ο Αλέξης Τσίπρας την τακτική του Παπανδρέου το 1977, όταν εκκαθάρισε την αριστερή αντιπολίτευση του νεοσύστατου ακόμα ΠΑΣΟΚ, δείχνοντας την πόρτα της εξόδου σε ιστορικά στελέχη του ΠΑΚ, μεταξύ άλλων στους Σάκη Καράγιωργα και Νίκο Κωνσταντόπουλο. «Η πολυφωνία, οι απόψεις που κινούνται από τη μια άκρη στην άλλη θολώνοντας την εικόνα, η έλλειψη ενιαίας γραμμής φέρνουν ως αποτέλεσμα τη σύγχυση και την ανασφάλεια, την έλλειψη σιγουριάς και εμπιστοσύνης», σημειώνει ο (ανώνυμος) αρθρογράφος, υποδεικνύοντας την οδό της σκληρής στάσης.

Η πραγματικότητα όμως λέει ότι ακριβώς αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ, της πολυφωνίας, των αντιμαχόμενων τάσεων και των δημόσιων διαφωνιών αντί να σπείρει τη σύγχυση όπως εκτιμούν κάποιοι, έφερε πρωτοφανή συσπείρωση, εκτινάσσοντας το ποσοστό του συνδυασμού στις διπλές εκλογές του 2012. Με μια λακωνική αλλά καίρια δήλωσή του, το ιστορικό στέλεχος του χώρου, Μανώλης Γλέζος, έθεσε το ζήτημα παραστατικά: «Όποιος επιχειρεί να αλλοιώσει το πολιτικό σχήμα που κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού στις εκλογές, ενταφιάζει ό,τι δημιουργήσαμε». Κι όμως, δικαιολογώντας ο Αλέξης Τσίπρας τις πρωτοβουλίες του Συνασπισμού, τις απέδωσε ακριβώς στη «λαϊκή εντολή» που πήρε το κόμμα στις εκλογές!

Η αλήθεια είναι ότι την εσωκομματική ατζέντα της ενιαιοποίησης και της συγκεντρωτικής ηγεσίας επέβαλλαν τα μέσα ενημέρωσης αλλά και ένα συντηρητικό στρώμα ψηφοφόρων που θέλουν από τον ΣΥΡΙΖΑ να αντιγράψει τα αστικά πρότυπα πολιτικής εκπροσώπησης. Το έγραψε πολύ εύστοχα ο Γιώργος Παπανικολάου, μέλος της ΚΠΕ και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κυκλάδων: «Το πώς θα απαντηθούν τα ερωτήματα που καθημερινά μπαίνουν από το σύστημα προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτά έγιναν οι προτεραιότητές μας», για να ζητήσει καταλήγοντας «συνέδριο με ατζέντα που βάζει ο λαός λοιπόν και όχι με ατζέντα Κεδίκογλου».

Αυτό το σημείο καμπής περιέγραψε με άρθρο του στο enikos.gr και ο Στάθης: Όταν ένα αριστερό κόμμα, γράφει, εκτιμήσει ότι έχει φτάσει στο όριο του παραδοσιακού του ακροατηρίου, «για να πείσει το υπόλοιπον, κεντρώους, δεξιούς ή ό,τι άλλο, θα πρέπει πλέον να στρογγυλέψει τα πράγματα, να τους μιλήσει τη γλώσσα τους ώστε να τους κερδίσει». Εκεί λοιπόν έρχεται στιγμή όπου «τα αριστερά ριζοσπαστικά κόμματα χάνουν το παιγνίδι. Και μετά τον εαυτόν τους»…

 

Προγραμματική αναδίπλωση

Ου γαρ έρχεται μόνη η οργανωτική μετάλλαξη. Το σχέδιο για τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρωτίστως πολιτικό και προγραμματικό, γεγονός που αντανακλάται διαρκώς στις παρεμβάσεις της ηγεσίας. Μετά τον ΣΕΒ, η εκστρατεία κολακείας της αστικής τάξης και των δυναμικών τμημάτων της που ο Αλέξης Τσίπρας εκτιμά ότι μπορεί να του χαρίσουν πόντους στην κούρσα του προς το Μέγαρο Μαξίμου, ήρθε η ΓΣΕΒΕΕ την Τρίτη. Στους μικρούς επιχειρηματίες και βιοτέχνες, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έταξε χάρισμα χρεών: «Προτείνουμε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών να συνοδευτεί με ένα νέο πρόγραμμα μερικής διαγραφής δανείων και σε νοικοκυριά αλλά και σε επιχειρήσεις, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος προκειμένου να τονωθεί η αγορά», είπε χαρακτηριστικά. Και κηρύσσοντας εκ νέου την ταξική συμφιλίωση σαν αντίδοτο, τόνισε ότι το κόμμα του στηρίζει τη «συμμαχία της μισθωτής εργασίας με τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, διότι αυτή η συμμαχία είναι που μπορεί να μας βγάλει από την κρίση».

Δεν φάνηκε όμως το ίδιο γαλαντόμος με τους συνταξιούχους. Μια ημέρα νωρίτερα, σε κομματική συγκέντρωση στο Γκάζι για τους απόμαχους της δουλειάς, τους είπε κατά πρόσωπο ότι η κυβέρνησή του αποκλείεται να αποκαταστήσει τις συντάξεις τους στο ύψος τους προ των βάρβαρων μνημονιακών περικοπών. Συγκεκριμένα, μίλησε για «φρένο στις μειώσεις των συντάξεων, κύριων και επικουρικών», δεσμεύτηκε δηλαδή ότι απλώς δεν θα πάνε παρακάτω, ενώ εξήγγειλε τη «σταδιακή αποκατάστασή τους με βάση τους ρυθμούς ανάκαμψης της οικονομίας ξεκινώντας πρώτα απ’ όλα από τους χαμηλοσυνταξιούχους». Πρώτα δηλαδή θα ανέβει το ΑΕΠ (ζήσε Μάη μου…) και μετά θα αποκατασταθούν οι απολαβές των συνταξιούχων και μάλιστα σταδιακά και όχι …απότομα.

Το μόνο μέτωπο που έχει ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ και οδηγείται σε μετωπική σύγκρουση με παραδοσιακά «τζάκια», είναι αυτό της ενημέρωσης. «Η τηλεόραση είναι η αιχμή του δόρατος της διαπλοκής, της ανομίας που τρέφει τη διαπλοκή», είπε ο Βασίλης Μουλόπουλος σε συνέντευξή του στο real.gr, αναφέροντας ως «πρώτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ» το «να σπάσει το μονοπωλιακό καθεστώς των τηλεοπτικών αδειών, την πλήρη ανομία που διατηρείται εδώ και 25 χρόνια από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ», εξαγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση του κόμματός του θα προχωρήσει «σε προκήρυξη αδειοδότησης των τηλεοπτικών αδειών από μηδενική βάση».

Τον κίνδυνο της ιστορικής παλινδρόμησης σε δεξιές και διαχειριστικές πολιτικές θέσεις επισημαίνουν κορυφαία στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης: «ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να παίξει τον ιστορικό ρόλο του για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση με σοσιαλιστικό ορίζοντα, πρέπει να αποφύγει, στο όνομα της προσέγγισης της κυβερνητικής εξουσίας, οποιασδήποτε μορφής πολιτική και προγραμματική αναδίπλωση από τις δεσμεύσεις του έναντι του λαού», έγραψε ο Δημήτρης Στρατούλης στην Αυγή. Παράλληλα, ο Γιάννης Τόλιος, μέλος της επιτροπής που συντάσσει τις Θέσεις του ιδρυτικού Συνεδρίου επισήμανε με άρθρο στο iskra.gr το γεγονός ότι το ντοκουμέντο «παρά τις βελτιώσεις σε αρκετά σημεία (αναδιατυπώσεις και προσθήκες), στα επίδικα (πχ. ευρωπαϊκά), δεν υπήρξε, παρά τις σοβαρές εξελίξεις που είχαμε, καμιά προωθητική σύνθεση, ενώ σε ορισμένα σημεία έγιναν διατυπώσεις που βρίσκονται πίσω από το κείμενο της Διακήρυξης».

Είναι από όλα τα παραπάνω σαφές ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζει τις θέσεις του κόμματος και εδραιώνει την πρωτοκαθεδρία της, με κριτήριο το πόσο «πρωθυπουργήσιμος» θα χαρακτηριστεί ο Αλέξη Τσίπρας από κύκλους με ευρύτερη επιρροή που ζητούν ένα κόμμα στα αστικά πρότυπα του παλιού δικομματισμού για την εξασφάλιση μιας εσωτερικής σταθερότητας. Γεγονός είναι όμως ότι ελλείψει μιας ηχηρής παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα, η προοπτική εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ όλο και απομακρύνεται. Την ίδια στιγμή, είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη, η κινηματική νηνεμία, που επιτρέπει τη δεξιά στροφή.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 26/5/2013. Σκίτσο του Alfredo Martirena από το Cartoon movement)

ΣΥΡΙΖΑ: Η Κύπρος δοκιμάζει την ευρω-προσήλωση

tsipras_skai_533_355Mεγάλη διάψευση υπήρξε για τον ΣΥΡΙΖΑ η εξέλιξη του κυπριακού δημοσιονομικού προβλήματος, καθώς στη διαδρομή Αθήνα – Λευκωσία – Βρυξέλλες «βούλιαξε» η εξιδανικευμένη και εν πολλοίς …ουτοπική αντίληψη για τα περιθώρια διαπραγμάτευσης εντός των δομών της ΕΕ και της ευρωζώνης. Όσο κι αν όλες οι πτέρυγες της Κουμουνδούρου επιχειρούν να πείσουν ότι το πρόβλημα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού είναι ένα εσωκομματικό θέμα, υποβιβάζοντας τη σημασία της διαφωνίας, γεγονός είναι ότι ήδη έχει πλήξει καίρια την πειστικότητα της κεντρικής πρότασης.

Μετά τη δημοσιοποίηση του «όχι» της κυπριακής Βουλής, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν με διδακτικό τόνο ότι «υπάρχουν ευρύτατα περιθώρια διαπραγμάτευσης και ανατροπών, αρκεί να υπάρχουν ισχυρές λαϊκές αντιστάσεις, πολιτική βούληση και σεβασμός των δημοκρατικών θεσμών». Λίγες ημέρες μετά όμως, αφότου έγινε γνωστή η οδυνηρή συμφωνία, οι ίδιοι κύκλοι απέδωσαν την κατάληξη στους «τραγικούς και καταστροφικούς χειρισμούς της κυβέρνησης του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη». Από την άλλη μεριά, η όλη η συζήτηση στην Κύπρο έφερε ξανά στο προσκήνιο αντικειμενικά το ερώτημα «μέχρι ποιο σημείο υπερασπίζεται κανείς το ευρώ;». Δημοσκόπηση στη μεγαλόνησο μετά τα γεγονότα, έδειξε ότι 67,3% των Κυπρίων θα προτιμούσε αποχώρηση από την ευρωζώνη. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στην Ελλάδα ο ευρωσκεπτικισμός καταγράφηκε στο 40%, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Μπροστά στην έκδηλη αμηχανία και την αδυναμία για μια σαφή απάντηση, οι πτέρυγες του κόμματος αποφάσισαν να καταφύγουν από κοινού στη μάλλον αόριστη θέση της τελευταίας Συνδιάσκεψης «όχι πάση θυσία ευρώ» για να τονίσουν ότι η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητείται. Έχει μάλιστα ενδιαφέρον, ότι ως ένδειξη εσωκομματικής αβρότητας, έγινε κάτι σαν …σκακιστικό ροκέ μεταξύ των θέσεων των τάσεων: Ο μεν Παναγιώτης Λαφαζάνης σε συνέντευξή του στο Βήμα FM είπε ότι «ουδέποτε το κόμμα είχε θέση για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη», υπογραμμίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «ήταν πάντοτε πλειοψηφικά σταθερά προσηλωμένος σε αυτή την άποψη και διεκδικούσε μια διαφορετική ευρωζώνη και Ευρώπη». Ο δε εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Πάνος Σκουρλέτης, μιλώντας στο ραδιόφωνο του Real, τόνισε για τη διατήρηση του ευρώ: «Πάση θυσία για τίποτα και σε τίποτα. Προφανώς, όχι και για το ευρώ».

Βουλευτής του πλειοψηφικού ρεύματος πάντως, εξηγούσε στο Πριν ότι η θέση για έξοδο από το ευρώ στερείται προς το παρόν σχεδίου για την «επόμενη μέρα», εξ ου και είναι πολύ δύσκολο να το υποστηρίξει κανείς. Κατά τ’ άλλα, παρέπεμψε τη συζήτηση στο ερχόμενο συνέδριο του κόμματος, χωρίς να αποκλείει τίποτα. Η μετάθεση της απάντησης είναι εύκολη, ωστόσο το ίδιο το συνέδριο έχει γίνει «αγκάθι». Σύμφωνα με μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, το σημερινό χρονοδιάγραμμα εντοπίζει την κορυφαία διαδικασία στα τέλη Ιουνίου, ενώ οριστικές αποφάσεις αναμένονται να ληφθούν στην Κεντρική Επιτροπή που θα διεξαχθεί το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Απριλίου. Από την πλευρά της Αριστερής Πλατφόρμας επισημαίνεται ότι χρειάζεται χρόνος για μια βαθιά δημοκρατική συζήτηση με μαζικότερους όρους.

Προς το παρόν, η πλήρης άρνηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να απαγκιστρωθεί από τις ευρωεμμονές της, λειτουργεί ανασχετικά για τις διαθέσεις ρήξης που εκφράζουν ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι. Η άλλη όψη της επιμονής στο δρόμο των ευρωδιαπραγματεύσεων και στην πρόταση για μια «ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος», πρόταση που απλώς μεταθέτει την απάντηση χρονικά και την εκχωρεί σε …αυτούς που ήδη λαμβάνουν τις αποφάσεις, είναι η ενίσχυση των επιχειρημάτων περί μονόδρομου που υιοθετεί η τρικομματική κυβέρνηση.

Ενώ οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το ευρώ δέχονται πιέσεις, αδυνατίζει και η πρόταση για «αριστερή κυβέρνηση» στο φως των πολιτικών συσχετισμών που υπολογίζει ο Αλέξης Τσίπρας. Συγκεκριμένα, αδυνατίζει ο αριστερός «κορμός» μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης λαϊκής σωτηρίας, όπως λένε στην Κουμουνδούρου, την ίδια στιγμή που …παχαίνουν τα κλαδιά. Η ανακοίνωση πολιτικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες την προηγούμενη Παρασκευή δεν ήταν μόνο για το θέμα της Κύπρου: «Έχουμε πάρα πολλές συμπτώσεις σε ζητήματα που αφορούν την οικονομία», είπε ο Πάνος Σκουρλέτης, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι «δεν έχουμε χαρτογραφήσει τα άλλα πεδία της πολιτικής». Σε κάθε περίπτωση, στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι σήμερα στο κοινοβουλευτικό τουλάχιστον τόξο, το κόμμα του Πάνου Καμμένου αποτελεί τον αποκλειστικό εν δυνάμει σύμμαχο του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κύπρος έτσι αποτελεί τον πρώτο σταθμό ενός «οδικού χάρτη» γενικότερης πολιτικής σύγκλισης.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 31-3-2013)

Δείξε μου το σύμμαχό σου…

EV_GP_TSIPRAS_EBEAΠιο συγκεκριμένες μορφές παίρνει η περίφημη φράση «θα συμμαχήσουμε ακόμη και με τον διάβολο» που είχε πει σε συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση ο Αλέξης Τσίπρας. Μια νέου τύπου αμφίπλευρη διεύρυνση, όπως έλεγαν παλιότερα, δρομολογείται στην Κουμουνδούρου το τελευταίο διάστημα, η προσέλκυση παραγόντων στην κατεύθυνση της σοσιαλδημοκρατίας και της …Δεξιάς.

«Εμμονές γεροντοκόρης» για τον Αλέξη Τσίπρα η αυτοτέλεια της Αριστεράς

Η παρουσία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην τελετή μνήμης για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδεικνύεται ότι ήταν κάτι παραπάνω από στιγμιαίο λάθος ή μια θεσμική επιλογή. Ήταν μια υπολογισμένη κίνηση με συνέχεια. Σε νέα παρέμβασή του, αυτή τη φορά ως προσκεκλημένος του ιδρύματος (ΙΝΕΡΠΟΣΤ) που διευθύνει ο Γεράσιμος Αρσένης και σε συνέδριο που συνδιοργάνωσε με το Ινστιτούτο Λεβί, ο Αλέξης Τσίπρας αναφερόμενος στην πολιτική κληρονομιά του Ούγκο Τσάβες, επέλεξε να εξάρει την πολιτική πολυσυλλεκτικότητα των επαναστατικών κυβερνήσεων της Βενεζουέλας: «Όρκισε και υπουργούς όχι από το χώρο του κέντρου αλλά και από το χώρο της Δεξιάς», υπογράμμισε και εξήγησε ότι οι πρώτες κυβερνήσεις Τσάβες δεν ήταν «της Αριστεράς» αλλά «λαϊκής σωτηρίας». Με έκδηλη μάλιστα αποστροφή, ανέλυσε πως η Αριστερά πρέπει να αποβάλει τις «εμμονές» της: «Μια Αριστερά που σε περίοδο καταστροφής, κάνει σαν τη γεροντοκόρη ή σαν το γεροντοπαλίκαρο, το ένα μας ξινίζει και το άλλο της βρωμάει, δεν μπορεί να δώσει λύσεις», ανέλυσε, καταλήγοντας ότι «μια Αριστερά που το σκέφτεται στο όνομα της καθαρότητας να αναζητήσει συμμαχίες μη τυχόν της πει κανείς ότι συζητά με το διάβολο, δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει το διάβολο».

Από τις τοποθετήσεις των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύεται ότι δεν πρόκειται για κάποια απόκλιση του προέδρου, αλλά για επεξεργασμένη τακτική: Χαρακτηριστικά, ο Γιάννης Δραγασάκης σε συνέντευξή του στην Εποχή, υπογράμμισε πως «το τι είναι ή δεν είναι αριστερό δεν θα κριθεί μέσα σε κλειστά γραφεία, αλλά μέσα από την ανοιχτή συζήτηση με τους πολίτες, τους εργαζόμενους, το λαό». Πιο συγκεκριμένος έγινε το μέλος της Γραμματείας του κόμματος, Γιάννης Μπαλάφας, που σε ερώτηση σε ραδιοφωνική του συνέντευξη (Αθήνα 9,84) αν η πρόταση συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει ψηφοφόρους της δεξιάς δεξαμενής, τόνισε ότι «πολλές φορές αυτές οι διακρίσεις σε επίπεδο προσώπων “δεξιός – αριστερός” σήμερα έχουν και μια σχετικότητα».

Άλλωστε, η προαναφερθείσα συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα στη διημερίδα του ΙΝΕΡΠΟΣΤ, βασικό στόχο είχε τη συνεύρεση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, με την πρόεδρο της Κοινωνικής Συμφωνίας, Λούκα Κατσέλη. Η πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Παπανδρέου στην τοποθέτησή της θέλησε να δώσει ένα στίγμα που να προσαρμόζεται στο προφίλ συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ: «Το κοινωνικό μέτωπο της αντιμνημονιακής πολιτικής», είπε η Λ. Κατσέλη, «χρειάζεται πολιτική έκφραση» και τόνισε χαρακτηριστικά ότι ενώ «υπάρχουν διαφορές μεταξύ μας, όλοι καλούμαστε να κάνουμε υπερβάσεις. Να αφήσουμε πίσω τον εγκλωβισμό μας στα όρια του γνώριμου περίγυρού μας. Καλούμαστε να αποφασίσουμε να δράσουμε συλλογικά και ανατρεπτικά».

Η αναζήτηση συμμάχων στα στρατόπεδα των μέχρι χτες αντιπάλων βασίζεται στην υπέρ πάντων προτεραιότητα που δίνει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην ανάληψη της κυβέρνησης, χωρίς ουσιαστικό διάλογο για το προγραμματικό περιεχόμενο της πολιτικής που θα ασκηθεί. Με τη σημερινή πολιτική γεωγραφία, είναι σαφές ότι δύσκολα θα διαμορφωθεί μια αυτοδύναμη πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, επομένως προλειαίνεται το έδαφος για τις …μεταγραφές. Είναι χαρακτηριστικό της διαχειριστικής εμμονής της Κουμουνδούρου το γεγονός ότι αποδίδει τις σχεδιαζόμενες «αποστασίες» της στην …Αριστερά. «Αν η πρόταση κοινού μετώπου είχε γίνει δεκτή από το ΚΚΕ, ίσως σήμερα να είχαμε μία άλλη κυβέρνηση», είπε για παράδειγμα ο Πάνος Σκουρλέτης, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το πολιτικό πρόγραμμα, αποκλειστικά στις συμμαχίες.

Τη σαφή της διαφοροποίηση καταγράφει πάντως στη συζήτηση αυτή η Αριστερή Πλατφόρμα. Όπως είπε μιλώντας στο Πριν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, «εμείς μιλάμε για κυβέρνηση της Αριστεράς και συμμαχίες μόνο σε αυτή τη βάση, όχι κυβερνήσεις της Κεντροαριστεράς». Περαιτέρω, σημείωσε ότι «κοινός παρονομαστής των συμμαχιών πρέπει να είναι ένα αντιμνημονιακό προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής και όχι η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ». Ενόψει του Συνεδρίου του κόμματος, η ακριβής ημερομηνία του οποίου ακόμη αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης, εκδηλώνονται νέες πρωτοβουλίες. Μετά τη «συνάντηση της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς» που διοργάνωσε στις αρχές Μαρτίου το Rproject, μια νέα ομάδα, ο «Μαρξιστικός Χώρος Μελέτης και Έρευνας» ανακοίνωσε τη πραγματοποίηση μαρξιστικού συνεδρίου στις αρχές Απριλίου με θέμα «Ακύρωση Μνημονίου, κατάργηση δανειακών συμβάσεων, διαγραφή χρέους».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 16-3-2013)

ΣΥΡΙΖΑ: Σε ώμους τεράτων…

tsipras syrizaΜπόρεσε να δει γιατί πάτησε «σε ώμους γιγάντων», ήταν η περίφημη φράση του Ισαάκ Νιούτον για τη συνέχεια της επιστήμης. Μια κυβερνητική αλλαγή με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισσότερο φαίνεται θα αποτελεί ανάλογη συνέχεια και όχι τομή. Η μεταμνημονιακή αυτή κυβέρνηση, αν πιστέψουμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, θα πατά «σε ώμους τεράτων», δεσμευμένη από τη μνημονιακή δημοσιονομική προσαρμογή, τους στόχους και τις διεθνείς υποχρεώσεις της.

Δεδομένη η δημοσιονομική προσαρμογή, υπό προϋποθέσεις η αποκατάσταση των εισοδημάτων

«Η διάσταση χρόνος είναι σημαντική», ήταν η φράση κλειδί από την πολύ σημαντική συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην τηλεόραση της ΝΕΤ. Το στέλεχος της Κουμουνδούρου και βασικός συντάκτης του οικονομικού προγράμματος του κόμματος, άνοιξε ένα «παράθυρο» για την αθέτηση της βασικής υπόσχεσης του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την κατάργηση του Μνημονίου «με ένα νόμο». Όπως είπε, απαντώντας αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην αποκατάσταση του βασικού μισθού στα προ Μνημονίου επίπεδα, «προς το παρόν, μπορούμε να το κάνουμε» για να συμπληρώσει ότι «αν δεν γίνει αλλαγή και προχωρήσει η κατάρρευση της οικονομίας, μπορεί να μην μπορούμε να το κάνουμε». Ερωτώμενος από τον Μανώλη Κοττάκη για τα χαράτσια και τους έκτακτους φόρους, ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικός: «Όλα αυτά είναι υπό αίρεση», σημείωσε προσεκτικά, για να προχωρήσει όμως σε ένα βασικό διαχωρισμό: «Υπό κατάργηση είναι για κάποιες κατηγορίες, όπως άνεργοι κ.λπ.». Όπερ μεθερμηνευόμενον, σημαίνει ότι το χαράτσι ήρθε για να μείνει για τη μεγάλη πλειοψηφία των φορολογούμενων, πλην των ειδικών κατηγοριών. Στο βρόντο λοιπόν η επιχειρηματολογία συνταγματολόγων, όπως του Γιώργου Κατρούγκαλου, που υιοθέτησε ασμένως ο ΣΥΡΙΖΑ περί αντισυνταγματικότητας του χαρατσιού…

Αποκαλυπτική και η αιτιολόγηση της επιλογής αυτής: «Αν δεν βρούμε το λογαριασμό τι να κάνουμε;», διερωτήθηκε ο Γιάννης Δραγασάκης. «Ό,τι αφορά δημοσιονομικό μέγεθος, θα ήταν ανεύθυνο να πω ότι το καταργούμε, χωρίς να πω τι θα βάλουμε στη θέση του», υπογράμμισε. Το οικονομικό ευαγγέλιο του Μνημονίου και της τρόικας, οι δανειακές συμβάσεις και οι εξ αυτών απορρέουσες δημοσιονομικές υποχρεώσεις, παραμένει επομένως ακλόνητα στερεωμένο στο βάθρο του.

Προς επίρρωση της νέας σκληρής γραμμής υπευθυνότητας που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του παλιού δικομματισμού και τη ρητορική περί «καμμένης γης», ήρθε η συνέντευξη του Γιώργου Σταθάκη, υπεύθυνου του τομέα Ανάπτυξης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ, στο Βήμα: «Η επιστροφή μισθών και συντάξεων σε επίπεδα συμβατά με εκείνα προ του 2009, μπορεί να γίνει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η οικονομία ανακάμπτει και βρίσκεται στα επίπεδα του 2009», είπε ο οικονομολόγος. «Αυτό είναι μια σταδιακή διαδικασία», υπογράμμισε, χωρίς να κρύβει τη βασική πολιτική επιλογή του κόμματός του ότι θα συνεχίσει τη διαδρομή από το σημείο που θα αφήσει τη σκυτάλη η μνημονιακή συγκυβέρνηση.

Άλλο στίγμα πάντως θέλει να δώσει με τις θέσεις της η εσωκομματική αντιπολίτευση. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, με τηλεοπτική του παρέμβαση στο Μέγκα, μίλησε για «πακέτο μέτρων» που θα περιλαμβάνει ρητά την αποκατάσταση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της Εθνικής Σύμβασης, την επιστροφή της μετενέργειας και της διαιτησίας. «Αυτό το πακέτο είναι αναπτυξιακό», εξήγησε ο άτυπος επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας, χωρίς πάντως να μπει σε λεπτομέρειες χρονικού προσδιορισμού των θέσεών του.

Στοιχεία συνέχειας, διορθώσεων και όχι ρήξης με τη σημερινή πολιτική έχει συνολικά η περί ανάπτυξης πολιτική της Κουμουνδρούρου. Όπως σημείωσε ο Γιώργος Σταθάκης σχετικά, «ο ΣΥΡΙΖΑ γενικώς στηρίζει τις επενδύσεις που αναβαθμίζουν την παραγωγική οικονομία της χώρας, τις υποδομές στον τουρισμό και αλλού και συνεπώς είμαστε πολύ θετικοί, θέλουμε ένα θεσμικό, φορολογικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο σαφές». Νωρίτερα, είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμη και για ενιαίο συντελεστή φορολόγησης στα φυσικά πρόσωπα. Περαιτέρω, ο Αλ. Τσίπρας δεσμεύθηκε ότι θα απαλλάξει «τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις από το καταστροφικό φορτίο των άδικων φόρων», κλείνοντας το μάτι στο λεγόμενο μεσαίο χώρο, αλλά και το κεφάλαιο περί αναδιανομής μέσω πιο δίκαιης φορολογίας. Παράλληλα, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ εξάντλησε την προοδευτικότητα της πολιτικής του στην πύλη της ΒΙΟΜΕ, του εργοστασίου που διεκδικούν να διοικήσουν οι απολυμένοι εργάτες του. Μίλησε για «θετικά κίνητρα και χρηματοδότηση στους συνεταιρισμούς εργαζομένων» από μια «δημόσια τράπεζα ειδικού σκοπού για τη χρηματοδότηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων» στο πλαίσιο μιας «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 3-3-2013)

ΣΥΡΙΖΑ: Η κυβερνησιμότητα φέρνει αρχηγισμό

61699_556780944340192_1289138841_nΣε οργανωτική μεταμόρφωση με αρχηγική – αυταρχική φορά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στην τροχιά διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας στην οποία έχει εισέλθει. Χωρίς να ερωτηθεί κανένα εκλεγμένο όργανο, με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα, όπως αποκαλύφθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που συνεδρίασε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, σχεδιάστηκαν και αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία. Την ίδια στιγμή, η διαγραφή στελέχους του κόμματος για την έκφραση της γνώμης του στο …facebook δείχνει ότι η Κουμουνδούρου ξεκίνησε να υιοθετεί τις μεθόδους των πολιτικών αντιπάλων του κόμματος.

Με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία

Ότι βρήκε «συμμάχους της Ελλάδας και του λαού μας σε σημαντικές χώρες των G20, στη Βραζιλία και την Αργεντινή», υποστήριξε πάντως στο σινέ Κεραμεικός ο Αλέξης Τσίπρας, σε έναν μάλλον φτωχό απολογισμό της μεγάλης του διεθνούς περιοδείας. Επανέλαβε την κεντρική θέση του κόμματος η κυβέρνηση να ζητήσει «έκτακτη σύγκληση Ευρωπαϊκής Συνόδου για να θέσει στους εταίρους τα νέα δεδομένα», καθώς επίσης και «διενέργεια διάσκεψης σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το ζήτημα του χρέους», χωρίς παράλληλα να αναφέρει την τακτική που θα ακολουθήσει στο ενδεχόμενο αυτά τα σώματα να αποφασίσουν τη συνέχιση της ήδη δρομολογημένης πολιτικής. Ως προς την οικονομική πολιτική μιας μελλοντικής κυβέρνησης υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι θα επαναφέρει «την κοινή λογική στη φορολογική πολιτική», υποσχόμενος αόριστα ότι θα βάλει «τέλος στα φορολογικά προνόμια της οικονομικής ολιγαρχίας». Επίσης, επανέλαβε τη θέση του ότι «το Μνημόνιο θα το καταργήσει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ με τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός μας μέσα στη Βουλή».

Από τη μεριά της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε οκτώ τροπολογίες, οι οποίες στο σύνολό τους καταψηφίστηκαν. Η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση έθετε θέμα για ένα «δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ», με «βαθύτατα ταξικούς, εργατικούς, λαϊκούς κοινωνικούς και κινηματικούς όρους». Αντιθέτως, στην πολιτική απόφαση του σώματος διατυπώθηκε το αίτημα να συνταχθεί άμεσα ένα «προγραμματικό πλαίσιο άμεσων ενεργειών μιας κυβέρνησης της Αριστεράς», το οποίο θα είναι «συνεκτικό» και «ρεαλιστικό». Η Αριστερή Πλατφόρμα έθεσε ζήτημα για τη λήψη των συλλογικών αποφάσεων, αποκαλύπτοντας ότι οι συναντήσεις που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σόιμπλε, τον Φούχτελ, το ΔΝΤ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και όχι μόνο, αποφασίστηκαν «χωρίς να έχουν συζητηθεί ούτε καν ενημερωθεί τα συλλογικά δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα του κόμματος (Κεντρική Επιτροπή, Γραμματεία, 9μελές)». Μέσα στις τροπολογίες που απορρίφθηκαν περιλαμβάνεται και η πρόταση για «ενωτικές πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα σε δυνάμεις όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ» που θα θέσει «άμεσα σημεία κοινής δράσης».

«Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα», υποστήριξε στην κριτική της τοποθέτηση η Σοφία Σακοράφα

Τελικώς, η απόφαση υπερψηφίστηκε με ένα μόλις «κατά» και εννέα λευκά σε ένα Σώμα που συνολικά αποτελείται από 226 μέλη. Η ομοψυχία ωστόσο που προδίδουν οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πραγματική. Οι κριτικές φωνές στις επιλογές της ηγεσίας πυκνώνουν, ενώ δεν πέρασε απαρατήρητη η βαρυσήμαντη τοποθέτηση της Σοφίας Σακοράφα, που έκανε λόγο για «αγιοποίηση του αμερικάνικου καπιταλισμού», που δημιουργεί «ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα». Η βουλευτής σημείωσε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να εμπνέει «πολιτικό φόβο» στους αντιπάλους της, να επιδεικνύει «σκληρή διαπραγμάτευση» και να διαθέτει «πολιτική βούληση». «Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρέπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας», υποστήριξε χωρίς περιστροφές. Και εκφράζοντας πικρία που δεν βρέθηκαν πολλά στελέχη του κόμματος στο αμαξοστάσιο του Μετρό μετά την επιστράτευση τόνισε: «Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα».

Ζήτημα δημοκρατικής ουσίας πάντως προκύπτει και από την αποπομπή του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσου Θεοδωρίδη, ο οποίος σε μια από τις δεκάδες καθημερινές αναρτήσεις του στο facebook αποκάλεσε τα Ίμια «Καρντάκ» σχολιάζοντας την «επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης »εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων»». Ο Ν. Θεοδωρίδης είναι μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ και αποπέμφθηκε από την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής όπου συμμετείχε. Το επίμαχο δημοσίευμα αλίευσε η ΝΔ καλώντας τον Αλέξη Τσίπρα «να πάρει ξεκάθαρη θέση άμεσα, χωρίς στρογγυλέματα και υπεκφυγές, να καταδικάσει τις θέσεις του συνεργάτη του και να τον εκπαραθυρώσει», όπως και έκανε εν ριπή οφθαλμού. Δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι πριν κάποιους μήνες με ανάλογη νοοτροπία ο Αντώνης Σαμαράς διέγραψε τον βουλευτή του Νίκο Νικολόπουλο για μια ανάρτηση στο twitter και ο Φώτης Κουβέλης απομάκρυνε προληπτικά δύο βουλευτές της ΔΗΜΑΡ για τις θέσεις τους.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 10-2-2013)