ΣΥΡΙΖΑ: Σε ώμους τεράτων…

tsipras syrizaΜπόρεσε να δει γιατί πάτησε «σε ώμους γιγάντων», ήταν η περίφημη φράση του Ισαάκ Νιούτον για τη συνέχεια της επιστήμης. Μια κυβερνητική αλλαγή με πρωταγωνιστή τον ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισσότερο φαίνεται θα αποτελεί ανάλογη συνέχεια και όχι τομή. Η μεταμνημονιακή αυτή κυβέρνηση, αν πιστέψουμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, θα πατά «σε ώμους τεράτων», δεσμευμένη από τη μνημονιακή δημοσιονομική προσαρμογή, τους στόχους και τις διεθνείς υποχρεώσεις της.

Δεδομένη η δημοσιονομική προσαρμογή, υπό προϋποθέσεις η αποκατάσταση των εισοδημάτων

«Η διάσταση χρόνος είναι σημαντική», ήταν η φράση κλειδί από την πολύ σημαντική συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην τηλεόραση της ΝΕΤ. Το στέλεχος της Κουμουνδούρου και βασικός συντάκτης του οικονομικού προγράμματος του κόμματος, άνοιξε ένα «παράθυρο» για την αθέτηση της βασικής υπόσχεσης του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την κατάργηση του Μνημονίου «με ένα νόμο». Όπως είπε, απαντώντας αν ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει στην αποκατάσταση του βασικού μισθού στα προ Μνημονίου επίπεδα, «προς το παρόν, μπορούμε να το κάνουμε» για να συμπληρώσει ότι «αν δεν γίνει αλλαγή και προχωρήσει η κατάρρευση της οικονομίας, μπορεί να μην μπορούμε να το κάνουμε». Ερωτώμενος από τον Μανώλη Κοττάκη για τα χαράτσια και τους έκτακτους φόρους, ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικός: «Όλα αυτά είναι υπό αίρεση», σημείωσε προσεκτικά, για να προχωρήσει όμως σε ένα βασικό διαχωρισμό: «Υπό κατάργηση είναι για κάποιες κατηγορίες, όπως άνεργοι κ.λπ.». Όπερ μεθερμηνευόμενον, σημαίνει ότι το χαράτσι ήρθε για να μείνει για τη μεγάλη πλειοψηφία των φορολογούμενων, πλην των ειδικών κατηγοριών. Στο βρόντο λοιπόν η επιχειρηματολογία συνταγματολόγων, όπως του Γιώργου Κατρούγκαλου, που υιοθέτησε ασμένως ο ΣΥΡΙΖΑ περί αντισυνταγματικότητας του χαρατσιού…

Αποκαλυπτική και η αιτιολόγηση της επιλογής αυτής: «Αν δεν βρούμε το λογαριασμό τι να κάνουμε;», διερωτήθηκε ο Γιάννης Δραγασάκης. «Ό,τι αφορά δημοσιονομικό μέγεθος, θα ήταν ανεύθυνο να πω ότι το καταργούμε, χωρίς να πω τι θα βάλουμε στη θέση του», υπογράμμισε. Το οικονομικό ευαγγέλιο του Μνημονίου και της τρόικας, οι δανειακές συμβάσεις και οι εξ αυτών απορρέουσες δημοσιονομικές υποχρεώσεις, παραμένει επομένως ακλόνητα στερεωμένο στο βάθρο του.

Προς επίρρωση της νέας σκληρής γραμμής υπευθυνότητας που θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του παλιού δικομματισμού και τη ρητορική περί «καμμένης γης», ήρθε η συνέντευξη του Γιώργου Σταθάκη, υπεύθυνου του τομέα Ανάπτυξης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ΣΥΡΙΖΑ, στο Βήμα: «Η επιστροφή μισθών και συντάξεων σε επίπεδα συμβατά με εκείνα προ του 2009, μπορεί να γίνει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η οικονομία ανακάμπτει και βρίσκεται στα επίπεδα του 2009», είπε ο οικονομολόγος. «Αυτό είναι μια σταδιακή διαδικασία», υπογράμμισε, χωρίς να κρύβει τη βασική πολιτική επιλογή του κόμματός του ότι θα συνεχίσει τη διαδρομή από το σημείο που θα αφήσει τη σκυτάλη η μνημονιακή συγκυβέρνηση.

Άλλο στίγμα πάντως θέλει να δώσει με τις θέσεις της η εσωκομματική αντιπολίτευση. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, με τηλεοπτική του παρέμβαση στο Μέγκα, μίλησε για «πακέτο μέτρων» που θα περιλαμβάνει ρητά την αποκατάσταση του βασικού μισθού στα 751 ευρώ, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και της Εθνικής Σύμβασης, την επιστροφή της μετενέργειας και της διαιτησίας. «Αυτό το πακέτο είναι αναπτυξιακό», εξήγησε ο άτυπος επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας, χωρίς πάντως να μπει σε λεπτομέρειες χρονικού προσδιορισμού των θέσεών του.

Στοιχεία συνέχειας, διορθώσεων και όχι ρήξης με τη σημερινή πολιτική έχει συνολικά η περί ανάπτυξης πολιτική της Κουμουνδρούρου. Όπως σημείωσε ο Γιώργος Σταθάκης σχετικά, «ο ΣΥΡΙΖΑ γενικώς στηρίζει τις επενδύσεις που αναβαθμίζουν την παραγωγική οικονομία της χώρας, τις υποδομές στον τουρισμό και αλλού και συνεπώς είμαστε πολύ θετικοί, θέλουμε ένα θεσμικό, φορολογικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο σαφές». Νωρίτερα, είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμη και για ενιαίο συντελεστή φορολόγησης στα φυσικά πρόσωπα. Περαιτέρω, ο Αλ. Τσίπρας δεσμεύθηκε ότι θα απαλλάξει «τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις από το καταστροφικό φορτίο των άδικων φόρων», κλείνοντας το μάτι στο λεγόμενο μεσαίο χώρο, αλλά και το κεφάλαιο περί αναδιανομής μέσω πιο δίκαιης φορολογίας. Παράλληλα, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ εξάντλησε την προοδευτικότητα της πολιτικής του στην πύλη της ΒΙΟΜΕ, του εργοστασίου που διεκδικούν να διοικήσουν οι απολυμένοι εργάτες του. Μίλησε για «θετικά κίνητρα και χρηματοδότηση στους συνεταιρισμούς εργαζομένων» από μια «δημόσια τράπεζα ειδικού σκοπού για τη χρηματοδότηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων» στο πλαίσιο μιας «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 3-3-2013)

ΣΥΡΙΖΑ: Η κυβερνησιμότητα φέρνει αρχηγισμό

61699_556780944340192_1289138841_nΣε οργανωτική μεταμόρφωση με αρχηγική – αυταρχική φορά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στην τροχιά διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας στην οποία έχει εισέλθει. Χωρίς να ερωτηθεί κανένα εκλεγμένο όργανο, με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα, όπως αποκαλύφθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που συνεδρίασε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, σχεδιάστηκαν και αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία. Την ίδια στιγμή, η διαγραφή στελέχους του κόμματος για την έκφραση της γνώμης του στο …facebook δείχνει ότι η Κουμουνδούρου ξεκίνησε να υιοθετεί τις μεθόδους των πολιτικών αντιπάλων του κόμματος.

Με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία

Ότι βρήκε «συμμάχους της Ελλάδας και του λαού μας σε σημαντικές χώρες των G20, στη Βραζιλία και την Αργεντινή», υποστήριξε πάντως στο σινέ Κεραμεικός ο Αλέξης Τσίπρας, σε έναν μάλλον φτωχό απολογισμό της μεγάλης του διεθνούς περιοδείας. Επανέλαβε την κεντρική θέση του κόμματος η κυβέρνηση να ζητήσει «έκτακτη σύγκληση Ευρωπαϊκής Συνόδου για να θέσει στους εταίρους τα νέα δεδομένα», καθώς επίσης και «διενέργεια διάσκεψης σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το ζήτημα του χρέους», χωρίς παράλληλα να αναφέρει την τακτική που θα ακολουθήσει στο ενδεχόμενο αυτά τα σώματα να αποφασίσουν τη συνέχιση της ήδη δρομολογημένης πολιτικής. Ως προς την οικονομική πολιτική μιας μελλοντικής κυβέρνησης υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι θα επαναφέρει «την κοινή λογική στη φορολογική πολιτική», υποσχόμενος αόριστα ότι θα βάλει «τέλος στα φορολογικά προνόμια της οικονομικής ολιγαρχίας». Επίσης, επανέλαβε τη θέση του ότι «το Μνημόνιο θα το καταργήσει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ με τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός μας μέσα στη Βουλή».

Από τη μεριά της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε οκτώ τροπολογίες, οι οποίες στο σύνολό τους καταψηφίστηκαν. Η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση έθετε θέμα για ένα «δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ», με «βαθύτατα ταξικούς, εργατικούς, λαϊκούς κοινωνικούς και κινηματικούς όρους». Αντιθέτως, στην πολιτική απόφαση του σώματος διατυπώθηκε το αίτημα να συνταχθεί άμεσα ένα «προγραμματικό πλαίσιο άμεσων ενεργειών μιας κυβέρνησης της Αριστεράς», το οποίο θα είναι «συνεκτικό» και «ρεαλιστικό». Η Αριστερή Πλατφόρμα έθεσε ζήτημα για τη λήψη των συλλογικών αποφάσεων, αποκαλύπτοντας ότι οι συναντήσεις που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σόιμπλε, τον Φούχτελ, το ΔΝΤ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και όχι μόνο, αποφασίστηκαν «χωρίς να έχουν συζητηθεί ούτε καν ενημερωθεί τα συλλογικά δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα του κόμματος (Κεντρική Επιτροπή, Γραμματεία, 9μελές)». Μέσα στις τροπολογίες που απορρίφθηκαν περιλαμβάνεται και η πρόταση για «ενωτικές πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα σε δυνάμεις όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ» που θα θέσει «άμεσα σημεία κοινής δράσης».

«Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα», υποστήριξε στην κριτική της τοποθέτηση η Σοφία Σακοράφα

Τελικώς, η απόφαση υπερψηφίστηκε με ένα μόλις «κατά» και εννέα λευκά σε ένα Σώμα που συνολικά αποτελείται από 226 μέλη. Η ομοψυχία ωστόσο που προδίδουν οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πραγματική. Οι κριτικές φωνές στις επιλογές της ηγεσίας πυκνώνουν, ενώ δεν πέρασε απαρατήρητη η βαρυσήμαντη τοποθέτηση της Σοφίας Σακοράφα, που έκανε λόγο για «αγιοποίηση του αμερικάνικου καπιταλισμού», που δημιουργεί «ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα». Η βουλευτής σημείωσε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να εμπνέει «πολιτικό φόβο» στους αντιπάλους της, να επιδεικνύει «σκληρή διαπραγμάτευση» και να διαθέτει «πολιτική βούληση». «Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρέπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας», υποστήριξε χωρίς περιστροφές. Και εκφράζοντας πικρία που δεν βρέθηκαν πολλά στελέχη του κόμματος στο αμαξοστάσιο του Μετρό μετά την επιστράτευση τόνισε: «Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα».

Ζήτημα δημοκρατικής ουσίας πάντως προκύπτει και από την αποπομπή του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσου Θεοδωρίδη, ο οποίος σε μια από τις δεκάδες καθημερινές αναρτήσεις του στο facebook αποκάλεσε τα Ίμια «Καρντάκ» σχολιάζοντας την «επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης »εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων»». Ο Ν. Θεοδωρίδης είναι μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ και αποπέμφθηκε από την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής όπου συμμετείχε. Το επίμαχο δημοσίευμα αλίευσε η ΝΔ καλώντας τον Αλέξη Τσίπρα «να πάρει ξεκάθαρη θέση άμεσα, χωρίς στρογγυλέματα και υπεκφυγές, να καταδικάσει τις θέσεις του συνεργάτη του και να τον εκπαραθυρώσει», όπως και έκανε εν ριπή οφθαλμού. Δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι πριν κάποιους μήνες με ανάλογη νοοτροπία ο Αντώνης Σαμαράς διέγραψε τον βουλευτή του Νίκο Νικολόπουλο για μια ανάρτηση στο twitter και ο Φώτης Κουβέλης απομάκρυνε προληπτικά δύο βουλευτές της ΔΗΜΑΡ για τις θέσεις τους.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 10-2-2013)

Επικύρωση δεξιάς στροφής με Τσίπρα στο τιμόνι η Συνδιάσκεψη

486931_517379014947052_578468309_nO Συνασπισμός πέθανε, ζήτω ο ΣΥΡΙΖΑ! Τα λόγια του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα προχθές Παρασκευή, καθώς προλόγιζε το νέο βιβλίο του Γιάννη Μπαλάφα, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για το συμπέρασμα που βγάζει η Κουμουνδούρου από τη Συνδιάσκεψη που έληξε την περασμένη Κυριακή: Ο Συνασπισμός «κλείνει τον κύκλο του, αφήνοντας στη θέση του τον ΣΥΡΙΖΑ του 27% που σύντομα θα κληθεί με τη στήριξη της πλειοψηφίας του λαού μας να κυβερνήσει τον τόπο», είπε ο Αλέξης Τσίπρας, για ένα βιβλίο που ο τίτλος του και μόνο φανερώνει μια αίσθηση τελικής δικαίωσης: 20 χρόνια χρειάστηκαν, γράφει στο εξώφυλλο το ανανεωτικό στέλεχος (εκδόσεις Νήσος) δίνοντας ένα πλήρες χρονικό του Συνασπισμού από την εποχή της διάσπασης με το ΚΚΕ μέχρι το περασμένο Σαββατοκύριακο. Και πράγματι, οι εργασίες στο ΣΕΦ το τριήμερο των εργασιών της Συνδιάσκεψης αποτύπωσαν ένα νέο συσχετισμό και σφράγισαν τη δεξιά αναβάπτιση του κόμματος της Κουμουνδούρου, από την παράταξη των κινημάτων, του άρθρου 16 και της γενιάς του Δεκέμβρη που διαμόρφωσε ο Αλέκος Αλαβάνος, στον φορέα της κυβερνητικής διαχείρισης.

Παρά τις δηλώσεις της Αριστερής Πλατφόρμας για ενότητα, το σώμα διχάστηκε πάνω σε στρατηγικής σημασίας ζητήματα

Αν ξεχώρισαν τρία ουσιαστικά θέματα από τη Συνδιάσκεψη, αυτά είναι πρώτον, η επικύρωση της κυριαρχίας του Αλέξη Τσίπρα επί του νέου κόμματος, δεύτερον, η άρνηση της Αριστερής Πλατφόρμας να αποτελέσει εσωκομματική αντιπολίτευση και τρίτον, η καταψήφιση από το Σώμα των δύο βασικών τροπολογιών που κατέθεσε η Πλατφόρμα για τις συμμαχίες στην Αριστερά και το ζήτημα του χρέους.

Η επιλογή του προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος να θέσει υποψηφιότητα με σταυρό για το νέο κεντρικό όργανο του κόμματος, αρνούμενος την αριστίνδην τοποθέτησή του, ναι μεν επιβεβαίωσε την αντισυμβατική τόλμη του Αλέξη Τσίπρα, παράλληλα όμως φανέρωσε και την χαρακτηριστικά παραδοσιακή πάλη μηχανισμών που έδωσε τον τόνο στην εκλογική μάχη. Ο πρόεδρος του κόμματος συγκέντρωσε τελικά 2.096 σταυρούς στο σύνολο των 2.879 έγκυρων ψηφοδελτίων, δηλαδή συγκέντρωσε το 73% των ψήφων. Παρόλ’ αυτά, τέθηκε ατύπως επικεφαλής της μίας εκ των δύο λιστών, εντείνοντας την περιχαράκωση. Η εντός σταδίου διαπραγμάτευση, μετά από πρόταση της Αριστερής Πλατφόρμας κατέληξε στην πρωτότυπη απόφαση να υπάρχει ένα φύλλο ψηφοδελτίου με δυνατότητα επικοινωνίας ανάμεσα στις λίστες με σταυροδοσία σε «αντίπαλους» υποψηφίους.

Απέφυγε ο Αλέξης Τσίπρας να διευκρινίσει για πότε προγραμματίζεται η ανάκαμψη των εισοδημάτων, τονίζοντας μόνο ότι είναι υπέρ των ιδιωτικών επενδύσεων

Η εντυπωσιακή επικράτηση Τσίπρα αποτελεί στην πραγματικότητα επικύρωση των πεπραγμένων της ηγεσίας του κόμματος, ένα σύνολο από σοβαρές πολιτικές αποφάσεις, που σύμφωνα με πολλούς συνιστούν στροφή του κόμματος, αλλά και «λευκή επιταγή» στην ηγετική ομάδα για το μέλλον. Μία μέρα αφότου έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, την Τρίτη, ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στο 23ο Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου ανέλυσε επί μακρόν πλευρές της οικονομικής πολιτικής που θα ασκήσει μία πιθανή κυβέρνηση υπό την ηγεσία του, οι οποίες ουδόλως αναλύθηκαν εντός του ΣΕΦ το τριήμερο των εσωκομματικών διαδικασιών: «Η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας», είπε, «σημαίνει και δυνατότητα αποπληρωμής μελλοντικά σημαντικού μέρους των χρημάτων που έχουν δανείσει στην Ελλάδα, γι’ αυτό ζητάμε χρόνο», τόνισε, δίνοντας άλλο χρώμα στη φύση της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές που επισήμως υπόσχεται. «Πρέπει να τερματιστούν τα μνημόνια και η λιτότητα» υπογράμμισε ακόμα, συμπληρώνοντας όμως ότι στόχος είναι «να αρχίσει η σταθεροποίηση και η σταδιακή, σε βάθος χρόνου, ανάκαμψη των εισοδημάτων», αποφεύγοντας να προσδιορίσει αυτό το «βάθος» και περιοριζόμενος να υποσχεθεί την επιστροφή του βασικού μισθού στο μνημονιακό «επίπεδο της 31ης Δεκεμβρίου 2011», δηλαδή τα 751,39 ευρώ μικτά ή 621,9 ευρώ καθαρά. Στην ίδια ομιλία ανέλυσε ότι το κόμμα του κομίζει «την τεχνογνωσία της πλουραλιστικής οικονομίας», όπου «ο δημόσιος, ο ιδιωτικός και ο κοινωνικός (;) τομέας θα λειτουργούν συμπληρωματικά, θα συμπράττουν με όρους αμοιβαίου και κοινωνικού συμφέροντος», για να δώσει έμφαση στη φράση: «Είμαστε υπέρ των παραγωγικών ιδιωτικών επενδύσεων».

Μια διαφορετική φυσιογνωμία από την παραπάνω θέλησε να εκφράσει η Αριστερή Πλατφόρμα που μορφοποιήθηκε από από το Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, τη ΔΕΑ, την πλειοψηφία του Κόκκινου, την ΑΠΟ, την Πρωτοβουλία για έναν Επαναστατικό ΣΥΡΙΖΑ (περιοδικό Μαρξιστική Φωνή) και την Αριστερή Ανασύνθεση του Συνασπισμού. Στο κεντρικό όργανο η Αριστερή Πλατφόρμα κατέγραψε 25,71% (με 695 ψήφους) και εξέλεξε 58 μέλη, έναντι ποσοστού 74,2% (με 2.008 ψήφους) και 168 εδρών που κατέγραψε το ανταγωνιστικό Ενιαίο Ψηφοδέλτιο. Αρκετοί μίλησαν για τη γέννηση μιας νέας αριστερής εσωκομματικής αντιπολίτευσης ως αντίβαρο στη γραμμή της ηγεσίας, κάτι όμως που στελέχη της πλατφόρμας αποκρούουν κατηγορηματικά: «Κάτι τέτοιο», τόνισε στέλεχος του Αριστερού Ρεύματος, «δεν αποδίδει τον αγωνιστικό, υπεύθυνο, ενωτικό και εποικοδομητικό ρόλο τόσο του Αριστερού Ρεύματος όσο και της Αριστερής Πλατφόρμας, που επιδιώκουν την ενότητα και την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συνολικά και ειδικότερα σε κρίσιμα θέματα». Όπως έγραψε ο Βασίλης Πριμηκήρης, στέλεχος του Ρεύματος, «σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε η τάση θεσμοθέτησης της οποιασδήποτε εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Αυτό που έμπαινε και μπήκε από το Αριστερό Ρεύμα, ήταν το δικαίωμα στη διαφορετική έκφραση και στη δυνατότητα καταγραφής της». Από τις σαφείς αυτές δηλώσεις προκύπτει το συμπέρασμα ότι αντίλογος στις επιλογές της ηγεσίας δεν θα αρθρωθεί, παρά σε επίπεδο «αστερίσκων» στις αποφάσεις ή και δηλώσεων στον Τύπο. Άλλωστε, αρκετούς ξένισε το γεγονός ότι η συσπείρωση των αριστερών τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ εντός της «πλατφόρμας» δεν έπεισε τη μαοϊκών καταβολών Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, που τελικώς συντάχθηκε με τη λίστα Τσίπρα.

Παρά τις δηλώσεις κομματικής νομιμοφροσύνης, γεγονός παραμένει ότι το σώμα της Συνδιάσκεψης διχάστηκε σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας, όπως αυτό του χρέους και της ευρωπαϊκής προοπτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχικές τροπολογίες που κατέθεσε το Αριστερό Ρεύμα εμπλουτίστηκαν με σημαντικά ριζοσπαστικότερες διατυπώσεις, μετά την είσοδο των υπόλοιπων συνιστωσών στην πλατφόρμα. «Στην περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις (σ.σ. με τους δανειστές) δεν καρποφορήσουν σε εύλογο χρονικό διάστημα, τότε η κυβέρνηση της Αριστεράς θα διαγράψει μονομερώς το χρέος, ως πράξη ευθύνης και προϋπόθεση για να ανασάνει η χώρα», ήταν για παράδειγμα μια χαρακτηριστική προσθήκη στη σχετική τροπολογία, που συνέχιζε: «Τόσο η ευρωζώνη, όσο και η ίδια η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζονται και δεν επαναθεμελιώνονται, αλλά μόνον ανατρέπονται». Η τροπολογία αυτή που συγκέντρωνε την αντιΕΕ κριτική των δυνάμεων στον ΣΥΡΙΖΑ και τασσόταν υπέρ μιας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, καταψηφίστηκε οριακά, σε σημείο που το προεδρείο υποχρεώθηκε να προχωρήσει σε δεύτερη ψηφοφορία η οποία γινόταν με ανάταση χειρός. Το ερώτημα πώς γίνεται να καταγράφεται διχογνωμία σε ένα τέτοιο κεντρικό θέμα, αλλά η ενότητα να διαφυλάσσεται ως κόρην οφθαλμού, μένει μετέωρο.

Η απόρριψη των τροπολογιών της Αριστερής Πλατφόρμας ήταν περισσότερο εύγλωττη από μια υποθετική χλιαρή υιοθέτησή τους

Σημαδιακό ήταν και το γεγονός ότι απορρίφθηκε η δεύτερη τροπολογία για τη συμπαράταξη της Αριστεράς που συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους, περίπου το ένα τρίτο του σώματος. Στο κείμενο αυτό που καταψηφίστηκε τονιζόταν ότι «η υπόθεση της κοινής δράσης, της συνεργασίας και της συμπαράταξης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και πρώτα απ’ όλα του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΥΣΥΑ, δεν είναι μια υπόθεση απλών εκφωνήσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων αλλά κεντρικής πολιτικής», ενώ ως προς την κυβέρνηση της Αριστεράς διασαφηνιζόταν ότι αυτή «θα προωθεί και θα στηρίζεται σε ένα μεγάλο ενωτικό ταξικό εργατικό – λαϊκό κίνημα και όχι μια κυβέρνηση της κεντροαριστεράς ή της κεντρο-αριστερο-δεξιάς». Σε περιπτώσεις όπως οι παραπάνω, η απόρριψη μιας πολιτικής θέσης είναι περισσότερο εύγλωττη από μια χλιαρή υιοθέτησή της.

«Δεν θα χάσουμε την ψυχή μας, εμείς δεν θα προδώσουμε ποτέ τις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού μας», διαβεβαίωσε στην ομιλία του ενώπιον των περίπου 3.000 συνέδρων ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, μετά το πέρας της διαδικασίας εύχονταν ο νέος ΣΥΡΙΖΑ «να αποφύγει τις κακοτοπιές της αναδίπλωσης και ενδεχόμενης διολίσθησης στην κατεύθυνση των προδιαγραφών του συστήματος».

Αρκετοί κοιτάζουν το προγραμματισμένο Συνέδριο του κόμματος ως νέο πεδίο πολιτικής διαπάλης, ωστόσο η πορεία του σκάφους φαίνεται σήμερα όσο ποτέ «κλειδωμένη».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 9-12-2012)

Ο σκοτεινός εαυτός του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα ανέλπιστο δώρο έλαβε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την …Άνγκελα Μέρκελ. Με αφορμή την αιφνιδιαστική επίσκεψή της και τη διοργάνωση διαδηλώσεων τόσο τη Δευτέρα όσο και την Τρίτη, η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε τη μετάθεση της προγραμματισμένης για τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για ένα μήνα μετά. Ως πρώτιστο καθήκον η γραμματεία έθεσε «να σταματήσουμε τα μέτρα – φαρμάκι της κυβέρνησης και της τρόικας, να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς που την εκφράζουν». Ωστόσο, ψηλά στις προτεραιότητες όλων των συνιστωσών και των μεμονωμένων στελεχών βρίσκεται η εσωκομματική διαδικασία και οι όροι με τους οποίους θα οδηγηθούν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή, καθώς η συνδιάσκεψη θα παγιώσει ή θα ανατρέψει την πολιτική φυσιογνωμία που σταδιακά διαμόρφωσε η σημερινή ηγεσία του κόμματος από την προεκλογική περίοδο μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα σημείο έντονης διαπάλης που εκφράζεται τόσο με οργανωτικούς όσο και πολιτικούς όρους.

Ως τη δύναμη που θα «κάνει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχουν αποτύχει παταγωδώς τα δύο κόμματα» περιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Γιώργος Σταθάκης

Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές πλευρές και νέοι σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν τη δυσφορία τους για το γεγονός ότι το πηδάλιο χάραξης πολιτικής στον οικονομικό τομέα έχουν οι Γιάννης Δραγασάκης και Γιώργος Σταθάκης. Οι παρεμβάσεις του τελευταίου όλο το προηγούμενο διάστημα έχουν αφήσει ένα διαχειριστικό στίγμα σοσιαλδημοκρατικής κοπής, χωρίς κανένα ταξικό πρόσημο: «Η σταθεροποίηση είναι το απαραίτητο βήμα. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει καμία δυνατότητα μεταστροφής προς την ανάπτυξη. Άρα η ανάπτυξη είναι δεύτερο επίπεδο το οποίο, ενώ πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα, εν τούτοις θέλει μια πολύ διαφορετική προσέγγιση μετά τη σταθεροποίηση της οικονομίας», είπε για παράδειγμα στο Βήμα της Κυριακής ο Γ. Σταθάκης την προηγούμενη Κυριακή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την οικονομική ανάπτυξη με τους σημερινούς όρους της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής.

Στην ίδια συνέντευξη ο οικονομολόγος έθεσε ως λογικό και αποδεκτό προαπαιτούμενο της αναγκαίας διαγραφής χρέους τις …διαρθρωτικές τομές: «Το αντάλλαγμα που λογικά μπορεί να ζητηθεί είναι ένα αξιόπιστο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε συνθήκες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς ένα βιώσιμο πρόγραμμα που να απαντά σε αυτά τα δύο ερωτήματα θα βρεθούμε ακριβώς στην ίδια θέση», τόνισε χαρακτηριστικά. Προχώρησε δε πολύ περισσότερο, αποδεχόμενος τη λογική των «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων», μια ρητορική που μόνο τα μνημονιακά κόμματα έχουν υιοθετήσει. Όπως είπε, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η «μόνη πολιτική δύναμη η οποία μπορεί να σταθεροποιήσει την ελληνική κοινωνία και να επαναφέρει την οικονομία σε έναν βιώσιμο δρόμο και ταυτόχρονα να κάνει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχουν αποτύχει παταγωδώς τα δύο κόμματα».

Ένα «άλτερ έγκο», διαχειριστικό και σοσιαλδημοκρατικό, που απαρνείται τη ριζοσπαστική κληρονομιά της γενιάς του «άρθρου 16» και του Κοινωνικού Φόρουμ, τον κινηματισμό και την ενωτική κουλτούρα της Αριστεράς τίθεται επικεφαλής της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει τις κυβερνητικές θέσεις. Πλευρά αυτού του σκοτεινού εαυτού ήταν και η παρέμβαση του Πάνου Σκουρλέτη στην πρωινή εκπομπή του Μέγκα μετά τα γεγονότα του Πενταγώνου: «Πολύ εύκολα δεν μπήκανε χτες; Δεν ήταν λίγο περίεργη αυτή η υπόθεση;», διερωτήθηκε, ο εκπρόσωπος Τύπου της Κουμουνδούρου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τουλάχιστον στη φάση της εισβολής, η στάση της αστυνομίας ήταν ύποπτα ανεκτική. «Καταρρέουν βεβαιότητες, ιδεολογικές και πολιτικές ταυτότητες», είπε άλλωστε σε ένα ανύποπτο σημείο ο Π. Σκουρλέτης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, μια παραδοχή που διατρέχει όλη την επίσημη κομματική ρητορική μετά τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα και σπρώχνει σε αλλαγή φυσιογνωμίας που έχει ως προφανή σκοπό να γοητεύσει ένα πιο συντηρητικό εκλογικό ακροατήριο.

Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε και η αντι-ευρώ ρητορική που με παρρησία και ακλόνητα επιχειρήματα προέβαλλε η αριστερή τάση του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα έχει σιγήσει: «Η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά είτε θα αναπτύσσει με τόλμη και χωρίς αναστολές μια κουλτούρα ανοικτής διαφορετικότητας και ταυτόχρονα σεβασμού της πλειοψηφίας είτε θα αποτύχει οικτρά να αλλάξει την κοινωνία», ήταν η ασαφής απάντηση για παράδειγμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην ερώτηση της Αυγής την προηγούμενη Κυριακή αν μπορεί σήμερα να τεθεί θέμα εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη.

Ο ανοιχτός εσωτερικός διάλογος έχει φυσικά «ανάψει» από απλά μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα που τέθηκε το καλοκαίρι για καμπάνια εγγραφής νέων μελών και αναζωογόνηση των τοπικών επιτροπών, ως κυττάρου δημοκρατίας, μάλλον δεν πέτυχε στο βαθμό που ανέμενε η ηγεσία του κόμματος. Μέχρι στιγμής λοιπόν επιβεβαιώνεται ο φόβος που διατύπωσε ο Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, σε κείμενο που δημοσιοποίησε την Τετάρτη ότι «ενώ δεν υπάρχουν διατυπωμένες προσεγγίσεις, θέσεις ή/και ερωτήματα ή σημεία προς συζήτηση, σκιαγραφούνται από θεσμικά στελέχη κατευθύνσεις των οποίων η αμφισημία είναι προβληματική, υπό την έννοια ότι μπορεί, λόγω της θέσης των ομιλούντων, να προκαταλαμβάνονται τα βασικά χαρακτηριστικά του νέου φορέα».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 7-10-2012)

Μας τάραξαν στη νομιμότητα!

«Κάθε ομοιότητα με την ΕΔΑ είναι συμπτωματική», διαβεβαιώνει σε όλους τους τόνους ο Αλέξης Τσίπρας, απορρίπτοντας τις επίμονες προσπάθειες των δημοσιογράφων να εντοπίσουν το ιστορικό χνάρι του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Έχουν όμως άδικο; Ο μόνιμος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ μέχρι το 1967, ο Ηλίας Ηλιού, σφράγισε ένα ολόκληρο πολιτικό ρεύμα με τη φράση του προς τους τότε κυβερνώντες «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Ο σημερινός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, επανέλαβε εμφατικά την ίδια φράση σε τηλεοπτική του συνέντευξη για να δώσει το στίγμα της αντιπολιτευτικής τακτικής του κόμματός του. Τι εννοεί όμως;

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ οικοδομεί ένα διπλό αντιπολιτευτικό προφίλ, αυτό ενός φορέα που αποκαλύπτει τις ασυνέπειες της κυβέρνησης και εκείνο μιας μεταρρυθμιστικής δύναμης.

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ των 71 βουλευτών φιλοτεχνεί ένα διπλό αντιπολιτευτικό προφίλ: Πρώτον, αυτό ενός φορέα που αποκαλύπτει τις ασυνέπειες στο κυβερνητικό έργο και τις παρατυπίες στις διαδικασίες. Ενδεικτικό παράδειγμα της τακτικής αυτής, η υπόδειξη για το ασυμβίβαστο του Γ. Βερνίκου, που οδήγησε τελικώς στην παραίτησή του. Δεύτερον, το προφίλ μιας μεταρρυθμιστικής δύναμης, που σκοπεύει να ξεδιπλώσει τμηματικά «τη βασική στρατηγική μας επιλογή αντικατάστασής του Μνημονίου από ένα Εθνικό Σχέδιο Ανόρθωσης», όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων. Η πρώτη σχετική ενέργεια ήταν η κατάθεση πρότασης νόμου για την επαναφορά της μετενέργειας, του κατώτατου μισθού και των συλλογικών συμβάσεων στις συνθήκες που ίσχυαν πριν από το δεύτερο Μνημόνιο.

Με τα λόγια του Δημήτρη Παπαδημούλη, που μίλησε στο Unfollow για τον βομβαρδισμό από νομιμότητα, «το θέμα είναι να πείσουμε την πλειοψηφία των Ελλήνων ότι αυτή είναι μια κυβέρνηση αναξιόπιστη, που έχει αντικοινωνικό και αντιλαϊκό πρόγραμμα». Ο βουλευτής της Β’ Αθήνας υποστήριξε ότι εγκαλεί «τον πρωθυπουργό γιατί είπε πράγματα που δεν είχε σκοπό να κάνει και τα αθέτησε την επόμενη μέρα», μια κίνηση που «διευκολύνει τη στρατηγική να ανοίξουμε τα μάτια σε δέκα ανθρώπους», όπως αποσαφηνίζει. Η ούτως ή άλλως επικίνδυνη ισορροπία που επιχειρούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον άξονα θεσμικό – κινηματικό, γέρνει πια αποφασιστικά στην πλευρά όπου ευδοκιμούν οι επί μέρους αλλαγές εντός συστήματος.

Κατά τον Δ. Παπαδημούλη ιδανικές τοποθεσίες για συμπράξεις Δημοσίου και ιδιωτών είναι η Κασσιόπη της Κέρκυρας και η Αφάντου στη Ρόδο.

Αυτό ήταν άλλωστε και το νόημα της αντιπρότασης που προέβαλλε ο ΣΥΡΙΖΑ στο αμόκ ιδιωτικοποιήσεων που εξήγγειλε η συγκυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά: «Αντί να πουλήσεις τη δημόσια περιουσία και να μείνεις χωρίς τίποτα και μάλιστα με ευτελές τίμημα, η πρόταση είναι να την αξιοποιήσεις», μας εξηγεί ο Δ. Παπαδημούλης, προτείνοντας ένα «σχήμα κοινοπραξιών» το οποίο «μπορεί να γίνει με διακρατικές συμφωνίες ή με σύμπραξη με εταιρείες που να είναι υπό δημόσιο έλεγχο ή ακόμη και με ιδιώτες». Η θέση άλλωστε περιέχεται και στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου προτείνεται «ταχεία διερεύνηση των δυνατοτήτων για σύναψη προγραμματικών συνεργασιών ανάμεσα στον δημόσιο τομέα και ιδιωτικές επιχειρήσεις, εγχώριες ή και αλλοδαπές, με στόχο την ανάπτυξη των επιχειρήσεων». Κάθε ομοιότητα με τα πολλάκις καταδικασμένα ΣΔΙΤ, τις κακόφημες Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα που με κάθε ευκαιρία καταδίκαζε μέχρι πρότινος ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι και πάλι συμπτωματική. Σύμφωνα με τον Δ. Παπαδημούλη, ιδανικές περιοχές γι’ αυτή την ιδέα είναι τα 178 στρέμματα στην Κασσιόπη της Κέρκυρας ή τα 2.000 περίπου στρέμματα στη θέση Αφάντου στη Ρόδο.

Ο έτερος των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, Παναγιώτης Λαφαζάνης, προσθέτει απαλές αποχρώσεις αριστερής αντιπολίτευσης: «Θα βομβαρδίσουμε την κυβέρνηση με πρωτοβουλίες και θα κάνουμε προσπάθεια να ξηλώσουμε, να ακυρώσουμε στην πράξη τους βασικότερους και πιο αντεργατικούς και αντικοινωνικούς νόμους των μνημονίων», τονίζει στο Unfollow. Παρόλ’ αυτά, μόλις δημοσιοποιήθηκε η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για «κατάργηση των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012-2015 και των εφαρμοστικών τους νόμων με καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των μνημονίων», ο ΣΥΡΙΖΑ τήρησε πολύ επιφυλακτική στάση, προσπαθώντας θα έλεγε κανείς να συγκροτήσει ένα αντιμνημόνιο με αρκετή …νομιμότητα.

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Unfollow, τεύχος 8, Αύγουστος 2012)