Μια καρέκλα για τον Γιώργο

Ο αφορισμός «θα νικήσει εκείνος που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να αποφύγει τον πόλεμο» του περίφημου Κινέζου στρατηγού Σουν Τζου, φαίνεται να βρίσκει έναν πιστό οπαδό στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου. Η τακτική αναβολής των αποφάσεων διαδοχής κατά τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ την Τετάρτη, συνιστά ύστατη προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού να γαντζωθεί στην καρέκλα. Όπως φάνηκε από το κλίμα της συνεδρίασης, όπου σημειωτέον δεν πραγματοποιήθηκε καμία ψηφοφορία, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απομονώνεται σταδιακά από στελέχη που παραδοσιακά τον στήριζαν και δέχεται καθολικές πιέσεις να ξεκινήσει τις εσωκομματικές διαδικασίες διαδοχής του. Τελευταία κίνηση που απέμεινε είναι να μεταθέσει την εκλογή νέου προέδρου του κόμματος μετά τις εθνικές εκλογές, πρόταση που απορρίφθηκε αρχικά για να ξανασυζητηθεί σε μία εβδομάδα ξανά στο Πολιτικό Συμβούλιο και να τεθεί τελικώς στην κρίση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, που θα συνεδριάσει στις 14-15 Ιανουαρίου.

Συνέχεια

Advertisements

Μνημόνιο και Παπανδρέου οι σταθερές του ΠΑΣΟΚ

Αρχηγού παρόντος, πάσα διαδοχή παυσάτω, λέει ο Γιώργος Παπανδρέου για τη διαδοχολογία που έχει προσλάβει διαστάσεις επιδημίας στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι λίγα τα ρεπορτάζ στις πολιτικές σελίδες των εφημερίδων που φέρουν τον πρώην πρωθυπουργό να κινεί σύντομα τις εσωκομματικές διαδικασίες για την αντικατάστασή του στο τιμόνι του κόμματος. Ο ίδιος ωστόσο, από τις δημόσιες δηλώσεις του και τη μέχρι σήμερα στάση του, φανερώνει τελείως διαφορετικές προθέσεις: «Η δική μου στάση και πράξη να καταθέσω την πρωθυπουργία μου στη μέση της τετραετίας», είπε μιλώντας στη Βουλή ο Γιώργος Παπανδρέου, «έγινε όχι λόγω αποτυχίας αλλά για να συνεχίσει και να πετύχει η πολιτική που ξεκινήσαμε προ διετίας». Και υποστήριξε με την αποφασιστικότητα που δεν αφήνει αμφιβολίες για για την προσήλωσή του στην εξουσία ότι «είμαι περήφανος για τον αγώνα που έδωσα και δίνω, για να κρατήσω μια παράταξη μακριά από μικρές ή ισχυρές πελατείες και παράγοντες».

Συνέχεια

Υπηρεσιακή κυβέρνηση του Μεσοπρόθεσμου

Σε ανακάτεμα μιας φθαρμένης τράπουλας και όχι σε αλλαγή τραπεζιού, όπως είχε εξαγγελθεί, εξελίχθηκε ο ανασχηματισμός. Τα επίθετα «σαρωτικός» και «δομικός» που συνόδευαν τον αναμενόμενο ανασχηματισμό διαψεύστηκαν τελικώς οικτρά και το μεσημέρι της Παρασκευής πέρασαν το κατώφλι του προεδρικού μεγάρου για να ορκιστούν τα ίδια πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν και στο απερχόμενο κυβερνητικό σχήμα, πλην των Δ. Δρούτσα, Τ. Μπιρμπίλη και Γ. Πανάρετου, που αποχώρησαν. Κατά τα άλλα, η θεαματική αναβάθμιση του Βαγγέλη Βενιζέλου, που αναλαμβάνει υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και η παραμονή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην κυβέρνηση, αν και σε δευτερεύοντα ρόλο (υπουργείο Περιβάλλοντος) χαρακτηρίζουν το νέο Υπουργικό Συμβούλιο.

Συνέχεια

Ζητούν απολογισμό αλλά δεν καταψηφίζουν οι «16»

Ο συναγερμός χτύπησε, αλλά η απειλή αποδείχτηκε τελικώς μικρότερης σημασίας. Οι 16 υπογραφές που πλαισίωναν την επιστολή προς τον πρωθυπουργό ερέθισαν ακαριαία τα ευαίσθητα πλέον αντανακλαστικά των συνεργατών του Μεγάρου Μαξίμου, όμως η ανάγνωση του περιεχομένου της κατέβασε το βαθμό εγρήγορσης στο «πορτοκαλί». Οι ενστάσεις που κατέθεσαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εστίαζαν στις διαδικασίες εξπρές που φαίνεται να επιλέγει ο Γιώργος Παπανδρέου για την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος. Πουθενά όμως στις λίγες γραμμές της επιστολής δεν αφηνόταν να εννοηθεί ότι θα το καταψήφιζαν.

Συνέχεια

«Ξαφνικός θάνατος» για τη δημοκρατία

Κοινοβουλευτική δικτατορία ψηφίζει μόνο κατεπείγοντα νομοσχέδια

Τη θρυλική φράση «εώμεν τους νόμους καθεύδειν» (ας αφήσουμε τους νόμους να κοιμούνται) που είχε εκφωνήσει στις λαοσυνάξεις του ο Χριστόδουλος, ανέσυρε και υιοθέτησε ως πολιτική φιλοσοφία η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου. Ένα ακόμη νομοσχέδιο – σταθμός πέρασε από τη Βουλή με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, την οποία πιο πιστά θα απέδιδε η αθλητική ορολογία «ξαφνικός θάνατος» (sudden death) λόγω των καταλυτικών αλλαγών που φέρνει για τους εργαζόμενους. Το τελευταίο νομοσχέδιο που το υπουργείο Οικονομικών έθεσε σε «δημόσια διαβούλευση» ήταν τον Αύγουστο και αφορούσε τα τυχερά παιχνίδια. Η «ανοιχτή διακυβέρνηση» που υποσχόταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ως δήθεν νέα κουλτούρα στην πολιτική ζωή, έδωσε τη θέση της οριστικά στην καλυμμένη κοινοβουλευτική δικτατορία, όπου τις αποφάσεις παίρνει η τρόικα και η Βουλή υποχρεωτικά τις επικυρώνει με συνοπτικές διαδικασίες.

Από τον Οκτώβριο του 2009 η Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής έχει εξετάσει 6 νομοσχέδια και 8 συμβάσεις, από τα οποία τα 7 ήταν κατεπείγοντος χαρακτήρα! Από τον Μάιο και την ψήφιση του μνημονίου, δεν είχε γίνει καμία σύγκλιση της Ολομέλειας της Βουλής, ώστε να συζητηθούν ή να τεθούν σε οποιαδήποτε ψηφοφορία οι τρεις επικαιροποιήσεις του μνημονίου. Η Βουλή άνοιξε ξανά μόνο και μόνο για να να δώσει το μικρόφωνο στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν! Αν κάτι υπογραμμίζουν όλα αυτά σε συμβολικό και όχι μόνο επίπεδο, είναι η βαθιά υποτίμηση που καλλιεργεί πια η κυβέρνηση για τις αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες και θεσμούς, που πλέον μόνο προσχηματικά λειτουργούν σαν ένα κακοσκηνοθετημένο έργο.

Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνουν άλλωστε τα εσωκομματικά ήθη που επιβάλλονται στο ΠΑΣΟΚ στην εποχή του ΔΝΤ, που συμπυκνώνονται στο κανόνα «αν διαφωνείς, διαγράφεσαι». Δύο μόλις βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας τόλμησαν να διαφοροποιηθούν από την ψηφοφορία της Τρίτης: Ο Βαγγέλης Παπαχρήστος, ο οποίος καταψήφισε επί της αρχής το νομοσχέδιο και διαγράφηκε πριν αλέκτορα φωνήσαι, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας. Και ο Οδυσσέας Βουδούρης, που απείχε από την ψηφοφορία, αλλά για να γλυτώσει τη θέση του, υπογράμμισε με σαφήνεια ότι «η ουσία του νομοσχεδίου είναι προς την σωστή κατεύθυνση». Τέτοια μονολιθικότητα και επιβολή πειθαρχίας θα ζήλευαν και τριτοδιεθνιστικά κόμματα!

Από τον Οκτώβριο του 2009 η Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής έχει εξετάσει 6 νομοσχέδια και 8 συμβάσεις, από τα οποία τα 7 ήταν κατεπείγοντος χαρακτήρα

Για ποιο λόγο όμως η κυβέρνηση κινήθηκε έτσι; Πρώτον, επειδή την Τετάρτη ήταν προγραμματισμένη η πανεργατική απεργία. Η υπερψήφιση και κατοχύρωση ενός νόμου δημιουργεί όπως είναι φυσικό κλίμα απαισιοδοξίας για την αποτελεσματικότητα του αγώνα και μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην αποτυχία μιας απεργιακής κινητοποίησης. Και σίγουρα η κυβέρνηση δεν ήθελε μια επανάληψη της 5ης Μάη! Δεύτερον, η επίσπευση της ψηφοφορίας περιόρισε δραστικά το διάστημα για ενημέρωση και συζήτηση επί των μέτρων σε λίγα μόλις εικοσιτετράωρα. Ο στόχος ήταν να ασκηθούν όσο το δυνατόν λιγότερες κοινωνικές πιέσεις στους βουλευτές, ώστε να υπακούσουν στις εντολές της κυβέρνησης και της τρόικας χωρίς αντιρρήσεις.

«Πυρ ομαδόν» δέχτηκε η κυβέρνηση για τη διαδικασία εξπρές. Για «πραξικοπηματική διακυβέρνηση της χώρας, που βασίζεται στην ατιμωτική και κατά παράβαση του Συντάγματος ψηφισθείσα συμφωνία ανάμεσα σε κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ», έκανε λόγο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Για πρακτικές «κατοχικού κοινοβουλίου» μίλησε η Σοφία Σακοράφα και αποχώρησε από την αίθουσα. «Η Βουλή αναγκάζεται να έχει έναν παρακολουθηματικό ρόλο προς τις επιλογές και αποφάσεις της κυβέρνησης», κατήγγειλε ο Φώτης Κουβέλης. Πώς απάντησε στις επικρίσεις ο υπουργός Οικονομικών; Είπε ότι πρόκειται για «ρυθμίσεις που θα πρέπει να έχουν ψηφιστεί μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα» και ότι «είναι προϋπόθεση για την εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου». Με άλλα λόγια, συνέχισε τη ρητορική που παρουσιάζει τη συγκεκριμένη πολιτική να έχει ισχύ …φυσικού νόμου: Όπως το μήλο πέφτει υπακούοντας στο νόμο της βαρύτητας, έτσι και τα εργασιακά δικαιώματα αλώνονται για τη σωτηρία της πατρίδας από τη χρεωκοπία.

Φυσικά, δεν θα άλλαζε η κυβερνητική πολιτική αν λειτουργούσαν υποδειγματικά οι θεσμοί και τηρούνταν κατά γράμμα οι κανονισμοί. Ούτως ή άλλως, οι στρεβλώσεις στην πολιτική εκπροσώπηση του λαού στο κοινοβούλιο ξεκινούν από τον καλπονοθευτικό εκλογικό νόμο, που επιτρέπει σε μια μειοψηφία να νομοθετεί σαν να ήταν απόλυτη πλειοψηφία. Ωστόσο, η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση παρακάμπτει τους αστικούς θεσμούς, φανερώνει τη ροπή του συστήματος εξουσίας προς μια ολιγαρχική διακυβέρνηση, που θα αψηφά επιδεικτικά τη λαϊκή βούληση και θα ετοιμάζει αυταρχικές λύσεις για όσους αμφισβητούν την πολιτική της.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 19-12-2010)

Αν ήμουν πρωθυπουργός…

Στον Πόρο μοιράζει υποσχέσεις, στην Αθήνα ...λιτότητα

Παθολογικές διαστάσεις έχει πάρει η κοροϊδία των εργαζομένων από τον Γ. Παπανδρέου και την κυβέρνησή του. Ως πρωθυπουργός – δόκτωρ Τζέκιλ περνά τα σκληρότερα αντεργατικά μέτρα των τελευταίων δεκαετιών, βυθίζοντας τη χώρα στη φτώχεια και την απελπισία. Ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – μίστερ …Τζορτζ παραδίδει από το Συμπόσιο της Σύμης στον Πόρο αφελείς διαλέξεις για την ενδεδειγμένη οδό εξόδου από την κρίση. Τι είπε; «Η έξοδος από την κρίση απαιτεί σοβαρή και δίκαιη αναδιανομή εισοδήματος σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο». Σαν κάποιος ουδέτερος αναλυτής της κατάστασης, σαν να μην ψήφισε ποτέ η κυβέρνησή του την περικοπή μισθών και συντάξεων!

Η υποκρισία έχει και τα όριά της, αλλά το επικοινωνιακό επιτελείο του ΠΑΣΟΚ είτε έχει χάσει κάθε μέτρο ή δοκιμάζει πειραματικά τα όρια ανοχής των εργαζομένων. «Θα πρότεινα να στραφούμε προς την κατεύθυνση μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, μια κοινωνίας με περισσότερη ισότητα», είπε στο χαιρετισμό του τη Δευτέρα ο πρωθυπουργός, με τη γενικότητα που χαρακτηρίζει μόνο μαθητικές εκθέσεις Γυμνασίου. «Εμείς οι σοσιαλιστές υποβάλλουμε προτάσεις υπέρ του φόρου συναλλαγών», υπογράμμισε παρακάτω, αποσιωπώντας ότι οι μόνοι φόροι που τελικά επέβαλε ήταν οι έμμεσοι του ΦΠΑ, οι ειδικοί φόροι κατανάλωσης καυσίμων, την ίδια ώρα που η κυβέρνησή του μείωσε τους φόρους για τα μη διανεμόμενα κέρδη των ΑΕ από 25% σε 20%. Με την αφέλεια που θα χαρακτήριζε μόνο έναν τουρίστα στην περιγραφή του για την Ελλάδα, χαρακτήρισε τα μισητά μέτρα που επέβαλε η τρόικα και το μνημόνιο: «αλλαγές που θα μας οδηγήσουν στην ευημερία, στην αποκατάσταση αδικιών και σε ένα νέο πρότυπο ανάπτυξης, κυρίως όμως θα οδηγήσουν στο να εξασφαλίσουμε την ίδια την αυτονομία μας». Θα μπορούσαν να είναι αποσπάσματα ομιλιών από άλλες χρονιές και περιστάσεις, όμως τα παραπάνω εκφωνήθηκαν από τον Γ. Παπανδρέου την Πέμπτη. Είναι η δική του οπτική για τη απελευθέρωση των απολύσεων, τη μείωση του ποσού αποζημίωσης, για τη θύελλα λουκέτων που σαρώνει την αγορά, πετώντας στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους. «Αυτονομία» βαφτίστηκε η παραχώρηση από τη κυβέρνηση στην τρόικα της χάραξης οικονομικής πολιτικής σε βάθος τριετίας, μέσω του μνημονίου.

Αναλύοντας διεξοδικότερα το όραμά του, ο πρωθυπουργός υπογράμμισε: «Φτιάξαμε έναν οδικό χάρτη για την Ελλάδα που θα είναι μια επιτυχημένη χώρα, η οποία θα στηρίζεται στην πράσινη ανάπτυξη και όπου θα μπορούν οι άνθρωποι να στήνουν εύκολα επιχειρήσεις που θα επιτυγχάνουν». Πρόκειται για την «έρημη χώρα» της ΕΕ και του ΔΝΤ, στην οποία οι εργαζόμενοι θα αμείβονται με λιγότερα χρήματα κι απ’ αυτά της συλλογικής σύμβασης, όπου η εργατική νομοθεσία θα έχει αντικατασταθεί από τις ανεξέλεγκτες και φτηνές απολύσεις, όπου η ανεργία, η ακρίβεια και η φτώχεια θα έχει οδηγήσει τις εξαθλιωμένες μάζες σε απελπισμένη αναζήτηση εργασίας με οποιουσδήποτε όρους. Σε αυτή την Ελλάδα του ΔΝΤ, λέξη την οποία δεν ανέφερε ούτε μία φορά ο Γ. Παπανδρέου στις χιλιάδες λέξεις των φλύαρων ομιλιών του, οι επιχειρήσεις ασφαλώς θα επιτυγχάνουν. Πόσω μάλλον μετά την τελευταία υπογραφή της τριετούς γενικής συλλογικής σύμβασης μηδενικών αυξήσεων για τους μισθούς μεταξύ ΓΣΕΕ και ΣΕΒ, την οποία έσπευσε να χαιρετίσει θερμά ο πρωθυπουργός. «Αυτή η υπογραφή σήμερα, που είναι για μια τριετή συλλογική σύμβαση, συμβολίζει την κοινή βούληση να ξεπεράσουμε μαζί τις δυσκολίες», τόνισε χαρακτηριστικά.

Στις τοποθετήσεις του ο πρωθυπουργός επέμεινε επανειλημμένα στην «ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών». Κι όμως έχει περάσει μόλις ένας μήνας από τότε που ήθελε να περάσει το νέο Ασφαλιστικό με προεδρικό διάταγμα και δύο μήνες από τότε που διέγραψε μονομιάς τρεις βουλευτές του, που διαφώνησαν με το μνημόνιο. Πρόκειται για το κόμμα που ανέτρεψε εκ βάθρων ολόκληρο το προεκλογικό του πρόγραμμα απ’ τις πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησής του, αλλά τώρα σαν να βρισκόμασταν στο άλλο ημισφαίριο, ο πρόεδρός του δηλώνει με στόμφο ότι «η δημοκρατία μας θα είναι πιο ισχυρή και υγιέστερη». «Κάναμε ό,τι έπρεπε για να σώσουμε τη χώρα. Μας περιμένουν και άλλα πολλά να κάνουμε, θα έλεγα πιο δημιουργικά, τα επόμενα χρόνια, ώστε να αλλάξει ριζικά η Ελλάδα», είπε σε άλλο σημείο, προκαλώντας ρίγη πανικού, γιατί κάθε δημιουργική πρωτοβουλία του ανθρώπου αυτού προαναγγέλλει νέα δεινά για τους εργαζόμενους. «Οι Έλληνες όπου κι αν πάω, μου λένε ότι θέλουν πάρα πολύ να αλλάξει η χώρα τους», είπε κλείνοντας ο Γ. Παπανδρέου, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την απόσταση που τον χωρίζει από την κοινωνική πραγματικότητα και τις πραγματικές ανάγκες του κόσμου της εργασίας.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 18-7-2010)

«Πούλα, Γιώργο, πούλα»!

Με τους υστερικούς χρηματιστές που στον πανικό της αγοράς φωνάζουν «πούλα!» μοιάζει πλέον η κυβέρνηση, καθώς έχει βάλει πλώρη για την ιδιωτικοποίηση και των τελευταίων τίτλων που έχουν μείνει στην ιδιοκτησία του δημοσίου. Μέσα στην εβδομάδα θα συνεδριάσει το υπουργικό συμβούλιο ειδικά για το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, με πρώτο στη λίστα για ξεπούλημα τον ΟΣΕ, την ΤΡΕΝΟΣΕ και τη ΛΑΡΚΟ, ενώ εξετάζεται φόρμουλα ιδιωτικοποιήσεων και για όλες τις στρατηγικής σημασίας εταιρείες, όπως η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ.

Ανάκτηση δημόσιου ελέγχου και επαναδιαπραγμάτευση των ιδιωτικοποιήσεων υποσχόταν προεκλογικά ο πρωθυπουργός, τώρα τα ξεπουλά όλα.

Η επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων γίνεται βέβαια στο όνομα της κρίσης και με στόχο να εισρεύσει εύκολο χρήμα στα δημόσια ταμεία. Ωστόσο, η επιλογή αυτή έρχεται σε ευθεία αντίφαση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις και διατυπώσεις του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου, όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση πρωτοστατούσε στην καταγγελία των ιδιωτικοποιήσεων της ΝΔ. Θυμίζουμε ότι είχε χαρακτηρίσει «εθνικό έγκλημα» την πώληση του ΟΤΕ στη γερμανική Ντόιτσε Τέλεκομ, ενώ κατήγγειλε ως «αποικιοκρατική» την παράδοση του ΟΛΠ στην κινεζική Κόσκο. Παράλληλα, ακόμα και στην προεκλογική συνέντευξη της ΔΕΘ, άφηνε να εννοηθεί ότι ο ΟΤΕ θα αγοραζόταν ξανά από το δημόσιο και ότι η σύμβαση με την Κόσκο θα γινόταν αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης. Αντί γι’ αυτά, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου αιφνιδίως στα μέσα του Ιανουαρίου, μέσω μάλιστα τραπεζικών κύκλων του Λονδίνου, εξήγγειλε πακέτο ιδιωτικοποιήσεων ύψους 2,5 δισ. ευρώ. Το στόχο αυτό έθεσε έπειτα και επίσημα η κυβέρνηση καταγράφοντάς τον στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, με την προσδοκία μάλιστα το ποσό αυτό να έχει συγκεντρωθεί μέσα στο 2010. Τώρα το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης ξεσκονίζει τον κατάλογο με την εναπομείνασα δημόσια περιουσία και εντός των ημερών θα προβεί σε ανακοινώσεις για το χρονοδιάγραμμα του ξεπουλήματος.

Πρώτος σταθμός για τις ιδιωτικοποιήσεις θεωρείται ο ΟΣΕ με τη συγγενική εταιρεία ΤΡΑΙΝΟΣΕ που διαχειρίζεται το σιδηροδρομικό δίκτυο. Συγκεκριμένα, εξετάζεται να αναλάβει στρατηγικός επενδυτής το μάνατζμεντ της ΤΡΕΝΟΣΕ και να αγοράσει μέχρι και το 49% των μετοχών. Παράλληλα, σχεδιάζεται να βγει στο σφυρί και η ακίνητη περιουσία του ΟΣΕ με τη σύναψη συμβάσεων παραχώρησης. Οι σταθμοί Αθήνας και Θεσσαλονίκης δεν αποκλείεται να βρεθούν άμεσα σε χέρια ιδιωτών! Η περίπτωση του ΟΣΕ απασχολεί ιδιαίτερα την κυβέρνηση, αφού πριν παραδοθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο, ο οργανισμός πρέπει να «εξυγιανθεί», με άλλα λόγια να περικοπούν περαιτέρω εργατικά δικαιώματα και να μειωθούν οι θέσεις εργασίας, ώστε να αποτελέσει ελκυστική επένδυση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου τη Μεγάλη Τρίτη παρομοίασε τον ΟΣΕ με την Ολυμπιακή, επαναλαμβάνοντας τα ίδια επιχειρήματα περί χρέους.

Σειρά στην εκποίηση έχει η ΛΑΡΚΟ, η δημόσια βιομηχανία σιδηρονικελίου. Τα σχέδια ιδιωτικοποίησης της ΛΑΡΚΟ τα υπέγραψε πρώτη η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όμως οι πρόωρες εκλογές άφησαν τις διαδικασίες στη μέση. Τώρα το ΠΑΣΟΚ έρχεται να τελειώσει τη δουλειά. Χαρακτηριστικό της νεοφιλελεύθερης φρενίτιδας που έχει καταλάβει την κυβέρνηση είναι ότι σαν επιχείρημα για την άμεση πώληση της βιομηχανίας επιστρατεύεται η …κερδοφορία της! Η συνεχής άνοδος των τιμών του νικελίου εγγυάται κέρδη για τη βιομηχανία, τα οποία όμως η κυβέρνηση ευχαρίστως προτίθεται να τα παραχωρήσει σε κάποιο ιδιώτη. Ανάλογη περίπτωση είναι και αυτή του ΟΠΑΠ, για τον οποίο σχεδιάζεται ξεπούλημα, παρά τα σταθερά έσοδα που αποφέρει στα δημόσια ταμεία. Άρα, είτε χρεωμένη και προβληματική είναι μια δημόσια επιχείρηση είτε κερδοφόρα, η συνταγή είναι μία: Στο σφυρί!

Εκχώρηση μεριδίων εξετάζεται σοβαρά και στις στρατηγικής σημασίας εταιρείες, όπως η ΔΕΗ, η ΔΕΠΑ και οι εταιρείες ύδρευσης Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η τακτική που θα ακολουθήσει σε αυτή την ομάδα εταιρειών η κυβέρνηση είναι να πουλήσει μερίδια στις εταιρείες διαχείρισης και όχι στις υποδομές. Κατ’ αυτό τον τρόπο ισχυρίζεται ότι το δημόσιο θα διατηρήσει τον έλεγχο, όμως με αυτήν ακριβώς την τακτική ιδιωτικοποιήθηκε πλήρως και ο ΟΤΕ.

Και στις τράπεζες που ελέγχει το δημόσιο θα μπει σύντομα πωλητήριο. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, που διαθέτουν υψηλή ρευστότητα, θα βρίσκονται ψηλά στη λίστα του υπουργικού συμβουλίου, ενώ πάντα συζητείται η πώληση των τραπεζών Αγροτική και Αττικής, που ελέγχονται ακόμα από το δημόσιο. Σχέδιο μετοχοποιήσεων υπάρχει ακόμα για το Καζίνο της Πάρνηθας, το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών αλλά και τα ακίνητα του δημοσίου.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 11-4-2010)