ΣΥΡΙΖΑ: Η κυβερνησιμότητα φέρνει αρχηγισμό

61699_556780944340192_1289138841_nΣε οργανωτική μεταμόρφωση με αρχηγική – αυταρχική φορά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, στην τροχιά διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας στην οποία έχει εισέλθει. Χωρίς να ερωτηθεί κανένα εκλεγμένο όργανο, με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα, όπως αποκαλύφθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος που συνεδρίασε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, σχεδιάστηκαν και αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία. Την ίδια στιγμή, η διαγραφή στελέχους του κόμματος για την έκφραση της γνώμης του στο …facebook δείχνει ότι η Κουμουνδούρου ξεκίνησε να υιοθετεί τις μεθόδους των πολιτικών αντιπάλων του κόμματος.

Με απόφαση αποκλειστικά του στενού κύκλου στελεχών που πλαισιώνει τον Αλέξη Τσίπρα αποφασίστηκαν τα πολυσυζητημένα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στη Βόρεια και Νότια Αμερική, αλλά και στη Γερμανία

Ότι βρήκε «συμμάχους της Ελλάδας και του λαού μας σε σημαντικές χώρες των G20, στη Βραζιλία και την Αργεντινή», υποστήριξε πάντως στο σινέ Κεραμεικός ο Αλέξης Τσίπρας, σε έναν μάλλον φτωχό απολογισμό της μεγάλης του διεθνούς περιοδείας. Επανέλαβε την κεντρική θέση του κόμματος η κυβέρνηση να ζητήσει «έκτακτη σύγκληση Ευρωπαϊκής Συνόδου για να θέσει στους εταίρους τα νέα δεδομένα», καθώς επίσης και «διενέργεια διάσκεψης σε ευρωπαϊκό επίπεδο για το ζήτημα του χρέους», χωρίς παράλληλα να αναφέρει την τακτική που θα ακολουθήσει στο ενδεχόμενο αυτά τα σώματα να αποφασίσουν τη συνέχιση της ήδη δρομολογημένης πολιτικής. Ως προς την οικονομική πολιτική μιας μελλοντικής κυβέρνησης υπό τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας υπογράμμισε ότι θα επαναφέρει «την κοινή λογική στη φορολογική πολιτική», υποσχόμενος αόριστα ότι θα βάλει «τέλος στα φορολογικά προνόμια της οικονομικής ολιγαρχίας». Επίσης, επανέλαβε τη θέση του ότι «το Μνημόνιο θα το καταργήσει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ με τη δύναμη που θα του δώσει ο λαός μας μέσα στη Βουλή».

Από τη μεριά της εσωκομματικής αντιπολίτευσης, η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε οκτώ τροπολογίες, οι οποίες στο σύνολό τους καταψηφίστηκαν. Η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση έθετε θέμα για ένα «δεύτερο κύμα ριζοσπαστικοποίησης των επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ», με «βαθύτατα ταξικούς, εργατικούς, λαϊκούς κοινωνικούς και κινηματικούς όρους». Αντιθέτως, στην πολιτική απόφαση του σώματος διατυπώθηκε το αίτημα να συνταχθεί άμεσα ένα «προγραμματικό πλαίσιο άμεσων ενεργειών μιας κυβέρνησης της Αριστεράς», το οποίο θα είναι «συνεκτικό» και «ρεαλιστικό». Η Αριστερή Πλατφόρμα έθεσε ζήτημα για τη λήψη των συλλογικών αποφάσεων, αποκαλύπτοντας ότι οι συναντήσεις που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον Σόιμπλε, τον Φούχτελ, το ΔΝΤ, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και όχι μόνο, αποφασίστηκαν «χωρίς να έχουν συζητηθεί ούτε καν ενημερωθεί τα συλλογικά δημοκρατικά εκλεγμένα όργανα του κόμματος (Κεντρική Επιτροπή, Γραμματεία, 9μελές)». Μέσα στις τροπολογίες που απορρίφθηκαν περιλαμβάνεται και η πρόταση για «ενωτικές πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα σε δυνάμεις όπως το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ» που θα θέσει «άμεσα σημεία κοινής δράσης».

«Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα», υποστήριξε στην κριτική της τοποθέτηση η Σοφία Σακοράφα

Τελικώς, η απόφαση υπερψηφίστηκε με ένα μόλις «κατά» και εννέα λευκά σε ένα Σώμα που συνολικά αποτελείται από 226 μέλη. Η ομοψυχία ωστόσο που προδίδουν οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πραγματική. Οι κριτικές φωνές στις επιλογές της ηγεσίας πυκνώνουν, ενώ δεν πέρασε απαρατήρητη η βαρυσήμαντη τοποθέτηση της Σοφίας Σακοράφα, που έκανε λόγο για «αγιοποίηση του αμερικάνικου καπιταλισμού», που δημιουργεί «ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα». Η βουλευτής σημείωσε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρέπει να εμπνέει «πολιτικό φόβο» στους αντιπάλους της, να επιδεικνύει «σκληρή διαπραγμάτευση» και να διαθέτει «πολιτική βούληση». «Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρέπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας», υποστήριξε χωρίς περιστροφές. Και εκφράζοντας πικρία που δεν βρέθηκαν πολλά στελέχη του κόμματος στο αμαξοστάσιο του Μετρό μετά την επιστράτευση τόνισε: «Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου. Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα».

Ζήτημα δημοκρατικής ουσίας πάντως προκύπτει και από την αποπομπή του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσου Θεοδωρίδη, ο οποίος σε μια από τις δεκάδες καθημερινές αναρτήσεις του στο facebook αποκάλεσε τα Ίμια «Καρντάκ» σχολιάζοντας την «επίσημη κρατική προπαγάνδα περί δήθεν ύπαρξης »εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων»». Ο Ν. Θεοδωρίδης είναι μέλος της Επιτροπής Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ και αποπέμφθηκε από την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων της Βουλής όπου συμμετείχε. Το επίμαχο δημοσίευμα αλίευσε η ΝΔ καλώντας τον Αλέξη Τσίπρα «να πάρει ξεκάθαρη θέση άμεσα, χωρίς στρογγυλέματα και υπεκφυγές, να καταδικάσει τις θέσεις του συνεργάτη του και να τον εκπαραθυρώσει», όπως και έκανε εν ριπή οφθαλμού. Δεν μπορούμε παρά να θυμηθούμε ότι πριν κάποιους μήνες με ανάλογη νοοτροπία ο Αντώνης Σαμαράς διέγραψε τον βουλευτή του Νίκο Νικολόπουλο για μια ανάρτηση στο twitter και ο Φώτης Κουβέλης απομάκρυνε προληπτικά δύο βουλευτές της ΔΗΜΑΡ για τις θέσεις τους.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 10-2-2013)

Συνιστώσες και γραμμή εις σάρκα μίαν, τη δεξιότερη

801_517378394947114_1338075849_n (1)Με οργανωτικούς κυρίως και περιορισμένους πολιτικούς στόχους ξεκίνησε την Παρασκευή η συνδιάσκεψη ενοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πάνω από 3.000 αντιπρόσωποι οι οποίοι εκλέχθηκαν με μέτρο 1 προς 10 παρακολουθούν τις εργασίες που θα καταλήξουν σήμερα σε ψήφιση της διακήρυξης του νέου φορέα και την εκλογή κεντρικού οργάνου. Ο ενθουσιασμός για την εντυπωσιακή -αν και όχι στα επίπεδα που αναμένονταν- πύκνωση των γραμμών του ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησε, με το κεντρικό μήνυμα της Συνδιάσκεψης, πίσω από τις γραμμές, να είναι διπλό: Πρώτον, ενίσχυση της τάσης για εκλογική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και της εικόνας του Αλέξη Τσίπρα ως «πρωθυπουργήσιμου» και δεύτερον, αποδόμηση της εικόνας του κόμματος ως συνόλου αντιτιθέμενων απόψεων.

Η μόνη λιτή αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό πρόγραμμα κατά της εισηγητική του ομιλία, έκανε λόγο για «καταγγελία του μνημονίου»

Ακροθιγώς αναλύθηκαν στο διάστημα που προηγήθηκε από άρθρα διαλόγου στελεχών τα κύρια ζητήματα της συγκυρίας, δηλαδή το χρέος, το μέλλον της ευρωζώνης και η θέση της χώρας σε αυτήν, το «σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης» και οι δυσκολίες του. Χαρακτηριστικά, η γαλλική αριστερή εφημερίδα Ουμανιτέ ρώτησε τη Ρένα Δούρου την Παρασκευή το αυτονόητο: «Το ερώτημα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα τεθεί κατά την πανελλαδική συνδιάσκεψη; Ποιες απαντήσεις θα δοθούν;». Η υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής του κόμματος περιορίστηκε να πει πως το κόμμα της «ετοιμάζει ένα αξιόπιστο κυβερνητικό πρόγραμμα που προβλέπει τον τρόπο με τον οποίο θα εφαρμόσουμε την πολιτική μας εντός της ευρωζώνης». Αντίστοιχα, συλλογικό άρθρο στην Αυγή που συνυπέγραψε και ο Γιάννης Μηλιός, υποστήριζε αφοριστικά πως η συζήτηση για έξοδο από το ευρώ γίνεται από τη σκοπιά «επίδοξων διαχειριστών της κατάστασης, που ψάχνουν στα τυφλά ταξική συμμαχία με το ελληνικό κεφάλαιο «ενάντια στους ξένους»».

Στην εισηγητική του ομιλία το βράδυ της Παρασκευής, ο Αλέξης Τσίπρας απέφυγε κάθε τέτοιο σημείο και υπερέβαλε εαυτόν σε λυρικές αναφορές για την ιστορία της Αριστεράς που έκαναν πολλούς να μιλήσουν για την «πιο αριστερή του ομιλία», από την οποία όμως απουσίαζε κάθε αναφορά στα φλέγοντα ζητήματα: Το ευρώ, την κατάργηση του Μνημονίου (μίλησε περιέργως για …«καταγγελία»), τις νομοθετικές πρωτοβουλίες, τις διακρατικές σχέσεις, τα εναλλακτικά σχέδια, τα διαπραγματευτικά όπλα. «Μπορούμε να αναλάβουμε την διακυβέρνηση του τόπου», είπε σε αρκετά σημεία και απαντώντας μονολεκτικά στην κριτική που ακούγεται όλο και περισσότερο, τόνισε πως «δεν αντιγράφουμε κομματικά μοντέλα, ούτε καν τα δικά μας, δεν βαδίζουμε στην πεπατημένη».

Στην πραγματικότητα, ο προγραμματισμός και η διεξαγωγή της Συνδιάσκεψης, ως κύριο στόχο φαίνεται να είχε να ανασχεθεί το καταλυτικό επιχείρημα των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ ότι αποτελεί ένα άθροισμα αντικρουόμενων θέσεων, να τονιστεί με άλλα λόγια όπως το έθεσε ο Δ. Παπαδημούλης ότι το κόμμα αυτό είναι ενιαίο και όχι «ένα ευκαιριακό συνονθύλευμα». Το σημείο αυτό είχε επιλέξει και ο Αντώνης Σαμαράς στην άκομψη επίθεσή του κατά τη συζήτηση του φετινού προϋπολογισμού για να χαρακτηρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ «μπουλούκ ασκέρ» που πολιτεύεται ως «κόμμα ασύντακτο, γεμάτο διαιρέσεις». Κάποτε στον Συνασπισμό υποστήριζαν πως η πολυφωνία είναι δύναμη, τώρα όμως η πιθανότητα ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών οδηγεί σε άλλα μέτρα: «Δεν θέτω θέμα να καταργήσουμε τις τάσεις, τα ιδεολογικά ρεύματα κ.λπ. Όμως πρέπει να αποσαφηνιστούν τα όρια της δράσης και της λειτουργίας τους», είπε απειλητικά στην Εποχή της προηγούμενης Κυριακής ο Γιάννης Δραγασάκης και ξεκαθάρισε: «Αν επιτραπεί στις τάσεις να λειτουργούν ως κόμματα εντός του κόμματος, τότε ξεχάστε τα περί Δημοκρατικού Κόμματος ή Κόμματος των Μελών». Πάντως, στο οργανωτικό σχέδιο που προτάθηκε προς ψήφιση, προβλέπεται ότι τα 75 από τα 301 μέλη του νέου Κεντρικού Οργάνου θα ορίζονται από τις συνιστώσες.

Ο δρόμος προς τη Συνδιάσκεψη δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. «Η υποκειμενική μας δυσκολία, και αυτό αποτελεί δυσκολία για όλους, είναι η αποδοχή της συνύπαρξής μας», είπε με ειλικρίνεια η Σοφία Σακοράφα για να υπογραμμίσει αυτοκριτικά πως «κάποιες φορές, η διαδικασία αυτή λειτούργησε με όρους αριθμητικής μικροδιεύρυνσης και με στεγανά». Από στελέχη του Αριστερού Ρεύματος έγινε η κριτική ότι η ανάδειξη αντιπροσώπων έγινε με «διαδικασίες εξπρές» και με τρόπο που «δεν προσέφεραν τον απαραίτητο χρόνο για μελέτη των κειμένων και ένα πιο πλατύ και εκτεταμένο διάλογο». Αφού δόθηκε η σχετική δυνατότητα, παρατηρήθηκε και το φαινόμενο να γράφονται νέα «μέλη» πάνω από την κάλπη για τους αντιπροσώπους, προφανώς ως μέρος προσωπικών μηχανισμών. Στελέχη πάντως προσκείμενα στην ηγεσία της Κουμουνδούρου τόνισαν ότι στις εσωκομματικές αυτές εκλογές «εκδηλώθηκε άλλη μια φορά η λαϊκή αφύπνιση και διαθεσιμότητα που εκφράστηκε όλο το προηγούμενο διάστημα με τους αγώνες του λαού μας στις πλατείες», ενώ έκαναν λόγο για «βαθιά δημοκρατική διαδικασία» και «πρωτοποριακές διαδικασίες».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 2-12-2012)

Σ. Σακοράφα: Καμία θυσία για το ευρώ

Κοινή δράση στους δρόμους και τη δουλειά, κατά τα πρότυπα του ΕΑΜ, αλλά και μια μεταβατική κυβέρνηση που θα ισχυροποιήσει το λαό προετοιμάζοντας το δρόμο ενός σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, προτείνει η Σοφία Σακοράφα. Επιπρόσθετα, ενθαρρύνει την Αριστερά να επεξεργαστεί μια σύγχρονη και επιστημονική πρόταση διεξόδου, μέσα από διάλογο.

Οι αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης δεσμεύουν με ρήτρες, υπογραφές και προβλέψεις κάθε επόμενο διαχειριστή για δεκαετίες. Μπορούν να ακυρωθούν αυτά τα μέτρα;

Οι αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης υποθηκεύουν για δεκαετίες τον ελληνικό λαό. Καμία λύση δεν μπορεί να αναπτυχθεί μέσα στα όρια αυτών των αποφάσεων. Είναι σαφές ότι δεν επιδέχονται βελτίωση, όπως πολύ «κομψά» και «ατσαλάκωτα» επικαλείται η ΔΗΜΑΡ. Θα πρόσθετα και επικίνδυνα… Προϋπόθεση της εξόδου του λαού μας από την κρίση είναι η πλήρης ανατροπή των μνημονίων και η απόλυτη απαλλαγή μας από αυτά. Για να συμβεί αυτό πρέπει ταυτόχρονα να συντρέξουν δύο συνθήκες: Ισχυρό κίνημα ανατροπής και πολιτική προοπτική του κινήματος. Μόνον τότε δεν θα μιλάμε για διαχειριστές, αλλά για συνασπισμό εξουσίας, εντεταλμένης από τον ελληνικό λαό να υλοποιήσει σε επίπεδο διακυβέρνησης το κυρίαρχο πολιτικό του αίτημα.

Συνέχεια

Σ. Σακοράφα: «Ώρα δράσης για άλλη πολιτική λύση»

Η Σοφία Σακοράφα προτείνει τη δημιουργία Επιτροπής που θα εξετάσει διαχρονικά όλες τις δανειακές συμβάσεις του ελληνικού κράτους.

Η ανεξάρτητη βουλευτής Β’ Αθήνας ανοίγει τα χαρτιά της στον Παλμό, αναπτύσσοντας την πρόταση που κατέθεσε στη Βουλή για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα εξετάσει διαχρονικά το χρέος της χώρας μας με σκοπό την αναδιαπραγμάτευσή του. Η Σοφία Σακοράφα επιτίθεται στην κυβέρνηση κατηγορώντας την ότι οδήγησε με δόλο τη χώρα στο αδιέξοδο του ΔΝΤ, ενώ τονίζει ότι είναι ώρα για δράση και όχι για ευχολόγια. Παράλληλα, απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο συμμετοχής της σε μια «κοινοβουλευτική ομάδα» των ανεξάρτητων βουλευτών.

«Πληρώσατε» την ψήφο σας κατά του Μνημονίου τον Μάιο με τη διαγραφή σας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Τελικά, πόσο «κατά συνείδηση» μπορεί να είναι η ψήφος των βουλευτών;

Η συνείδηση στην πολιτική έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και αναφορά. Το περιεχόμενο είναι οι πολιτικές δεσμεύσεις που αναλαμβάνει κανείς και η αναφορά του είναι πάντα η ίδια η κοινωνία, που του έδωσε την εντολή υλοποίησης αυτών των δεσμεύσεων. Η πολιτική μου επιλογή ακουμπάει με απόλυτη συνέπεια σε αυτά τα δύο. Η δε πληρωμή έρχεται πάλι από την ίδια την κοινωνία. Σήμερα οι επιλογές της κυβέρνησης βρίσκονται σε απόλυτη αναντιστοιχία με την κοινωνία, για το λόγο αυτό άλλωστε έχει δώσει συγκεκριμένο περιεχόμενο στη διαδικασία του «κατά συνείδηση». Κατά συνείδηση για την κυβέρνηση σημαίνει καθ’ υποταγή.
Καθ’ υποταγή στο ΔΝΤ και σε ξένα πολιτικά διευθυντήρια.

Ζούμε τη μετατροπή της Βουλής σε σωματείο σφραγίδα, που απλώς επικυρώνει τις εντολές του ΔΝΤ

Το επιχείρημα πολλών συναδέλφων σας κυβερνητικών βουλευτών, κατά την υπερψήφιση από μεριάς τους όλων των μέτρων που έχει πάρει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση, είναι ότι δεν έχουν εντολή να τη ρίξουν. Πιστεύετε ότι θα ήταν θετικό αν έφευγε η συγκεκριμένη κυβέρνηση και προκαλούνταν εκλογές;

Η εντολή του εκλογικού σώματος υπήρξε σαφής και ίσως περισσότερο συγκεκριμένη από κάθε άλλη φορά. Οι κυβερνήσεις ψηφίζονται στη βάση των προγραμματικών δεσμεύσεων και κρίνονται στη βάση των μετεκλογικών αποτελεσμάτων. Αυτή είναι η πάγια αρχή της αστικής δημοκρατίας.

Κατά την άποψή μου το μείζον πολιτικό ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι η διατύπωση μιας άλλης πολιτικής λύσης, με διαφορετικό προσανατολισμό. Θετική εξέλιξη θα είναι η πρόκριση αυτής της πολιτικής λύσης. Οι πολιτικές λύσεις ξεκινούν από την κοινωνία και τα κινήματα, ζυμώνονται και αποκτούν δυναμική εντός της κοινωνίας και τελικά αποκτούν σάρκα και οστά και μέσα από την εκλογική διαδικασία. Εάν δεν υπάρχει αυτή η άλλη πρόταση, που θα ενσωματώνει ταυτόχρονα και την αντίσταση, αλλά και το νέο προσανατολισμό, οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, θα νομιμοποιεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παρόμοιες πολιτικές επιλογές.

Η ιστορία διδάσκει ότι όποτε βαθαίνει η πολιτική κρίση, κυοφορούνται και απολυταρχικές λύσεις ως «διέξοδοι». Φοβάστε κάτι ανάλογο για την Ελλάδα του 2011;

Αυτή τη στιγμή ζούμε τη μετατροπή της Βουλής σε σωματείο σφραγίδα, που απλώς επικυρώνει τις εντολές του ΔΝΤ. Παράλληλα διαπιστώνουμε έναν υπερσυγκεντρωτισμό κρίσιμων εξουσιών σε υπουργούς οι οποίοι μάλιστα δεν είναι καν εκλεγμένοι. Οι μηχανισμοί προπαγάνδας δυναμιτίζουν την κοινωνική συνοχή και αναπτύσσουν το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε». Η επίσημη πολιτική παραδίδει τη θέση της σε συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Η δημοκρατία, λοιπόν έχει ήδη πληγεί.

Αυτό όμως που πρέπει να επισημάνω και αποτελεί έναν περαιτέρω φόβο είναι ότι η εποχή μας επωάζει, ως σύμπτωμα ακόμη και όχι ως γενικευμένο φαινόμενο, το αυγό του φιδιού. Στην Ουγγαρία του ΔΝΤ, το εθνικιστικό κόμμα που αποτελείται από πραιτωριανούς φασίστες, έφτασε σε απόσταση εκλογική αναπνοής από το σοσιαλιστικό κόμμα που επίσης έβαλε τη χώρα στο μηχανισμό. Όποτε βαθαίνει η κρίση ή γεννιέται ένα δυνατό και μαζικό κίνημα ή η εξατομίκευση, ο αποκλεισμός και ο ρατσισμός ανθίζουν. Έχουμε όλοι ιστορική ευθύνη για το τι θα συμβεί στην πατρίδα μας.

Είπατε στη Βουλή για τα μέτρα της κυβέρνησης ότι «η σωτηρία δεν είναι της πατρίδας, αλλά όσων την απομυζούν». Υπήρχε όμως εναλλακτική λύση;

Η πρώτη διαπίστωση δε χρήζει πλέον τεκμηρίωσης, το αποδεικνύει η ζωή. Τα μέτρα ενίσχυσαν τις τράπεζες, άφησαν αλώβητο το παρασιτικό κεφάλαιο, έδωσαν άφεση αμαρτιών σε όλους όσους έφεραν τη χώρα σε αυτήν την κατάσταση.

Έχω την άποψη ότι αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι οι συνέπειες μιας αναγκαστικής επιλογής, αλλά το ζητούμενο μιας προσχεδιασμένης πολιτικής. Η Ελλάδα όταν μπήκε στο ΔΝΤ δεν είχε το υψηλότερο χρέος στην Ευρωζώνη. Συγκεκριμένοι χειρισμοί, από συγκεκριμένα πρόσωπα, σε συγκεκριμένο χρόνο ακύρωσαν όλες τις εναλλακτικές λύσεις. Ο Νίκος Κοτζιάς το έχει περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια. Όταν παίρνεις έναν αδιέξοδο δρόμο και δε στρίβεις όσο είναι καιρός στο φανάρι, δε στρίβεις ακόμη και αργότερα σε κάποιο στενό, δεν κάνεις καν επιτόπου στροφή, τότε ναι, μοιραία θα βρεθείς σε αδιέξοδο. Το αν αυτό οφείλεται σε άγνοια ή σκοπιμότητα θα το δείξει η ιστορία.

Την αμέλεια, η ιστορία την καταδικάζει, ο λαός μπορεί και να τη συγχωρεί, το δόλο όμως και ιδιαίτερα τον προμελετημένο δόλο, τον καταδικάζουν και η ιστορία και οι λαοί.

Ζητήσατε κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το χρέος. Θυμόμαστε όλοι όμως ότι η «απογραφή» του Γ. Αλογοσκούφη μας έφερε την επιτήρηση, ενώ η «καταγραφή» του Γ. Παπακωνσταντίνου άνοιξε το δρόμο στο ΔΝΤ. Με ποιο τρόπο ένας λογιστικός έλεγχος μπορεί να αποβεί σε καλό;

Συγκρίνετε ανόμοια πράγματα, με διαφορετικά κίνητρα, διαφορετικούς πρωταγωνιστές, άλλα ζητούμενα και άλλο τελικά αποτέλεσμα. Το κίνητρο δεν είναι να «αδειάσουμε» καμία προηγούμενη κυβέρνηση και να δώσουμε δηλώσεις μετανοίας και συμμόρφωσης στην Ε.Ε. Το κίνητρο είναι η διαφάνεια και ο εξορθολογισμός του δημόσιου χρέους. Το κίνητρο είναι να αναδείξουμε ποιο μέρος του χρέους είναι παράνομο ή απεχθές και να το αρνηθούμε.

Οι πρωταγωνιστές δεν είναι οι τραπεζίτες των Βρυξελλών. Οι πρωταγωνιστές είναι μια επιτροπή διεθνής, που αποτελείται από ειδικούς λογιστές του χρέους και των δημόσιων οικονομικών, από νομικούς, οικονομολόγους, αντιπρόσωπους των εργατικών οργανώσεων και μέλη των οργανώσεων την κοινωνίας των πολιτών. Θα είναι ανεξάρτητη από τα πολιτικά κόμματα, αλλά δεν θα αποκλείει τη συμμετοχή πολιτικών. Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου θα διασφαλίζει την πρόσβαση σε εξειδικευμένη γνώση και θα εγγυάται το δημοκρατικό έλεγχο καθώς και το υπόλογο όλων των εμπλεκομένων.

Είναι αυτονόητο ότι για να επιτύχει το στόχο της θα πρέπει να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις δημόσιου χρέους από τη μεταπολίτευση, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και χρέους που είναι διμερές, πολυμερές, ή άλλη μορφής. Θέλω τονίσω ότι δε μιλάμε για μια επιτροπή περιχαρακωμένη, αλλά για μια επιτροπή δυναμική που θα πλαισιωθεί από την ίδια την κοινωνία.

Το ζητούμενο δεν είναι η δυσχερέστερη θέση των εργαζομένων και της πατρίδας μας. Το ζητούμενο είναι αφενός η ενημέρωση του ελληνικού λαού, αφετέρου η με καλύτερους όρους διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους πιστωτές της, αλλά και η απόδοση ευθυνών σε όσους δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση. Διαφάνεια, ενδυνάμωση της Ελλάδας και απόδοση ευθυνών είναι το τρίπτυχο αυτής της τακτικού χαρακτήρα πρότασης.
Και βέβαια το αποτέλεσμα που αποτελεί ταυτόχρονα και στρατηγικό στόχο είναι η απελευθέρωση δυνάμεων από το φόβο του μονόδρομου και από το αναπτυσσόμενο επικίνδυνο φαινόμενο του κοινωνικού αυτοματισμού.

Πρέπει να τονίσω για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου ότι δεν ανακαλύπτουμε εμείς τον τροχό. Η άρνηση απεχθούς χρέους είναι μία πολιτική πρακτική που έχουν ακολουθήσει και άλλες χώρες, με τελείως μάλιστα διαφορετικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Είναι μια πολιτική πρακτική που προτάσσει την άρνηση αυτού του μέρους του χρέους που είναι προϊόν διαφθοράς, απέναντι στη σημερινή κυβερνητική πολιτική πρακτική που προτάσσει το κουκούλωμα, που νομιμοποιεί τη διαφθορά και επιβάλλει στον ελληνικό λαό να πληρώσει το μάρμαρο. Έχει δε αποδειχθεί, ότι η άρνηση χρέους πουθενά δεν δημιούργησε επιζήμια αποτελέσματα. Το αντίθετο, ξεπέρασε αδιέξοδα και άνοιξε το δρόμο για άλλες πολιτικές.

Πώς αξιολογείτε τις σκέψεις που δημοσιοποίησαν η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Φώτης Κουβέλης για κοινοβουλευτική συνεργασία των ανεξαρτητοποιημένων βουλευτών;

Τι λέει η λογική; Οι ανεξάρτητοι βουλευτές επειδή ακριβώς έχουν πολιτικές καταβολές και πεποιθήσεις εκ βάθρων αντίθετες, δεν μπορούν να συστήσουν κοινοβουλευτική ομάδα. Ακόμη και εάν αυτό εξυπηρετεί τη μορφή, τη διαδικασία δηλαδή, υπονομεύει το περιεχόμενο, την πολιτική δηλαδή. Θεωρώ εγκληματικό για να έχω κάποιες διευκολύνσεις παραπάνω, να συμπράξω με πολιτικούς που μας χωρίζει η άβυσσος.
Θεωρώ ταυτόχρονα εξαιρετικά επικίνδυνο στις μέρες μας, με πρόσχημα διαδικαστικά θέματα, να καταλύονται διαχωριστικές γραμμές. Εκτός και αν αυτό είναι μια prova generale. Τότε δεν είναι απλώς επικίνδυνο, αλλά και πολιτικά χυδαίο.

Η λέξη «αισιοδοξία» φαίνεται να λείπει από τα χείλη όλων… Τι λέτε σε όλους τους πολίτες και εργαζόμενους που θέλουν να δουν μια χαραμάδα ελπίδας, αλλά οι κυβερνώντες υπόσχονται μόνο χειρότερες μέρες;

Δεν είναι η ώρα ούτε για ευχές, ούτε για ωραία λόγια. Είναι η ώρα της δράσης. Ποτέ στην ιστορία οι λαοί δεν κερδίσανε καθήμενοι μοιρολατρικά στον καναπέ τους, ανεχόμενοι υπομονετικά την εξόντωσή τους. Η ελπίδα ενός λαού είναι ευθέως ανάλογη με τους αγώνες του και την πίστη στις δυνάμεις του.

Διαφοροποιείται η παραδοσιακή θέση της Ελλάδας για το Παλαιστινιακό από το 1981 και μετά, τονίζει η ανεξάρτητη βουλευτής.

Θυμάμαι σαν σήμερα την προσπάθειά σας το 2004 να αγωνιστείτε στην Ολυμπιάδα της Αθήνας με τα χρώματα της Παλαιστίνης. Πέρσι ο «Στόλος της Ελευθερίας» που απέπλευσε για την απελευθέρωση της Γάζας είχε τραγική κατάληξη. Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για το δίκαιο τερματισμό του Παλαιστινιακού προβλήματος;

Πριν λίγες ημέρες, διέρρευσε ότι η Ελλάδα θα συστήσει κοινό υπουργικό συμβούλιο με το Ισραήλ. Αυτό αποτελεί μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία τελεί σε απόλυτη διαφοροποίηση με την παραδοσιακή θέση της Ελλάδας, από το 1981 και μετά, για το Παλαιστινιακό. Η Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου έχει κάνει τις γεωστρατηγικές επιλογές της, με βάση το αφελές και στενόμυαλο δόγμα «φίλος μου, ο εχθρός του εχθρού μου».

Η Ελλάδα του Γιώργου Παπανδρέου έχει κάνει τις πολιτικές επιλογές της νομιμοποιώντας την κατοχή και τη γενοκτονία. Αυτές τις επιλογές και τις δύο θα τις βρούμε μπροστά μας. Το Παλαιστινιακό δεν είναι φυσικά ένα διμερές θέμα, η επίλυσή του λοιπόν εξαρτάται από πολλούς και σύνθετους παράγοντες. Αυτό βέβαια που μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι ότι ποτέ άλλοτε η εσωτερική και εξωτερική ισχύς του Ισραήλ δεν ήταν σε χειρότερο σημείο, αλλά και ποτέ άλλοτε η Παλαιστίνη δεν είχε τόσους δυνατούς και καθοριστικούς συμμάχους.

(Δημοσιεύτηκε στον Παλμό Γλυφάδας, 15-1-2010)