ΣΥΡΙΖΑ: Η Κύπρος δοκιμάζει την ευρω-προσήλωση

tsipras_skai_533_355Mεγάλη διάψευση υπήρξε για τον ΣΥΡΙΖΑ η εξέλιξη του κυπριακού δημοσιονομικού προβλήματος, καθώς στη διαδρομή Αθήνα – Λευκωσία – Βρυξέλλες «βούλιαξε» η εξιδανικευμένη και εν πολλοίς …ουτοπική αντίληψη για τα περιθώρια διαπραγμάτευσης εντός των δομών της ΕΕ και της ευρωζώνης. Όσο κι αν όλες οι πτέρυγες της Κουμουνδούρου επιχειρούν να πείσουν ότι το πρόβλημα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού είναι ένα εσωκομματικό θέμα, υποβιβάζοντας τη σημασία της διαφωνίας, γεγονός είναι ότι ήδη έχει πλήξει καίρια την πειστικότητα της κεντρικής πρότασης.

Μετά τη δημοσιοποίηση του «όχι» της κυπριακής Βουλής, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν με διδακτικό τόνο ότι «υπάρχουν ευρύτατα περιθώρια διαπραγμάτευσης και ανατροπών, αρκεί να υπάρχουν ισχυρές λαϊκές αντιστάσεις, πολιτική βούληση και σεβασμός των δημοκρατικών θεσμών». Λίγες ημέρες μετά όμως, αφότου έγινε γνωστή η οδυνηρή συμφωνία, οι ίδιοι κύκλοι απέδωσαν την κατάληξη στους «τραγικούς και καταστροφικούς χειρισμούς της κυβέρνησης του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη». Από την άλλη μεριά, η όλη η συζήτηση στην Κύπρο έφερε ξανά στο προσκήνιο αντικειμενικά το ερώτημα «μέχρι ποιο σημείο υπερασπίζεται κανείς το ευρώ;». Δημοσκόπηση στη μεγαλόνησο μετά τα γεγονότα, έδειξε ότι 67,3% των Κυπρίων θα προτιμούσε αποχώρηση από την ευρωζώνη. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στην Ελλάδα ο ευρωσκεπτικισμός καταγράφηκε στο 40%, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Μπροστά στην έκδηλη αμηχανία και την αδυναμία για μια σαφή απάντηση, οι πτέρυγες του κόμματος αποφάσισαν να καταφύγουν από κοινού στη μάλλον αόριστη θέση της τελευταίας Συνδιάσκεψης «όχι πάση θυσία ευρώ» για να τονίσουν ότι η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν αμφισβητείται. Έχει μάλιστα ενδιαφέρον, ότι ως ένδειξη εσωκομματικής αβρότητας, έγινε κάτι σαν …σκακιστικό ροκέ μεταξύ των θέσεων των τάσεων: Ο μεν Παναγιώτης Λαφαζάνης σε συνέντευξή του στο Βήμα FM είπε ότι «ουδέποτε το κόμμα είχε θέση για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη», υπογραμμίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «ήταν πάντοτε πλειοψηφικά σταθερά προσηλωμένος σε αυτή την άποψη και διεκδικούσε μια διαφορετική ευρωζώνη και Ευρώπη». Ο δε εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Πάνος Σκουρλέτης, μιλώντας στο ραδιόφωνο του Real, τόνισε για τη διατήρηση του ευρώ: «Πάση θυσία για τίποτα και σε τίποτα. Προφανώς, όχι και για το ευρώ».

Βουλευτής του πλειοψηφικού ρεύματος πάντως, εξηγούσε στο Πριν ότι η θέση για έξοδο από το ευρώ στερείται προς το παρόν σχεδίου για την «επόμενη μέρα», εξ ου και είναι πολύ δύσκολο να το υποστηρίξει κανείς. Κατά τ’ άλλα, παρέπεμψε τη συζήτηση στο ερχόμενο συνέδριο του κόμματος, χωρίς να αποκλείει τίποτα. Η μετάθεση της απάντησης είναι εύκολη, ωστόσο το ίδιο το συνέδριο έχει γίνει «αγκάθι». Σύμφωνα με μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, το σημερινό χρονοδιάγραμμα εντοπίζει την κορυφαία διαδικασία στα τέλη Ιουνίου, ενώ οριστικές αποφάσεις αναμένονται να ληφθούν στην Κεντρική Επιτροπή που θα διεξαχθεί το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Απριλίου. Από την πλευρά της Αριστερής Πλατφόρμας επισημαίνεται ότι χρειάζεται χρόνος για μια βαθιά δημοκρατική συζήτηση με μαζικότερους όρους.

Προς το παρόν, η πλήρης άρνηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να απαγκιστρωθεί από τις ευρωεμμονές της, λειτουργεί ανασχετικά για τις διαθέσεις ρήξης που εκφράζουν ολοένα και περισσότεροι εργαζόμενοι. Η άλλη όψη της επιμονής στο δρόμο των ευρωδιαπραγματεύσεων και στην πρόταση για μια «ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος», πρόταση που απλώς μεταθέτει την απάντηση χρονικά και την εκχωρεί σε …αυτούς που ήδη λαμβάνουν τις αποφάσεις, είναι η ενίσχυση των επιχειρημάτων περί μονόδρομου που υιοθετεί η τρικομματική κυβέρνηση.

Ενώ οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το ευρώ δέχονται πιέσεις, αδυνατίζει και η πρόταση για «αριστερή κυβέρνηση» στο φως των πολιτικών συσχετισμών που υπολογίζει ο Αλέξης Τσίπρας. Συγκεκριμένα, αδυνατίζει ο αριστερός «κορμός» μιας αντιμνημονιακής κυβέρνησης λαϊκής σωτηρίας, όπως λένε στην Κουμουνδούρου, την ίδια στιγμή που …παχαίνουν τα κλαδιά. Η ανακοίνωση πολιτικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες την προηγούμενη Παρασκευή δεν ήταν μόνο για το θέμα της Κύπρου: «Έχουμε πάρα πολλές συμπτώσεις σε ζητήματα που αφορούν την οικονομία», είπε ο Πάνος Σκουρλέτης, διευκρινίζοντας παράλληλα ότι «δεν έχουμε χαρτογραφήσει τα άλλα πεδία της πολιτικής». Σε κάθε περίπτωση, στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι σήμερα στο κοινοβουλευτικό τουλάχιστον τόξο, το κόμμα του Πάνου Καμμένου αποτελεί τον αποκλειστικό εν δυνάμει σύμμαχο του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κύπρος έτσι αποτελεί τον πρώτο σταθμό ενός «οδικού χάρτη» γενικότερης πολιτικής σύγκλισης.

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 31-3-2013)

Τι χρείαν έχομεν κινήματος;

Πώς καταργείται το Μνημόνιο; Με «μια μαχαιριά στην καρδιά», για να χρησιμοποιήσουμε τις φράσεις του Τζον Χόλογουεϊ στον περίφημο αφορισμό του για τον καπιταλισμό, ή «με ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας»; Παρόλο που το ιδεολογικό ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ επικοινωνεί προνομιακά με τη νεομαρξιστική σκέψη του Χόλογουεϊ και θα περίμενε κανείς να απαντήσει το δεύτερο, η ηγεσία του κόμματος τάσσεται όλο και περισσότερο με την τακτική της «μαχαιριάς». Και αυτή κατά την Κουμουνδούρου δεν είναι άλλη από την «κυβέρνηση της Αριστεράς» ή την «κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», όπως το έθεσε την Τετάρτη στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας, μια κυβέρνηση στην οποία θα ανατεθεί εργολαβικά το καθήκον της κατεδάφισης του Μνημονίου. Αν είναι όμως αυτή η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, τότε σε τι χρησιμεύει η λαϊκή κινητοποίηση και οι διαδηλώσεις;

Όταν ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ρωτήθηκε από τη γερμανική εφημερίδα Ντι Τσάιτ γιατί οι βουλευτές του κατέβηκαν με πανό στη διαδήλωση της Τετάρτης έξω από τη Βουλή, απάντησε πως η κίνηση αυτή «είχε μια συμβολική σημασία», εξηγώντας ότι πρόθεση των βουλευτών ήταν «να σχηματίσουμε μια γέφυρα ανάμεσα στο κοινοβούλιο και στο λαό». Ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννης Μηλιός εξήγησε περαιτέρω τον ρόλο του λαϊκού παράγοντα σε σχέση με την εντός Βουλής δραστηριότητα, διευκρινίζοντας με ανακοίνωσή του ότι «το κίνημα των εργαζόμενων μαζών» έχει στόχο «να επιβάλλει τη μόνη λύση, την κυβέρνηση της Αριστεράς που θα σταματήσει τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση και θα πάρει επιτέλους μέτρα υπέρ του κόσμου της εργασίας». Αν όμως οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων έχουν μόνο συμβολικό χαρακτήρα ώστε να φανεί η αγανάκτησή τους και αντικειμενικό στόχο να αναθέσουν έπειτα σε μια κυβέρνηση το πολιτικό έργο, τότε τι χρείαν έχομεν κινήματος; Δεν αρκεί να έρθουν γρήγορα οι εκλογές;

Απαντώντας καταφατικά στο παραπάνω ερώτημα, μετά το θόρυβο που προκάλεσε μια αποκομμένη φράση του Παναγιώτη Λαφαζάνη περί ετοιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει, πληθώρα ηγετικών στελεχών υπογραμμίζουν σε έντονο ύφος ότι «ήρθε η ώρα του Αλέξη». Το πολιτικό κλίμα όπως αποτυπώνεται στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και συγκεκριμένα στο ερώτημα της παράστασης νίκης, δίνει άλλωστε σαφές προβάδισμα στον ΣΥΡΙΖΑ, με 59% (Public Issue για τον Σκάι). Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στην Ντι Τσάιτ γύρισε το χρόνο πίσω για να τονίσει πως ήταν από καιρό έτοιμος: «Αν δεν είχαν κινήσει θεούς και δαίμονες για να μας αποτρέψουν από την εξουσία, η Ελλάδα δεν θα είχε τώρα ένα νέο Μνημόνιο», είπε στον Γερμανό δημοσιογράφο για τις πρόσφατες εκλογές και συμπέρανε: «Θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που είμαστε σήμερα. Η χώρα έχασε μια ευκαιρία. Αλλά σύντομα ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι κυβέρνηση στην Ελλάδα» κατέληξε. Η ψήφος λοιπόν σώζει από το Μνημόνιο; Φτάνει ο λαός να «διορθώσει την ψήφο του», όπως ακούστηκε και παλιότερα;

Η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στο θεσμικό και από θέσεις κορυφής χαρακτήρα της πολιτικής αλλαγής που προτείνει δημιουργεί ένα σημαντικό ερώτημα που ήδη αντιμετωπίζουν με μεγάλο σκεπτικισμό στην Κουμουνδούρου: Το πρόβλημα της μη αυτοδυναμίας σε μια πιθανή εκλογική νίκη. «Εμείς θα διεκδικήσουμε στις επόμενες εκλογές, που εκτιμώ ότι δεν θα αργήσουν, τη μέγιστη δυνατή δύναμη αλλά θα επιδιώξουμε και συμμαχίες, με βάση την εντολή του ελληνικού λαού», δήλωσε στον ραδιοφωνικό Σκάι ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Ο βουλευτής Β’ Αθήνας είχε βεβαίως τα αντανακλαστικά να απορρίψει τις «μεταγραφές με υλικά κατεδαφίσεως από τα συντρίμμια του πάλαι ποτέ δικομματικού συστήματος» και να ρίξει «πόρτα» στον Μίμη Ανδρουλάκη («ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε») που έκανε μια σχετική νύξη μετά την ανεξαρτητοποίησή του, όμως κανείς δεν διευκρινίζει τον ορίζοντα των πιθανών συμμάχων, που για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι και μεγάλος αν εξαιρέσει κανείς τον παλιό δικομματισμό. «Μπορεί να υπάρξουν και άλλα σχήματα, εδώ καταρρέει το σύμπαν εντός του μνημονιακού χώρου», είπε με χαρακτηριστική αοριστία ο Πάνος Σκουρλέτης μιλώντας στο Μέγκα, όταν ρωτήθηκε για το ενδεχόμενο πλειοψηφίας αλλά όχι αυτοδυναμίας του κόμματος. Πάντως, τα μοναδικά σημερινά σχήματα που αποτελούν πιθανούς κυβερνητικούς εταίρους σε μια κυβέρνηση «με κορμό» τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η μνημονιακή ΔΗΜΑΡ και οι δεξιοί αλλά αντιμνημονιακοί Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου. Αυτή είναι η «γενιά της ανατροπής»;

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 11-11-2012)

Ο σκοτεινός εαυτός του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα ανέλπιστο δώρο έλαβε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την …Άνγκελα Μέρκελ. Με αφορμή την αιφνιδιαστική επίσκεψή της και τη διοργάνωση διαδηλώσεων τόσο τη Δευτέρα όσο και την Τρίτη, η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε τη μετάθεση της προγραμματισμένης για τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης για ένα μήνα μετά. Ως πρώτιστο καθήκον η γραμματεία έθεσε «να σταματήσουμε τα μέτρα – φαρμάκι της κυβέρνησης και της τρόικας, να ανατρέψουμε την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς που την εκφράζουν». Ωστόσο, ψηλά στις προτεραιότητες όλων των συνιστωσών και των μεμονωμένων στελεχών βρίσκεται η εσωκομματική διαδικασία και οι όροι με τους οποίους θα οδηγηθούν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή, καθώς η συνδιάσκεψη θα παγιώσει ή θα ανατρέψει την πολιτική φυσιογνωμία που σταδιακά διαμόρφωσε η σημερινή ηγεσία του κόμματος από την προεκλογική περίοδο μέχρι σήμερα. Πρόκειται για ένα σημείο έντονης διαπάλης που εκφράζεται τόσο με οργανωτικούς όσο και πολιτικούς όρους.

Ως τη δύναμη που θα «κάνει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχουν αποτύχει παταγωδώς τα δύο κόμματα» περιγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Γιώργος Σταθάκης

Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές πλευρές και νέοι σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζουν τη δυσφορία τους για το γεγονός ότι το πηδάλιο χάραξης πολιτικής στον οικονομικό τομέα έχουν οι Γιάννης Δραγασάκης και Γιώργος Σταθάκης. Οι παρεμβάσεις του τελευταίου όλο το προηγούμενο διάστημα έχουν αφήσει ένα διαχειριστικό στίγμα σοσιαλδημοκρατικής κοπής, χωρίς κανένα ταξικό πρόσημο: «Η σταθεροποίηση είναι το απαραίτητο βήμα. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει καμία δυνατότητα μεταστροφής προς την ανάπτυξη. Άρα η ανάπτυξη είναι δεύτερο επίπεδο το οποίο, ενώ πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα, εν τούτοις θέλει μια πολύ διαφορετική προσέγγιση μετά τη σταθεροποίηση της οικονομίας», είπε για παράδειγμα στο Βήμα της Κυριακής ο Γ. Σταθάκης την προηγούμενη Κυριακή, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει την οικονομική ανάπτυξη με τους σημερινούς όρους της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής.

Στην ίδια συνέντευξη ο οικονομολόγος έθεσε ως λογικό και αποδεκτό προαπαιτούμενο της αναγκαίας διαγραφής χρέους τις …διαρθρωτικές τομές: «Το αντάλλαγμα που λογικά μπορεί να ζητηθεί είναι ένα αξιόπιστο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε συνθήκες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς ένα βιώσιμο πρόγραμμα που να απαντά σε αυτά τα δύο ερωτήματα θα βρεθούμε ακριβώς στην ίδια θέση», τόνισε χαρακτηριστικά. Προχώρησε δε πολύ περισσότερο, αποδεχόμενος τη λογική των «αναγκαίων μεταρρυθμίσεων», μια ρητορική που μόνο τα μνημονιακά κόμματα έχουν υιοθετήσει. Όπως είπε, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η «μόνη πολιτική δύναμη η οποία μπορεί να σταθεροποιήσει την ελληνική κοινωνία και να επαναφέρει την οικονομία σε έναν βιώσιμο δρόμο και ταυτόχρονα να κάνει τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχουν αποτύχει παταγωδώς τα δύο κόμματα».

Ένα «άλτερ έγκο», διαχειριστικό και σοσιαλδημοκρατικό, που απαρνείται τη ριζοσπαστική κληρονομιά της γενιάς του «άρθρου 16» και του Κοινωνικού Φόρουμ, τον κινηματισμό και την ενωτική κουλτούρα της Αριστεράς τίθεται επικεφαλής της προσπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβει τις κυβερνητικές θέσεις. Πλευρά αυτού του σκοτεινού εαυτού ήταν και η παρέμβαση του Πάνου Σκουρλέτη στην πρωινή εκπομπή του Μέγκα μετά τα γεγονότα του Πενταγώνου: «Πολύ εύκολα δεν μπήκανε χτες; Δεν ήταν λίγο περίεργη αυτή η υπόθεση;», διερωτήθηκε, ο εκπρόσωπος Τύπου της Κουμουνδούρου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τουλάχιστον στη φάση της εισβολής, η στάση της αστυνομίας ήταν ύποπτα ανεκτική. «Καταρρέουν βεβαιότητες, ιδεολογικές και πολιτικές ταυτότητες», είπε άλλωστε σε ένα ανύποπτο σημείο ο Π. Σκουρλέτης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, μια παραδοχή που διατρέχει όλη την επίσημη κομματική ρητορική μετά τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα και σπρώχνει σε αλλαγή φυσιογνωμίας που έχει ως προφανή σκοπό να γοητεύσει ένα πιο συντηρητικό εκλογικό ακροατήριο.

Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε και η αντι-ευρώ ρητορική που με παρρησία και ακλόνητα επιχειρήματα προέβαλλε η αριστερή τάση του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα έχει σιγήσει: «Η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά είτε θα αναπτύσσει με τόλμη και χωρίς αναστολές μια κουλτούρα ανοικτής διαφορετικότητας και ταυτόχρονα σεβασμού της πλειοψηφίας είτε θα αποτύχει οικτρά να αλλάξει την κοινωνία», ήταν η ασαφής απάντηση για παράδειγμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην ερώτηση της Αυγής την προηγούμενη Κυριακή αν μπορεί σήμερα να τεθεί θέμα εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη.

Ο ανοιχτός εσωτερικός διάλογος έχει φυσικά «ανάψει» από απλά μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα που τέθηκε το καλοκαίρι για καμπάνια εγγραφής νέων μελών και αναζωογόνηση των τοπικών επιτροπών, ως κυττάρου δημοκρατίας, μάλλον δεν πέτυχε στο βαθμό που ανέμενε η ηγεσία του κόμματος. Μέχρι στιγμής λοιπόν επιβεβαιώνεται ο φόβος που διατύπωσε ο Ελένη Πορτάλιου, μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, σε κείμενο που δημοσιοποίησε την Τετάρτη ότι «ενώ δεν υπάρχουν διατυπωμένες προσεγγίσεις, θέσεις ή/και ερωτήματα ή σημεία προς συζήτηση, σκιαγραφούνται από θεσμικά στελέχη κατευθύνσεις των οποίων η αμφισημία είναι προβληματική, υπό την έννοια ότι μπορεί, λόγω της θέσης των ομιλούντων, να προκαταλαμβάνονται τα βασικά χαρακτηριστικά του νέου φορέα».

(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 7-10-2012)

‘Εσονται στον ΣΥΡΙΖΑ εις συνιστώσα μίαν

Με …φρούτο του καλοκαιριού μοιάζει ο νέος ΣΥΡΙΖΑ που δημιουργήθηκε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και εξελίσσεται μέχρι σήμερα: Σκληρός πυρήνας και πολύχρωμη περιφέρεια. Η εκλογική επιβράβευση των πολιτικών επιλογών της ηγεσίας του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ σκληραίνει τις βασικές επιλογές για τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και τη μεταρρυθμιστική στρατηγική, την ίδια ώρα που ετοιμάζεται ένα νέο πλαίσιο υποδοχής της λαϊκής συμμετοχής, που θα υπερβαίνει το παλιό μοντέλο των συνιστωσών, με τις δημοκρατικές ή μη δικλείδες ασφαλείας που αυτό είχε.
«Η συμπαράταξη της Αριστεράς προϋπόθεση για την κοινωνική αλλαγή», τονίζει ο Αλέξης Τσίπρας
Η προσήλωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη βασική πολιτική ανάλυση που θέλει τη χώρα αναγκαστικά στο κάδρο της ΕΕ και του ευρώ, φάνηκε από τα πρώτα λόγια του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε για την έναρξη της καμπάνιας εγγραφής νέων μελών: Το ιστορικό αίτημα για ανατροπή, σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, συνίσταται αφενός στην απαλλαγή από το «καταστροφικό Μνημόνιο» και αφετέρου στην παραμονή της Ελλάδας ως «ισότιμο μέλος και ενεργό παράγοντα βαθιών αλλαγών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη». Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, ο πολιτικός χάρτης ανέδειξε δύο πόλους, «από τη μια τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς, τη μόνη προοδευτική αντιμνημονιακή δύναμη, με ορατή προοπτική εξουσίας» και από την άλλη «την ανίερη συμμαχία του μπλοκ του Μνημονίου, με κοινή ιδεολογία τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό και έναν λανθάνοντα ευρωπαϊσμό». Παρά τα στενά περιθώρια για «αποχρώσεις» που αφήνει η ανάλυση αυτή, ο πρόεδρος του Συνασπισμού τόνισε μετά από σχετική ερώτηση του Πριν πως «η συμπαράταξη της Αριστεράς όχι κατ’ ανάγκη από ένα ενιαίο κόμμα αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσουμε ο καθένας από τη σκοπιά του να βάλει το λιθαράκι του γι’ αυτή τη μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή που έχει ανάγκη ο τόπος».
Παγιώνεται η θεσμική και μεταρρυθμιστική φυσιογνωμία του κόμματος, σε βάρος της κινηματικής και ανατρεπτικής ταυτότητας
Το νέο στοίχημα της λαϊκής πρωτοβουλίας που θα δράσει σαν παράγοντας ανανέωσης του κόμματος, όπως παρουσίασε η Σοφία Σακοράφα ως υπεύθυνη της οργανωτικής ανασυγκρότησης, υπονομεύεται εν μέρει από τα πολιτικά χαρακτηριστικά του σχήματος που παγιώνονται νωρίς σε αυτή την κοινοβουλευτική περίοδο. Ναι μεν ο πρόεδρος κάλεσε τους φίλους του κόμματος να πάρουν «μέρος στο μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ σε πολιτική δύναμη της μίας και μοναδικής συνιστώσας, του κυρίαρχου λαού», ωστόσο ο πολιτικός χρόνος δεν σταματά ούτε βέβαια και περιμένει την αυτοοργάνωση. Με δύο χαρακτηριστικές πολιτικές παρεμβάσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ χάραξε μια βαθιά γραμμή: Πρώτον, πρότεινε άλλου τύπου συμπράξεις του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, ως απάντηση στις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και δεύτερον, τοποθετήθηκε κατ’ αρχάς αρνητικά στην πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ για την κατάργηση των μνημονίων. Οι κινήσεις αυτές οριοθετούν περισσότερο τη θέση του κόμματος, παρά ανοίγονται σε διάλογο. Συγκεκριμένα, παγιώνουν τη θεσμική και μεταρρυθμιστική φυσιογνωμία του κόμματος, σε βάρος της κινηματικής και ανατρεπτικής ταυτότητας που είχε παράλληλα μέχρι σήμερα.
Με δηλώσεις του στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, ο Δημήτρης Παπαδημούλης μίλησε για «αναπτυξιακές κοινοπραξίες» με «σύμπραξη επιχειρήσεων είτε του δημόσιου, είτε του ιδιωτικού τομέα, όπου εσύ βάζεις την περιουσία, ο άλλος χρήματα για την αξιοποίησή του και έχετε κάνει μια συμφωνία ότι μακροχρονίως έχετε κέρδη». Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε τη Δευτέρα για «διάφορα μοντέλα αξιοποίησης των δημόσιων πόρων και του δημόσιου πλούτου, μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού» και για συμπράξεις με ιδιώτες «με ισχυρό δημόσιο πυλώνα». Όπως σχολίασε ο Στάθης Κουβελάκης εκφράζοντας με δημόσια τοποθέτηση τον προβληματισμό του για τη θέση αυτή , «η αντίθεση στην ιδιωτικοποίηση παρουσιάζεται ως θέμα χαμηλής αποτίμησης λόγω συγκυρίας και όχι σαν θέμα αρχής».
«Όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά» λένε στην Κουμουνδούρου για την πρόταση νόμου του ΚΚΕ
Έπειτα, η πρώτη αντίδραση της Κουμουνδούρου στην πρόταση νόμου του ΚΚΕ ήταν αρνητική. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Πάνος Σκουρλέτης, άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, σημειώνοντας μιλώντας στο Πριν, ότι αν στην αιτιολογική έκθεση του σχεδίου νόμου υπάρχουν σημεία όπως μονομερής διαγραφή του χρέους, καταγγελία δανειακών συμβάσεων και αποδέσμευση από την ΕΕ, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα υπερψηφίσει.
Ήδη πάντως, η πολυπληθής Κοινοβουλευτική Ομάδα κατέθεσε πρόταση νόμου για την άρση της μετενέργειας και την επαναφορά του κατώτατου μισθού στο επίπεδο του 2011, ενώ οι επόμενες πρωτοβουλίες, όπως τις παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης είναι: Νομοσχέδιο για μια «νέα σεισάχθεια», με τη διαγραφή ή πάγωμα κατά των τραπεζικών υποχρεώσεων για υπερχρεωμένα νοικοκυριά και σχέδιο νόμου για την απλή αναλογική. «Τα μέτρα και οι αποφάσεις οι μνημονιακές θα δοκιμαστούν μέσα στην πραγματικότητα της ζωής και εκεί θέλουμε να δώσουμε ισχυρό “παρών”, στηρίζοντας τους αγώνες και τις διεκδικήσεις του λαού μας», είπε στη συνέντευξη Τύπου ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, για να δείξει ότι το σχέδιο δράσης είναι «εντός και εκτός Βουλής». Ανοιχτό μένει όμως ποια αιτήματα θα στηριχθούν.
(Δημοσιεύτηκε στο Πριν, 15-7-2012)